สงครามในบ้านพัก

กลิ่นดินปืนที่ยังคละคลุ้งในอากาศยังไม่ทันจางหาย เสียงกระสุนนัดแรกที่คินลั่นไกออกไปก็ทำหน้าที่เหมือนระเบิดเวลาที่ปลุกสัญชาตญาณดิบของทุกคนในห้องโถงบ้านพักกลางหุบเขาให้ตื่นขึ้นพร้อมกัน ร่างของบอดี้การ์ดฝ่ายตรงข้ามล้มฟุกกระแทกพื้นไม้สักทองเสียงดังสนั่น เลือดสีเข้มไหลนองซึมไปตามร่องไม้ ขณะที่ความโกลาหลระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที ไม่มีใครคาดคิดว่าการเจรจาต่อรองบนโต๊ะอาหารจะพลิกผันกลายเป็นลานประหารในพริบตา “มึงทำบ้าอะไรของมึง คิน!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของสิงห์ดังขึ้นพร้อมๆ กับที่มือหนาคว้าคอเสื้อของคนข้างกายกระชากเข้าหาตัว แววตาดุร้ายของนักสู้ใต้ดินฉายแววเดือดดาลระคนไม่เข้าใจ แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก แต่คินกลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวของห้องโถงกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน รอยยิ้มมุมปากของเจ้าพ่อคลับใต้ดินเยือกเย็นจนน่าขนลุก ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดลอยวนอยู่ระหว่างลมหายใจที่กระชั้นชิด “ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น กระสุนนัดต่อไปก็จะฝังอยู่ระหว่างคิ้วของนายแทนแล้วนะสิงห์” คินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความอันตรายที่สิงห์คุ้นเคยดี นิ้วเรียวยาวไม่ได้พยายามแกะมือที่กำคอเสื้อตนเองออกเลย กลับยกขึ้นแตะเบาๆ ที่หลังมือของสิงห์อย่างถือดี “หัดไว้ใจฉันซะบ้างสิ… หุ้นส่วน” “ใครเป็นหุ้นส่วนมึง!” สิงห์กัดฟันกรอด กล้ามเนื้อทุกมัดบนตัวเกร็งเครียดพร้อมปะทะ แต่เสียงปืนกลหนักจากภายนอกบ้านพักก็ดังสนั่นขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ปัง! ปัง! ปัง! พรึ่บ!* กระจกบานใหญ่ด้านทิศเหนือแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับห่ากระสุนที่ระดมยิงเข้ามาจากป่ารกทึบด้านนอก ฝ่ายผู้มาเยือนที่เหลือตั้งสติได้ต่างชักอาวุธประจำกายสวนกลับทันที ความชุลมุนวุ่นวายทำให้ห้องโถงหรูหรากลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในชั่วพริบตา สิงห์สบถออกมาคำโต ผลักร่างของคินกระเด็นหลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุผนังปูนเข้ามา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในสังเวียนมืดสอนให้เขารู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาสะสางเรื่องส่วนตัว ร่างสูงใหญ่พุ่งตัวไปหลบหลังเสาปูนรับน้ำหนัก พร้อมกับคว้าปืนพกสั้นขึ้นมาขึ้นลำอย่างคล่องแคล่ว สายตาดุกวาดมองผ่านความมืดออกไปนอกหน้าต่างที่ว่างเปล่า “พวกมันมากันกี่คน” สิงห์ตะโกนถามท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว คินที่หลบอยู่หลังโซฟาเบาะหนังแท้หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับสถานการณ์นองเลือดนี้เป็นเพียงฉากละครฉากหนึ่งที่เขาเป็นผู้กำกับ “ไม่ต่ำกว่าสิบ และดูจากทิศทางการยิง… พวกมันคือคนของ ‘ไอ้เชษฐ์’ มือขวาเก่าของฉันเอง สงสัยจะแค้นที่ฉันไล่มันออกสินะ” “มึงสร้างศัตรูไว้เยอะจนกูขี้ينจะตามเช็ดแล้วนะคิน” สิงห์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก่อนจะตัดสินใจกลิ้งตัวหลบกระสุนที่เจาะทะลุกำแพงเข้ามา แล้วเหนี่ยวไกสวนออกไปสามนัดซ้อน เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาจากความมืดภายนอก เป็นเครื่องยืนยันว่ากระสุนทุกนัดของนักสู้ใต้ดินไม่เคยสูญเปล่า การป้องกันที่ดุเดือดกลางหุบเขาดำเนินไปอย่างไร้ความปรานี เสียงระเบิดควันลูกแรกถูกโยนเข้ามาทางหน้าต่าง ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลจนทัศนวิสัยพร่ามัว สิงห์ไอโขลกออกมาเบาๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดจมูก อีกข้างยังคงกำปั้นแน่นพร้อมรับมือกับการประชิดตัว ในความมืดสลัวและกลุ่มควันหนาทึบ เงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุกรอบหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามาพร้อมมีดสั้นในมือ เป้าหมายคือการลอบสังหาร สิงห์สัมผัสได้ถึงกระแสลมที่ผิดปกติ เขาก้มตัวหลบคมมีดที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและรุนแรงจนร่างนั้นทรุดฮวบคาเท้า ทว่า ในจังหวะที่สิงห์กำลังจะเผด็จศึกผู้บุกรุกรายนั้น แรงกระชากอันทรงพลังจากด้านหลังก็ดึงร่างของเขาเข้าไปปะทะกับแผงอกของใครบางคน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวเขาไว้แน่นตรึง “อย่าเผลอหันหลังให้ใครสิ สิงห์… แม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความเย้าแหย่และความจริงจังในคราวเดียวกัน คินใช้มืออีกข้างยิงคุ้มกันให้โดยที่ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สิงห์รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นโครมคราม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นจากสนามรบ หรือเพราะสัมผัสจากคนด้านหลังที่จงใจฉวยโอกาสท่ามกลางความเป็นความตายนี้กันแน่ เขากัดฟันกรอดแต่ก็ยอมปล่อยให้คินดึงตัวเขาลัดเลาะไปตามทางเดินแคบเพื่อมุ่งสู่ห้องลับใต้ดิน “ปล่อยกูได้แล้วไอ้คิน!” สิงห์สะบัดตัวออกทันทีเมื่อพ้นจากรัศมีกระสุนมาถึงหน้าประตูห้องใต้ดิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนระอา “กูไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องให้มึงมาอุ้มหนี” คินยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกอดอกมองนักสู้หนุ่มที่กำลังหายใจหอบโยน “ใครว่าฉันอุ้มหนี… ฉันแค่กลัวว่าของสะสมชิ้นโปรดของฉันจะพังก่อนที่ฉันจะได้ครอบครองต่างหาก” ยังไม่ทันที่สิงห์จะได้สวนคำพูดเจ็บแสบกลับไป เสียงระเบิดลูกใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน แรงอัดกระแทกผนังบ้านพักจนฝุ่นตลบอบอวล ไฟฟ้าภายในบ้านตัดขาดพรืด ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากเปลวเพลิงที่กำลังลุกลามห้องโถงด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นเงาวับแวม สิงห์หรี่ตาลงพยายามปรับสายตาในความมืด มือขวากระชับปืนในมือแน่น หูคอยเงี่ยฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบด้าน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ… เงียบจนน่ากลัว และในวินาทีที่สิงห์กำลังจะก้าวเท้าถอยหลังเพื่อหาจุดยุทธศาสตร์ที่ดีกว่า มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งออกมาจากความมืดมิดของมุมอับทางเดิน คว้าหมับเข้าที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน! แรงบีบมหาศาลตรึงร่างของสิงห์ติดกับผนังปูนเย็นเฉียบ อากาศในปอดถูกรีดออกจนหมดสิ้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเงาดำทะมืดตรงหน้าเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เขาจำได้แม่นยำ—น้ำเสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่แล้ว “เกม… เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ, สิงห์” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันมาจนถึงตรงนี้นะครับ