แผนเผด็จศึก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟสลัวภายในห้องทำงานส่วนตัวของคินไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งขับเน้นความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ “คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับคิน” สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่สั่นคลอนลึกๆ เขาพิงแผ่นหลังกับผนังห้อง ดวงตาดุร้ายคู่นั้นจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนหันหน้าออกไปยังกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามวิกาล คินไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะจังหวะลงบนขอบกระจกเป็นทำนองเนิบนาบ ก่อนจะหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ใช้ปาดคอศัตรูโดยไม่ให้เลือดกระเด็นโดนตัว “ถ้าผมไม่ลงมือวันนี้ พรุ่งนี้คลับนี้ก็จะเป็นแค่เศษซากประวัติศาสตร์ที่คุณจะต้องเหยียบผ่านไปเพื่อลืมผมไม่ใช่หรือครับ สิงห์” คินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย “การกวาดล้างไม่ใช่เรื่องสนุก แต่มันคือการทำความสะอาดพื้นที่ที่สกปรกเกินกว่าจะปล่อยไว้” สิงห์แค่นหัวเราะในลำคอ “ทำความสะอาด หรือแค่กำจัดคนที่ขวางทางคุณกันแน่” “หึ...” คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือหนาเอื้อมไปเชยคางอีกฝ่ายขึ้นบังคับให้สบตา “ทั้งสองอย่างครับ และที่สำคัญ... เพื่อให้โลกนี้เหลือแค่เราสองคนในพื้นที่ที่ผมควบคุมได้โดยสมบูรณ์” คินละมือจากคางของสิงห์ก่อนจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วขึ้นมา เขาไม่ได้หันไปมองหน้าสิงห์ แต่กลับกดส่งสัญญาณบางอย่าง เสียงสัญญาณแหลมสูงดังขึ้นหนึ่งครั้งจากเครื่องรับส่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องทำงาน ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว “เริ่มได้” คินสั่งผ่านช่องทางสื่อสารเพียงสั้นๆ ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งย่านการค้าใต้ดิน พื้นที่คลังสินค้าของศัตรูตัวฉกาจที่คอยขัดขวางทางเดินของคลับ Underground กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกิน นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุก แต่มันคือการเผด็จศึกแบบถอนรากถอนโคน สิงห์เบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่คินส่งเข้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า เหล่านักรบฝีมือฉกาจของเขาที่เคยถูกส่งไปสืบข่าว กลายเป็นเพียงเครื่องมือที่คินใช้ล่อศัตรูให้มารวมตัวกันก่อนจะจุดชนวนระเบิดทิ้งเสียดื้อๆ “คุณมันปีศาจ” สิงห์กัดฟันแน่น “คุณเพิ่งรู้เหรอครับ” คินยิ้มเหี้ยม เขาก้าวเข้าไปซ้อนหลังสิงห์ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ “ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อชัยชนะ และหนึ่งในนั้นคือการทำลายทุกอย่างที่อาจจะทำร้ายคุณได้ แม้ว่านั่นหมายถึงการต้องมือเปื้อนเลือดจนเกินกว่าจะล้างออกก็ตาม” สิงห์พยายามขยับตัวถอยหนี แต่แรงกดทับจากแขนที่โอบกอดเขาไว้จากด้านหลังกลับแน่นหนาขึ้น คินไม่ได้แค่กักขังเขาด้วยคำพูด แต่กำลังกักขังเขาไว้ในแผนการที่ไม่อาจหลีกหนีได้ สิงห์รู้ดีว่าเมื่อความโกลาหลข้างนอกสงบลง สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้นคือการกดดันที่รุนแรงยิ่งกว่า เสียงปืนดังระงมเป็นระยะๆ ผสมกับเสียงกรีดร้องที่ถูกกลบด้วยเสียงเพลงดนตรีแจ๊สที่คินเปิดคลอเอาไว้ในห้องทำงาน ราวกับเป็นบทเพลงประกอบการสังหารหมู่ที่แสนรื่นรมย์ “คิน ถ้าคุณคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้ผมหันมามองคุณด้วยสายตาแบบเดิม คุณคิดผิดแล้ว” สิงห์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน คินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย “ผมไม่ต้องการให้คุณมองด้วยสายตาแบบเดิมหรอกครับสิงห์... ผมต้องการให้คุณมองผมด้วยสายตาที่ยอมจำนน ต่อให้ในใจคุณจะเกลียดผมแค่ไหนก็ตาม” ขณะที่สิงห์กำลังจะโต้ตอบ ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงโดยลูกน้องคนสนิทของคิน ชายร่างยักษ์ผู้โชกโชนไปด้วยเลือดและเขม่าควันวิ่งเข้ามาพร้อมกับท่าทีตื่นตระหนกที่หาได้ยาก “นายครับ... แผนพลาดครับ! คนที่อยู่ในคลังสินค้าไม่ใช่เป้าหมายของเรา แต่มันเป็นกับดักที่พวกนั้นวางรอไว้ตั้งแต่ต้น!” คินชะงัก รอยยิ้มที่เคยเหยียดหยันหายไปในพริบตา เขารีบหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลกราฟิกพื้นที่ทั้งหมด แต่ทว่าหน้าจอเหล่านั้นกลับกลายเป็นสีแดงฉานพร้อมกับตัวเลขที่นับถอยหลังอย่างรวดเร็ว สิงห์ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ: *‘ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย คิน’* ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ระเบิดที่กำลังจะทำงาน แต่มันคือเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้เซฟขนาดใหญ่ในห้องทำงานนี้... บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน และเป็นคนที่สิงห์โหยหาแต่ก็หวาดกลัวที่สุดในเวลาเดียวกัน “ยังจำเสียงของผมได้ไหม... คิน” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางในความมืดมิดครั้งนี้ไปกับผมนะครับ