คืนพายุคลั่ง

เสียงกระจกเทמเปอร์หนาครึ่งนิ้วแตกละเอียดระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ดั่งเสียงคำรามของฟ้าผ่ากลางฤดูฝน กลิ่นดินปืนและควันสีเทาจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้องวีไอพีชั้นใต้ดินของคลับ *Underground Pulse* คือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนที่สุดว่า ความสงบสุขจอมปลอมได้มลายหายไปแล้ว "หมาป่าตาขาวพวกลนั้นมันใจกล้าดีนี่" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเจ้าของคลับไม่ได้เจือความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตาคู่คมกริบกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานอย่างคนโรคจิต เขาปาดคราบเลือดซิบๆ ที่มุมปากด้วยหลังมืออย่างไม่ี่ใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรูปงูพิษที่เลื้อยพันจากหัวไหล่ลงมาถึงแผ่นหลัง สิงห์ไม่ตอบคำถาม สายตาคมดุราวกับสัตว์ป่ากวาดมองผ่านรอยแตกของประตูไม้สักเพื่อประเมินสถานการณ์ มือหนากำด้ามมีดพกสแตนเลสสตีลแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง บาดแผลจากการถูกหักหลังในอดีตสอนให้เขารู้ว่า ในโลกมืดแห่งนี้ ไม่มีมิตรแท้และไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ มีเพียงคนตายกับคนรอดเท่านั้น *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนปืนกลมือเจาะทะลุกำแพงปูนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เศษปูนและฝุ่นผงร่วงกราวลงมากลบกลืนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องจนหมดสิ้น "พวกมันมากันกี่คน" สิงห์ถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของอีกฝ่ายเมื่อคินขยับตัวเข้ามาประชิดโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ไม่ต่ำกว่าสิบ... และดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาเพื่อคุยธุรกิจ" คินหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันในความมลสลัวของห้องที่ไฟฉุกเฉินกะพริบติดๆ ดับๆ "กลัวเหรอ สิงห์?" "หุบปากซะ แล้วเอาหลังชนฉันไว้" สิงห์กระชากข้อมือของคินให้หลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกระจกเข้ามาเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง หัวใจของสิงห์เต้นกระหน่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นกายเฉพาะตัวของคินที่ผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของดินปืน มันเป็นเสน่ห์อันน่ารังเกียจที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าชวนให้มัวเมา คลับ *Underground Pulse* ที่เคยเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่คินกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ บัดนี้กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม เสียงกรีดร้องของนักเที่ยวราตรีดังแว่วมาจากชั้นบน ผสมผสานกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ห้องนี้ทุกที "ทางออกสำรองถูกล็อก พวกมันคงรู้โครงสร้างของที่นี่ดี" คินกระซิบข้างใบหูของสิงห์ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกชัน "ดูท่า... เราคงต้องฝ่าออกไปทางประตูหลักสินะ" "นายวางแผนอะไรอยู่ คิน?" สิงห์หันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่อ่านยากนั้น "อย่าบอกนะว่านายปล่อยให้พวกมันเข้ามาถึงนี่ได้ง่ายๆ เพื่อรอดูความสนุก" "ถ้าฉันบอกว่านี่คือวิธีคัดกรอง 'หนูสกปรก' ที่แฝงตัวอยู่ในองค์กรของฉันล่ะ?" คินยิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ส่อแววอำมหิต "และนาย... สิงห์ นายคือคนที่ฉันเลือกให้มาอยู่ฝั่งเดียวกับฉันในเกมนี้" ประโยคพูดคุยถูกตัดขาดลงทันทีเมื่อบานประตูไม้สักหนาถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบ เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวล เงาร่างร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดสปาต้าในมือ แววตาของมือสังหารเต็มไปด้วยจิตสังหารที่หมายเอาชีวิต ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย สิงห์ไม่ลังเลที่จะเคลื่อนไหว ร่างหนาพุ่งเข้าประจันหน้าอย่างดุดัน มือข้างหนึ่งปัดป้องคมมีดที่เฉียดใบหน้าไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของคนร้ายเต็มแรงจนมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แต่ยังไม่ทันที่สิงห์จะได้ตั้งตัว เงาร่างที่สองและสามก็พุ่งทะยานเข้ามาสมทบจากความมืด *ฉับ!* คมมีดบาดเข้าที่ต้นแขนขวาของสิงห์ เลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้อผ้าเนื้อดีออกมาทันที ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่สิงห์กลับไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ แววตาดุร้ายยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้นไปอีกราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม "ระวังข้างหลัง!" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นพร้อมกับเสียงลั่นไกปืน *ปัง!* ร่างของมือสังหารที่กำลังจะลอบแทงข้างหลังสิงห์ล้มฟุกลงไปนอนจมกองเลือด คินก้าวเข้ามาประชิดตัวสิงห์ มือข้างหนึ่งถือปืนพกสั้นติดกระบอกเก็บเสียงที่ยังคงมีควันจางๆ ลอยอยู่ อีกมือหนึ่งคว้าข้อมือข้างที่บาดเจ็บของสิงห์ไว้แน่น ดวงตาทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางเสียงปืนและเสียงคำรามของพายุฝนข้างนอก "นายเจ็บ..." คินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นและกวนประสาทเมื่อครู่กลับเจือแววความดุดันแปลกประหลาด สายตาที่มองบาดแผลของสิงห์มืดมนลงวูบหนึ่ง "ฉันยังไม่ตายง่ายๆ หรอก" สิงห์กัดฟันกรอด ขยับแขนฝืนความเจ็บปวด "จัดการพวกที่เหลือให้หมด ก่อนที่พวกมันจะเสริมกำลังมามากกว่านี้" ทั้งสองคนพยักหน้ารับรู้โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ มากความ จังหวะการเคลื่อนไหวประสานกันราวกับถูกฝึกมาด้วยกันนับร้อยครั้ง คนหนึ่งรุกไล่ด้วยความดุดันไร้ความปรานี อีกคนหนึ่งยิงสนับสนุนด้วยความแม่นยำและเลือดเย็น พื้นห้องวีไอพีเต็มไปด้วยคราบเลือดและร่างไร้วิญญาณของมือสังหารที่บุกรุก แต่ทว่า... เมื่อความเงียบเริ่มกลับมาเยือนห้องนี้อีกครั้งหลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องที่พังเสียหาย มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของลูกน้องคิน... และไม่ใช่เสียงของมือสังหารกลุ่มเดิม เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวข้ามซากประตูเข้ามา รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นทำให้คินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ไม่เลวเลยนี่ เจ้าลูกชาย... แกยังคงสุนทรีย์กับการเลี้ยงหมาป่าไว้ข้างกายเหมือนเดิม" ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างของเจ้าของคลับทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือนอย่างชัดเจน ในขณะที่สิงห์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เมื่อได้ยินคำว่า 'ลูกชาย' และจำหน้าของผู้ชายคนนั้นได้แม่นยำ—คนที่เคยทำลายชีวิตและครอบครัวของเขาจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ดาร์กไนท์