นิตยสารหรือสนามรบ

"ระงับเหรอคะ... หมายความว่ายังไง!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นจนนักศึกษาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่มุมลึกของห้องสมุดเงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว แต่รินรดาไม่มีเวลามาสนใจมารยาททางสังคมในวินาทีนี้ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องเขม็งไปยังรุ่นน้องปีสองที่หอบเอกสารวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธอก่อนหน้านี้ "ก็... ก็ท่านอธิการบดีกับคณะกรรมการบริหารหลักสูตรมองว่า ภาพลักษณ์ของนักกีฬามหาวิทยาลัยในคอลัมน์เจาะลึก 'เบื้องหลังเหงื่อไคล' ของพี่ริน มันดูดิบเถื่อนเกินไป ไม่สมกับเป็นสถาบันอันทรงเกียรติครับ!" รุ่นน้องคนนั้นละล่ำละลักอธิบาย พลางปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดขึ้นตามไรผม รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ คอลัมน์นี้เธอกลั่นกรองข้อมูล ลงพื้นที่สัมภาษณ์ และทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานนับเดือน เพื่อจะตีแผ่ตัวตนจริงๆ ของเหล่านักกีฬา ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์สวยหรูจอมปลอมที่ทางมหาวิทยาลัยพยายามสร้างขึ้นมากลบเกลื่อนความเน่าเฟะเบื้องหลังงบประมาณมหาศาล "ไร้สาระสิ้นดี..." เธอยกมือขึ้นดันแว่น ปรับน้ำเสียงให้เย็นเยียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "ถ้าอยากได้ภาพลักษณ์ใสสะอาดเหมือนเด็กอนุบาลประกวดวาดภาพระบายสี ก็ไปพิมพ์จดหมายข่าวแจกฟรีโน่น! จะมาลงนิตยสารสโมสรนักศึกษาทำไม!" "เอ่อ... แล้วเราจะเอายังไงกันดีครับพี่ริน" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยังไม่อยากยอมแพ้ต่ออำนาจมืดของพวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีในตึกอธิการบดี ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากสั่งการ เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่งสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาจากความเงียบของชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ "แก้ต้นฉบับใหม่... แค่นั้นก็จบเรื่อง" ทั้งรินรดาและรุ่นน้องสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองต้นตอของเสียงพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทของกันต์กวี กัปตันทีมบาสเกตบอลหน้านิ่งผู้ตกเป็นจำเลยสังคมในคอลัมน์นี้ก้าวออกมาจากซอกชั้นหนังสือ เขาถือหนังสือรวมบทกวีคลาสสิกเล่มหนาอยู่ในมือข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นไร้ซึ่งแววตื่นตระหนก ราวกับเรื่องการถูกสั่งระงับตีพิมพ์เป็นเรื่องดินฟ้าอากาศปกติ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าทันทีเมื่อเห็นหน้าเขา เธอเกลียดไอ้ท่าทางสุขุมเยือกเย็นแบบนี้ชะมัด เหมือนเขากำลังมองว่าความพยายามทั้งหมดของเธอเป็นเรื่องไร้สาระ "นายพูดง่ายนี่!" รินรดาปรี่เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงใจส่วนสูงที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเอาเรื่อง "นี่มันไม่ใช่การบ้านส่งอาจารย์นะกันต์กวี! นี่คือวิญญาณของกองบรรณาธิการ! ถ้าให้ฉันแก้เนื้อหาให้พวกนั้นเอาไปเซ็นเซอร์จนไม่เหลือความเป็นคน นายจะยอมใส่สูทผูกไทด์นั่งยิ้มหวานถือดอกไม้ถ่ายแบบลงปกแทนหรือไง!" กันต์กวีไม่ได้ถอยหนี เขาก้มมองหญิงสาวที่กำลังฮึดฮัดเหมือนแมวป่าขนพองด้วยแววตาเรียบเฉย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องสมุด "ถ้าแก้แล้วได้ตีพิมพ์... ผมก็ไม่เกี่ยง" เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงจริงจังไร้การหยอกล้อ "แต่มันเสียศักดิ์ศรี!" "ศักดิ์ศรีกินไม่ได้... แต่ยอดจำหน่ายนิตยสารของพี่น่าจะกินแกลบแทนข้าวถ้าโดนยุบชมตอนนี้" เขาตอกกลับด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำเอารินรดาสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บใจที่เถียงไม่ออก "นี่นาย...!" "ถ้ายังไม่อยากให้คอลัมน์นี้กลายเป็นกระดาษรองกรงหนู..." กันต์กวีขยับตัวเข้าใกล้รินรดาอีกนิดโดยไม่รู้ตัว จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "ก็ตามผมมา... ที่โต๊ะอ่านหนังสือมุมโน้น เรามีเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนห้องสมุดปิด ในการรื้อต้นฉบับใหม่ทั้งหมดตามที่ท่านอธิการบดีต้องการ... แบบที่ไม่ต้องเสียตัวตนของพี่ และไม่ต้องโดนสั่งระงับ" รินรดาชะงัก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย มีเพียงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากความนิ่งเฉย เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า... ผู้ชายคนนี้น่ากลัวกว่าที่คิด ไม่ใช่เพราะความเย็นชา แต่เป็นเพราะความเฉียบคมที่ซ่อนอยู่ภายใน "ก็ได้..." เธอยอมจำนนด้วยหลักเหตุผล คว้ากระเป๋าเอกสารและแท็บเล็ตคู่ใจเดินนำหน้าเขาไปยังโต๊ะอ่านหนังสือมุมอับสายตาที่ติดกับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านกระจกกระทบกับเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของรินรดา ขณะที่เธอนั่งลงเปิดหน้าจอแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กันต์กวีนั่งลงฝั่งตรงข้าม ขยับเก้าอี้ให้เข้าที่ก่อนจะวางหนังสือพิมพ์และสมุดโน้ตเล่มหนาลงบนโต๊ะ "โอเค เริ่มจากตรงไหนดีล่ะคุณนักกีฬาเทวดา..." รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำจิ้มกัดจิกตามนิสัย "ท่อนที่นายบอกว่า 'ชัยชนะไม่ใช่เป้าหมายเดียวของชีวิต' อันนี้ท่านอธิการบอกว่ามันดูติสท์เกินไป อยากให้แก้เป็น 'เล่นกีฬาเพื่อชื่อเสียงของสถาบัน' นายโอเคไหมล่ะ?" กันต์กวีเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้ สติปัญญาและความนิ่งของเขากำลังประเมินสถานการณ์ "ผมไม่ได้เล่นกีฬาเพื่อชื่อเสียงของสถาบัน..." เขากล่าวเสียงเรียบ สายตาคมจ้องมองตรงมาที่รินรดาโดยไม่หลบตา "และผมก็ไม่ได้เล่นเพื่อชัยชนะเพียงอย่างเดียว... แต่ถ้าพี่อยากให้มันเขียนออกมาดูดีในสายตาพวกไดโนเสาร์พวกนั้น..." เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนเสื้อฮู้ดร่นขึ้นเผยให้เห็นข้อมือแกร่ง รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นเข้ามาใกล้ในระยะประชิด "...ผมยอมเขียนให้พี่บอกว่า ผมเล่นบาสเกตบอลเพื่อวิ่งตามหาหัวใจของบรรณาธิการสาวปากจัดคนหนึ่ง... แบบนี้พอจะผ่านเซ็นเซอร์ไหมครับ?" รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นลามขึ้นมาถึงใบหูขาวสะอาด นี่... เขากำลังเล่นมุกอะไรของเขาเนี่ย! "นาย... นายพูดบ้าอะไรของนายเนี่ย!" รินรดาแหวเสียงหลง พยายามดึงสติกลับมาแล้วชี้หน้าเขา "เลิกเล่นไม่รู้เวลาสักที ฉันกำลังจริงจังนะ!" กันต์กวีมุมปากกระตุกขึ้นน้อยมาก เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น แต่กลับทรงพลังทำลายล้างหัวใจคนมองได้อย่างราบคาบ "ผมไม่ได้ล้อเล่น..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบของห้องสมุด ทว่าก้องกังวานอยู่ในความรู้สึกของคนฟังอย่างไร้ทางหนี "และถ้าพี่ยังไม่เลิกจ้องปากผม... เราคงไม่ได้เริ่มงานกันสักที" รินรดารีบดึงสายตากลับแทบไม่ทัน เธอหน้าแดงแจ๋ ก้มหน้ามองหน้าจอแท็บเล็ตทำเป็นตรวจแก้ตัวหนังสือยิกๆ ทั้งที่ตัวอักษรในหัวเธอนั้นตีกันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว เคมีประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางกองเอกสารและคอลัมน์ที่กำลังจะถูกรื้อเขียนใหม่ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นไม่เป็นส่ำและพยายามตั้งสมาธิกับงานตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้โต๊ะอ่านหนังสือของพวกเขา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "อยู่นี่เอง... พี่ริน ประธานสโมสรเรียกตัวด่วนครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ!