เสียสละ

“อย่าขยับ…” เสียงแหบพร่าของคินกระซิบชิดใบหู ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลูกกระสุนที่เฉียดผ่านไหล่ไปเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นดินปืนคละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของคลับใต้ดินแห่งนี้ สิงห์ตัวแข็งทื่อ ร่างสูงใหญ่ของเขาสัมผัสได้ถึงแรงกระชากจากคนด้านหลังที่ดึงเขาให้หลบหลังเสาคอนกรีตเก่าคร่ำภายในโรงงานร้าง “เกม... เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ, สิงห์” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของสิงห์ แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งไตร่ตรองถึงความนัย พวกเขาถูกล้อมด้วยกระสุนจากกลุ่มมือสังหารที่ถูกส่งมาปิดปากหลังจากเหตุการณ์ในคลับเมื่อคืน สิงห์กัดฟันแน่น มือหนากระชับปืนพกในมือจนขึ้นข้อขาว เขารู้ดีว่าคินมาที่นี่เพื่ออะไร แต่เขาก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนอย่างคิน... เจ้าพ่อมาเฟียผู้เลือดเย็นถึงต้องเอาตัวมาเสี่ยงเพื่อช่วยเขา “ทำไมถึงทำแบบนี้” สิงห์ถามเสียงเย็น แม้ในสถานการณ์วิกฤต สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องที่ทางออกด้วยความระแวดระวัง “ฉันมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่นายอยากเขี่ยทิ้ง ไม่ใช่หรือไง” คินไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ปลดแม็กกาซีนที่ว่างเปล่าออกแล้วเปลี่ยนอันใหม่ด้วยความชำนาญ แววตาของคินที่มักจะซ่อนเร้นความอำมหิตไว้เบื้องหลัง บัดนี้กลับฉายชัดถึงความมุ่งมั่นบางอย่างที่สิงห์อ่านไม่ออก “ถ้าผมอยากทิ้งคุณจริงๆ ผมคงไม่พาตัวเองมาตายตรงนี้พร้อมกับคุณหรอก สิงห์” เปรี้ยง! กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่เสาคอนกรีตจนเศษปูนกระจาย คินรีบกดหัวสิงห์ลงต่ำอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้กันจนสิงห์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่าย ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเดือดพล่านของอะดรีนาลีน “ฟังนะ” คินกระซิบ เสียงของเขาจริงจังขึ้น “ทางออกเดียวคือประตูด้านหลังนั่น ผมจะล่อพวกมันไปทางซ้าย ส่วนคุณ... วิ่งไปที่รถทันที อย่าหันกลับมามอง” “ไม่มีทาง” สิงห์คัดค้าน “ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะทิ้งให้ใครตายแทน” “นี่ไม่ใช่คำขอร้อง” คินขยับตัวเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดกัน ก่อนจะดันแผ่นหลังของสิงห์เบาๆ “นี่คือคำสั่งจากคนที่รู้ความลับเรื่องครอบครัวคุณดีที่สุด... ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่คุณจริงๆ ไปซะ!” คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง สิงห์ชะงักไปครู่หนึ่ง ความแค้นที่ถูกฝังกลบมานานปะทุขึ้นจนเขาลืมความปลอดภัยของตัวเอง แต่ก่อนที่สิงห์จะได้โต้ตอบอะไร คินก็พุ่งตัวออกไปทางด้านซ้ายของเสาพร้อมเสียงปืนรัวสนั่น “เฮ้ย! มันอยู่นั่น! จัดการมัน!” เสียงตะโกนของพวกมือสังหารดังระงม สิงห์มองเห็นคินกระโดดหลบลูกกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะนั้นเอง สิงห์ก็เหลือบเห็นมือสังหารอีกคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่บนชั้นลอย เล็งปืนมาที่แผ่นหลังของคินที่กำลังก้าวกระโดดผ่านโถงกว้าง “คิน! ระวัง!” สิงห์ตะโกนสุดเสียงโดยไม่รักชีวิต เขาพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังเหมือนสิงโตล่าเหยื่อ กระโจนเข้าหาคินเพื่อผลักอีกฝ่ายให้พ้นวิถีปืน แต่ทว่า... ปัง! เสียงปืนนัดเดียวที่เฉียบขาดก้องสะท้อนในโถงโรงงาน ความรู้สึกเหมือนถูกเหล็กร้อนๆ แทงทะลุไหล่ซ้ายส่งผลให้สิงห์เซไปด้านหลัง ร่างของคินถูกแรงปะทะจากตัวสิงห์จนล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งคู่กลิ้งไปตามพื้นปูนที่เต็มไปด้วยฝุ่น คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากหัวไหล่ของสิงห์ที่ปกคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตสีเข้ม “สิงห์! คุณ... ทำไมคุณถึงโง่แบบนี้!” สิงห์ขบกรามแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนหน้ามืด แต่เขายังคงพยุงตัวเองขึ้นมาโดยมีคินคอยประคองไว้ “ฉัน... ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร” สิงห์แค่นยิ้ม ฝืนความเจ็บปวดออกมา “ทีนี้... เราก็เท่ากันแล้ว” คินมองสิงห์ด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ความโกรธแค้น ความอาทร และความคลั่งไคล้ผสมปนเปกันอย่างรุนแรง “คุณมันบ้า... คุณรู้ไหมว่าผมกำลังจะทำอะไรให้คุณพังทลาย” “แล้วคุณจะรออะไรอยู่ล่ะ” สิงห์ตอบสวน พลางยกปืนขึ้นยิงสวนไปยังทิศทางที่ศัตรูซ่อนตัวอยู่ “ทำลายฉันให้พังคามือคุณเลยสิ ถ้าคุณกล้าพอ” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความห่วงใยกลับกลายเป็นความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง เขาคว้าคอเสื้อของสิงห์เข้ามาหาตัว ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้สิงห์ต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “ขอบคุณที่เลือกจะเจ็บเพื่อผม สิงห์ แต่คุณควรรู้ไว้... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าจะในนรกหรือสวรรค์ คุณจะไม่มีวันได้หนีจากผมไปไหนอีก เพราะคนที่จะปลิดชีพคุณ... ต้องเป็นผมเพียงคนเดียวเท่านั้น” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทางเข้าหลักไม่ใช่แค่พวกมือสังหารที่ตามมา แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่คุ้นเคย... เสียงที่ทำให้คินชะงักไปชั่วขณะ "ดูเหมือนว่า... 'เจ้าของตัวจริง' ของเกมนี้จะมารับลูกหมาหลงทางกลับบ้านแล้วสินะ" คินหันไปมองเงามืดตรงหน้า ประตูโรงงานถูกถีบออกจนพังกระจาย ร่างชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่สิงห์หวาดกลัวที่สุดในชีวิตก้าวเข้ามา พร้อมกับลูกน้องนับสิบที่เล็งปืนมาที่พวกเขา สิงห์รู้สึกถึงความเย็นเยียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับจากด้านหลัง นี่คือกับดัก... หรือนี่คือบทลงโทษที่แท้จริงกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ ดาร์กไนท์จะพาทุกท่านไปต่อในตอนหน้าครับ