การล่มสลายของมาเฟียเก่า

“ถ้ามึงยังไม่หยุดสั่นกูจะตัดมือข้างที่ถือปืนนั่นทิ้งซะ เดี๋ยวนี้” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งคมมีดกรีดลงบนความเงียบของห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนและคาวเลือด สิงห์ไม่ได้หันกลับไปมองลูกน้องที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลัง ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ป่าของเขากำลังจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า—ฐานที่มั่นลับของพี่ชายคินที่เคยตั้งตระหง่านอย่างหยิ่งผยอง บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่โอบล้อมไปด้วยเปลวเพลิงสีส้มฉาน เสียงระเบิดดังกึกก้องสลับกับเสียงโครงสร้างเหล็กวิบัติลงมาเป็นระยะ มันไม่ใช่แค่การทำลายล้าง แต่มันคือการประกาศสงครามที่ไร้ความปรานี “ยังจำเสียงของผมได้ไหม... คิน” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของสิงห์ตั้งแต่วินาทีที่เขาได้ยินผ่านลำโพงสื่อสารเมื่อไม่กี่นาทีก่อน น้ำเสียงนั่น... มันทั้งคุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว “สิงห์ ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนจากปลายสายหูฟังคือคิน เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความร้อนรนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในน้ำเสียงราบเรียบของชายผู้นี้ คินไม่ได้โกรธเพราะฐานที่มั่นพังทลาย แต่คินกำลังกลัว... กลัวว่าสิงห์จะกลายเป็นหมากตัวถัดไปที่ถูกกำจัดทิ้งในเกมนี้ สิงห์หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ท่ามกลางบรรยากาศที่แผดเผาด้วยความร้อน เขาพ่นควันสีเทาจางออกมาพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก “ทำไมต้องกลัวขนาดนั้นล่ะคิน นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าทุกอย่างในโลกใต้ดินนี้คือนายคุม... หรือว่าไอ้ ‘คนนั้น’ ที่นายเคยเล่าให้ฟัง มันคุมนายอยู่ตั้งแต่แรก” “มึงไม่เข้าใจสิงห์! ออกมา!” “กูไม่ไป” สิงห์ตัดบท เสียงของเขาหนักแน่นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงบ่อน้ำลึก “ถ้ามันอยากได้ตัวกู มันต้องลงมาเอาเองที่นี่ ไม่ใช่ส่งลูกกระจ๊อกมาจุดไฟเผาบ้านคนอื่นแบบขี้ขลาดแบบนี้” สิงห์ก้าวเท้าเดินเข้าหาศูนย์กลางของความพินาศ ร่างสูงโปร่งก้าวผ่านซากคอนกรีตที่ยังคงร้อนระอุ รองเท้าคอมแบทเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกแตกละเอียด ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เขาไม่ได้สนใจความตายที่รายล้อมอยู่รอบตัว สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือคำถามที่ว่า—ใครกันที่กล้าทำลายอาณาจักรของมาเฟียเก่าที่คินปกป้องไว้อย่างหวงแหนขนาดนี้? ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านสายตาเขาไปในเงามืดของเสาต้นที่ยังเหลือรอด สิงห์หยุดกะทันหัน ร่างกายขยับไหวด้วยสัญชาตญาณ เขาชักปืนกระบอกคู่ข้างกายออกมาประทับบ่าโดยไม่ต้องใช้ความคิด เสียงกลไกปืนดัง ‘กริ๊ก’ ดุจเสียงลั่นไกสังหาร “ออกมา” สิงห์สั่ง น้ำเสียงของเขาทรงพลังพอที่จะทำให้ความวุ่นวายรอบข้างดูสงบลงชั่วขณะ “อย่าให้กูต้องเปลืองกระสุนกับพวกกระจอกที่ชอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด” เงาดำนั้นหยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นสูงโปร่งพอๆ กับสิงห์ สวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ดูผิดที่ผิดทางกับซากปรักหักพังแห่งนี้ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยความมืดมิด แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้น... มันคือดวงตาคู่เดียวกับสิงห์ “พี่...” สิงห์ครางแผ่ว ความทรงจำที่เขาพยายามฝังลึกที่สุดถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ชายผู้นั้นยิ้ม ยิ้มที่ดูใจดีแต่กลับแฝงความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าถึงกระดูก “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะสิงห์... น้องชายที่น่าสงสารของพี่” สิงห์กำปืนในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเคียดแค้นและความสับสนตีรวนอยู่ในอก “มึงตายไปแล้ว... กูเห็นกับตาว่ามึงถูกฝังอยู่ในทะเลเพลิงเมื่อห้าปีก่อน!” “ตาย? หึ...” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เดินเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืนที่สิงห์จ่อไว้ที่กลางหน้าผาก “ในโลกนี้ไม่มีใครตายจริงหรอกสิงห์ ตราบใดที่พวกมันยังมีความแค้นให้ล้าง... และสำหรับฐานที่มั่นของไอ้คินน่ะเหรอ? มันเป็นแค่ ‘ของเล่น’ ชิ้นแรกที่พี่ตั้งใจจะพังทิ้ง เพื่อให้มึงรู้ว่า ต่อจากนี้... ใครกันแน่ที่เป็นคนกุมชะตาชีวิตของมึง” จังหวะที่สิงห์กำลังจะลั่นไก ชายคนนั้นกลับขยับตัวรวดเร็วดุจสายฟ้า มือหนาคว้าข้อมือสิงห์ไว้แน่นพร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน “อยากรู้ไหมว่าทำไมคินถึงต้องเก็บมึงไว้ใกล้ตัวขนาดนั้น? ไม่ใช่เพราะรักหรอกสิงห์... แต่มันคือกุญแจ... กุญแจดอกเดียวที่คินใช้ปลดล็อกขุมทรัพย์ที่มึงเองก็ไม่เคยรู้ว่ามันอยู่ในสายเลือดมึงเอง” ในวินาทีที่สิงห์กำลังจะสวนหมัดกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนนับสิบก็ดังขึ้นล้อมรอบพวกเขาไว้ คินปรากฏตัวขึ้นจากกลุ่มควันด้วยสภาพที่สะบักสะบอม เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปื้อนคราบเลือดและเขม่าไฟ ดวงตาของคินเบิกกว้างเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนประจันหน้ากับสิงห์ คินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่สิงห์เคยได้ยินมา “ไอ้พี่เวร... มึงกลับมาทำไม!” ชายในชุดสูทปล่อยข้อมือสิงห์แล้วหันไปหาคินด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “กลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของพี่ไงล่ะคิน... ทั้งอาณาจักรนี้ และ ‘สิงห์’ ของพี่ด้วย” ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว แรงระเบิดครั้งสุดท้ายที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ก็ถล่มลงมากลางห้องโถง พื้นดินใต้เท้าของสิงห์สั่นสะเทือนรุนแรงจนเขาร่วงหล่นลงไปในช่องโหว่ของพื้นคอนกรีตที่ยุบตัวลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ในห้วงสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ เสียงของคินที่ตะโกนชื่อเขาอย่างบ้าคลั่งคือสิ่งเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าครอบงำทุกอย่างอย่างสมบูรณ์ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเดือดระอุในครั้งนี้ และเตรียมใจไว้ให้ดีสำหรับตอนต่อไปนะครับ ดาร์กไนท์ ครับ