เดดไลน์ที่น่ารำคาญ

เสียงแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กยี่ห้อดังกำลังรัวกระหน่ำแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงครางหึ่งในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ยามเที่ยงคืน กองกระดาษร่างบทความ สถิติการแข่งขันบาสเกตบอลย้อนหลังสามปี และแก้วกาแฟดำที่พร่องไปครึ่งแก้ว คือหลักฐานยืนยันความพินาศย่อยยับของเวลาตีสอง รินรดากัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกได้ถึงรสชาติฝาดๆ ของเลือด เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือด้วยความหงุดหงิด เดดไลน์ส่งต้นฉบับนิตยสารฉบับปฐมฤกษ์คือแปดโมงเช้าวันนี้ และเธอยังเหลือคอลัมน์สัมภาษณ์พิเศษตัวละครลับ—ซึ่งก็คือนักกีฬาหนุ่มหน้าตายที่กำลังนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือชีวประวัติศาสตร์อยู่ฝั่งตรงข้าม—อีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้เรียบเรียง “นายจะนั่งทำท่านิ่งเป็นพระเอกมิวสิกビデオแบบนั้นอีกนานไหม กองบอจะฆ่าฉันอยู่แล้วนะกันต์กวี” รินรดาแหวขึ้นเบาๆ แต่คมกริบพอจะทำให้คนที่นั่งเงียบมาตลอดสามชั่วโมงเงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษ กันต์กวีปิดหนังสือพิมพ์ลงช้าๆ ดวงตาสีนิลคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เฉพาะเวลาอ่านหนังสือดึกๆ) มายังร่างบางที่หัวฟูไม่เป็นทรง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่ผ่านการฝึกซ้อมหนักหน่วง “ถ้าเธอเลิกบ่นแล้วก้มหน้าก้มตาแก้พารากราฟสุดท้ายตามที่ฉันคอมเมนต์ไปเมื่อครိမ်ก่อน ต้นฉบับคงเสร็จไปนานแล้วครับ… ยัยตัวแสบ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงแววเย้าแหย่ที่ทำให้คนฟังอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าผากหล่อๆ นั่นสักที “นี่ฉันเป็นบรรณาธิการนะ! นายต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกสัมภาษณ์ ทำไมฉันต้องมานั่งแก้ต้นฉบับตามใจนายด้วยเล่า” รินรดาตบโต๊ะเบาๆ อย่างเหลืออด ความเหนื่อยล้าทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มบางเบาลงทุกที แต่ความดื้อรั้นยังคงพุ่งพล่าน กันต์กวีไม่ตอบคำเขาสลัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะไม้ตัวยาวมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ร่างสูงทาบทับเงาลงมาจนรินรดาต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์อ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอให้ตื่นตัวขึ้นทันที “เพราะถ้าปล่อยให้เธอเขียนเองตามใจชอบ… คอลัมน์ฉันคงกลายเป็นเรื่องเล่าดราม่าเรียกน้ำตาเรตติ้งตกแน่ๆ” กันต์กวีโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์กาแฟหรือเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป รินรดาใจเต้นรัวจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมัน เธอพยายามเบือนหน้าหนีแต่ปลายนิ้วแข็งแรงของเขากลับเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอกลับมาสบตาคมคริบาร์คคู่นั้น “มองหน้าฉัน… ริน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นจนน่าใจหาย ประโยคคำสั่งเมื่อครู่กลายเป็นคำอ้อนวอนบางเบาที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด “เคลียร์ตรงนี้ให้จบ แล้วฉันจะพาไปกินโจ๊ก้าร้อนๆ หลังมอ… ถือเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เธอต้องอดนอน” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ปกติมักจะเย็นชาและไร้อารมณ์ แต่ยามนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความอ่อนโยนที่จงใจมีให้เธอแค่คนเดียว เคมีที่ระอุอยู่ระหว่างคนทั้งสองในห้องสมุดที่เงียบสงัด ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟสีชมพูกำลังลุกโชน นิ้วมือเรียวยาวของกันต์กวีเลื่อนจากคางลงมาสัมผัสพวงแก้มแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง สมองที่เคยแล่นฉิวด้านงานเขียนกลับว่างเปล่าหลงเหลือเพียงภาพใบหน้าคมคายและริมฝีปากหยักลึกที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม “ใคร… ใครอยากไปกินกับนายกันเล่า รีบถอยไปเลยนะ ฉันจะพิมพ์ต่อแล้ว” เธอบ่นพึมพำเสียงเบาหวิว มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งเบาๆ แต่คนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ซ้ำร้ายเขายยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กันต์กวีหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เซ็กซี่ที่สุดเท่าที่รินรดาเคยได้ยินในชีวิต “ปากแข็งจริงนะ… แต่หัวใจเธอดังยิ่งกว่ากลองเพลแล้วนะรินรดา” ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานฉ่ำจนแทบจะหยดเป็นน้ำตาล เสียงฝีปากหนักๆ และเสียงกุญแจกระทบกันดังขึ้นที่ประตูหน้าห้องสมุด *แกร็ก… แอดดด…* แสงไฟฉายสว่างวาบส่องทะลุกระจกใสเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มเข้มของลุงยามประจำตึกที่ตะโกนเข้ามาเสียงดัง “เฮ้ย! ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่อציบกันอีก เด็กๆ ห้ามอยู่เกินเที่ยงคืนนะเว้ย!” รินรดา สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เธอดันอกกันต์กวีเต็มแรงจนร่างสูงผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ขณะที่กันต์กวีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูที่ถูกผลักเปิดออก ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับลุงยาม บุคคลที่ไม่คาดฝัน… และเป็นคนเดียวในโลกที่กันต์กวีไม่อยากให้เห็นสภาพเขาในตอนนี้มากที่สุด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ