กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งหนาแน่นจนเกือบจะสัมผัสได้ด้วยปลายนิ้ว พื้นคอนกรีตเย็นเฉียบของห้องใต้ดินวีไอพีสะท้อนเงาสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบใกล้ขาด แรงสั่นสะเทือนจากเสียงเพลงเบสต่ำต้อยเรี่ยราดจากชั้นบนยังคงเล็ดลอดลงมา ราวกับเสียงเตือนของชีพจรที่กำลังจะหยุดเต้นในไม่ช้า
"นายคิดจริงๆ หรือสิงห์... ว่าทางออกของเกมนี้ คือการที่มือคู่นี้ต้องเปื้อนเลือดของฉัน?"
น้ำเสียงของคินแหบพร่าแต่ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความดื้อรั้นที่ถูกขัดเกลามาผ่านสมรภูมิอันโสมม
สิงห์ยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจหอบกระชั้นผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ในมือขวาของเขากำอาวุธปืนพกสั่นเทา ปลายกระบอกปืนจ่อตรงไปยังตำแหน่งหัวใจของชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นทั้งพันธมิตร ศัตรู และเงาที่คอยตามหลอนทุกค่ำคืน
"เกียรติบ้าบออะไรของพี่คิน... ที่แลกมาด้วยลมหายใจ?" สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดุร้ายสั่นระริกด้วยความโกรธปนความร้าวราญที่ไม่อาจหาคำบรรยาย "พี่ก็รู้ว่าพวกมันต้องการอะไร ทำไมต้องเลือกวิธีนี้ ทำไมต้องบีบให้ผมต้องเลือก!"
คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและบาดลึก เขายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปากอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าหาปลายกระบอกปืนของสิงห์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตชุ่มเลือดสัมผัสกับเหล็กเย็นเยียบ
"เกียรติ... คือสิ่งเดียวที่ไอ้พวกสวะข้างบนไม่มีวันแย่งไปจากฉันได้ สิงห์" คินกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบงัน "ถ้าฉันต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตจากพวกมัน ยอมเป็นหุ่นเชิดให้คนพวกนั้นเหยียบย่ำ... สู้ให้ฉันตายด้วยมือของนาย... คนที่ฉันยอมยกทุกอย่างให้... ยังจะมีศักดิ์ศรีเสียกว่า"
"อย่าเข้ามานะ!" สิงห์คำรามลั่น ดวงตาดุร้ายแดงก่ำด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นแต่ไม่ยอมไหลร่วงลงมา "หยุดพูดบ้าๆ สักที! ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าพี่... ผมมาเพื่อพาพี่ออกไป!"
"สายไปแล้ว... นายก็รู้ดี" คินหยุดฝีปาก ดวงตาสสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสิงห์ ราวกับต้องการสลักภาพนี้ไว้เป็นสิ่งสุดท้ายในความทรงจำ "เกมนี้ไม่มีผู้ชนะตั้งแต่แรก นายเลือกทางเดินของนาย ส่วนฉัน... ขอเลือกจุดจบของฉันเอง"
นิ้วเรียวยาวของคินที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัว ค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาจับทับบนหลังมือของสิงห์ที่กำลังกำไกปืนแน่น แรงกดอุ่นร้อนจากมือของอีกฝ่ายส่งผ่านความรู้สึกบีบคั้นเข้ามาในหัวใจของสิงห์จนแทบแหลกสลาย คินไม่ได้ผลักดันปืนออก แต่เขากลับเป็นฝ่ายออกแรงกดทิศทางของกระบอกปืนให้แนบสนิทกับตำแหน่งหัวใจของตนเองมากยิ่งขึ้น
"กดมันสิ... สิงห์" เสียงกระซิบนั้นราวกับเสียงเพรียกจากขุมนรก "ทำหน้าที่ของนาย... ปิดฉากเรื่องราวทั้งหมดเสียที"
ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นระรัวแข่งกับเสียงเบสจากเบื้องบน สิงห์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ปมในอดีตที่เคยถูกหักหลังโดยครอบครัวซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... ความเจ็บปวดมันรุนแรงเสียจนเขาไม่อาจหายใจได้
ความลังเลฉายชัดในแววตาที่เคยแข็งกร้าว สิงห์ส่ายหน้าช้าๆ มือที่ถือปืนสั่นเทารุนแรงยิ่งกว่าเดิม "ไม่... ผมทำไม่ได้..."
"ถ้าไม่ทำ... พวกมันก็จะฆ่านาย และฉันจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น"
สิ้นคำพูดนั้น คินก็ตัดสินใจใช้มือของตนเองเหนี่ยวไกปืนร่วมกับสิงห์ในเสี้ยววินาทีที่สติของทุกคนหลุดลอย
ปัง!
เสียงคำรามของกัมปนาทดังสนั่นก้องห้องใต้ดินประกายไฟวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างของคินกระตุกวูบตามแรงปะทะ ก่อนที่เข่าทั้งสองข้างจะทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ สิงห์พุ่งเข้าไปคว้าตัวไว้อย่างลืมตัว หยาดเลือดอุ่นๆ ไหลทะลักซึมผ่านรอยนิ้วมือที่พยายามกดแผลไว้ แต่มันสายเกินกว่าจะหยุดยั้ง
คินแย้มยิ้มบางเบา เลือดสีแดงสดไหลรินที่มุมปาก ดวงตาเริ่มพร่าเลือนแต่ยังคงจ้องมองใบหน้าของสิงห์เป็นครั้งสุดท้าย มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเอื้อมขึ้นมาแตะข้างแก้มของสิงห์อย่างแผ่วเบa
"ขอบคุณ... ที่ทำให้นะ... สิงห์"
ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยออกไปพร้อมกับร่างที่นิ่งสนิทในอ้อมแขน ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้งอย่างโหดร้าย สิงห์อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงหยาดน้ำตาหยดแรกที่ร่วงหล่นกระทบลงบนใบหน้าของคนที่จากไป
ทว่า... ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนมิด เสียงปรบมือช้าๆ และก้องกังวานก็ดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินลับที่ไร้แสงไฟ
"ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริง... เจ้าชายแห่งสังเวียนใต้ดิน"
เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวพ้นเงาสืดออกมา เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสนุกสนานบนความตายของผู้อื่น และสิ่งที่ทำให้หัวใจของสิงห์หยุดเต้นไปชั่วขณะ... คือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปเมื่อสามปีก่อน
หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเดือดระอุในครั้งนี้ และเตรียมใจไว้ให้ดีสำหรับตอนต่อไปนะครับ
ดาร์กไนท์ ครับ
Heartbeat Overload: สเต็ปคลั่งรักนายมาเฟียหลังสังเวียน•ตอนที่ 42
ทางเลือกสุดท้าย
ผลงานโดย ดาร์กไนท์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ดาร์กไนท์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Heartbeat Overload: สเต็ปคลั่งรักนายมาเฟียหลังสังเวียน นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!