กฎเหล็กของกัปตัน

"ถ้าคุณคิดจะเอาข้อความขยะพวกนี้มาตีพิมพ์ลงคอลัมน์กีฬาของ 'The Campus' บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่า เสียเวลาเปล่า" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นตัดผ่านเสียงรองเท้าผ้าใบบดกับพื้นสนามยางสังเคราะห์ เสียงลูกบาสเกตบอลที่กระดอนกระทบพื้นดัง *ปังๆๆ* เป็นจังหวะเร้าใจ แต่กลับไม่มีน้ำหนักพอที่จะกลบความเย็นชาในน้ำเสียงของคนพูดได้เลย รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด เธอปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยจากการเร่งฝีเท้าวิ่งข้ามคณะมนุษยศาสตร์มายังโรงยิมกลางทั่วมือหนึ่งถือเครื่องบันทึกเสียงขนาดพกพา อีกมือคีบสมุดโน้ตปกหนังสีแดงเพลิงเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดยูนิฟอร์มทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเบอร์ 10 หยดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนกรอบหน้าคมคายและสันจมูกโด่งเป็นสันนั้นไม่ได้ทำให้เธอนึกสงสารเลยสักนิด ในทางกลับกัน... มันยิ่งทำให้เธอมองเห็นความเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวเขาชัดเจนขึ้นไปอีก กันต์กวี กัปตันทีมบาสเกตบอลผู้กวาดแชมป์มาสามสมัยซ้อน และเป็นเจ้าของฉายา 'เซ็นเตอร์แบ็คหน้าตาย' ที่นักศึกษาสาวๆ ทั้งมหาลัยกรี๊ดกราดกันครึ่งค่อนสถาบัน แต่สำหรับบรรณาธิการสาวสายลุยอย่างเธอ... เขาเป็นได้แค่ 'ตาบ้าอีโก้สูงเดินได้' เท่านั้น "อ่านให้ดีก่อนเถอะค่ะ... เอ้ย! อ่านให้ดีก่อนเถอะครับ!" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายของผู้หญิงออกไปตามความเคยชิน ดีที่ไหวตัวทันรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้ห้วนกระด้างสมกับสถานะคู่ปรับ "นี่มันบทสัมภาษณ์เจาะลึกเบื้องหลังชัยชนะ ไม่ใช่จดหมายรักแฟนคลับปัญญาอ่อนที่คุณคอยกวาดทิ้งถังขยะทุกวัน! ถ้าคุณไม่อ่านทวนแล้วเซ็นอนุมัติ ฉันนี่แหละจะเอาบทความนี้ตีพิมพ์ประจานว่ากัปตันทีมบาสคนเก่งกลัวการตอบคำถามเกี่ยวกับสถิติการดร็อปเรียนของตัวเอง!" ก้าวเท้าหยุดนิ่ง ลูกบาสเกตบอลลูกกลมสีส้มถูกหยุดไว้ใต้ฝ่ามือใหญ่ กันต์กวีหันขวับมามองผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนสมาชิกร่วมทีมที่กำลังซ้อมอยู่รอบข้างถึงกับต้องชะลอฝีมือและเหลือบมองเป็นระยะ บรรยากาศในสนามร้อนระอุขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการซ้อม แต่เป็นเพราะประกายไฟที่สาดใส่กันระหว่างคนทั้งคู่ "คุณขู่ผมเหรอ รินรดา" กันต์กวีเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ทว่ากดต่ำจนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขาทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างเสียเปรียบ แต่รินรดากลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "เด็กฝึกงานปีสามอย่างคุณ กล้าดียังไงมาใช้วิธีสกปรกบีบผม" "ฉันไม่ได้ขู่ ฉันแค่ 'เตือน' ด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่ไม่อยากเห็นกองบรรณาธิการต้องเสียเวลากับคนไม่มีความเป็นมืออาชีพ" เธอสวนกลับทันควัน ระยะห่างระหว่างกันลดเหลือแค่คืบ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ และความสะอาดของสบู่ล้างหน้าลอยเข้าปะทะจมูกจนรินรดาต้องแอบกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เพราะสายตาของเขาที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอนี่แหละที่มันอันตรายเกินไป "ความเป็นมืออาชีพเหรอ?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้ กันต์กวีโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้ามที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดให้เขากลายเป็นเสียงอื้ออึงที่ไกลออกไปในโสตประสาท "ถ้าอยากได้บทสัมภาษณ์นักนัก... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าคุณมีความสามารถพอที่จะซักผม ไม่ใช่ดีแต่เหวี่ยงเหมือนเด็กอมมือ" "นี่คุณ!" "สิบคำถาม ถ้าคุณทำผมสะดุดไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว... บทความบ้าๆ ของคุณ ห้ามตีพิมพ์เด็ดขาด" เขาพูดเสียงกระซิบเบาๆ มีเพียงเขากับเธอที่ได้ยิน ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียนจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นกันแน่ ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากด่ากราดใส่หน้าหล่อๆ นั้นให้หนำใจ เสียงประกาศจากไมโครโฟนสนามของโค้ชทีมก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "กันต์! พักเบรกห้านาที! เตรียมตัวซ้อมแท็กติกรับมือคู่แข่งรอบชิงได้แล้ว!" กันต์กวีผละถอยหลังออกไปอย่างเชื่องช้า เขายื่นมือไปแย่งสมุดโน้ตสีแดงจากมือของเธอหน้าตาเฉย เปิดผ่านๆ ไปสองสามหน้าด้วยมือเดียว ก่อนจะโยนมันกลับลงมาบนอกเธออย่างแรงจนรินรดาต้องรีบคว้าไว้แทบไม่ทัน "เริ่มซะสิ... บรรณาธิการคนเก่ง" เขายัก kirs โยนลูกบาสให้เพื่อนร่วมทีมแล้วหันหลังเตรียมเดินกลับเข้ากลางสนาม "ทำให้ผมประทับใจให้ได้นะ... ถ้าทำได้ ผมอาจจะยอมเซ็นชื่อให้แต่โดยดี" รินรดายืนกำสมุดโน้ตในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เธอพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรงเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาถึงอก ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างมาดมั่น ผู้ชายคนนี้... น่าหงุดหงิดเป็นบ้า! แต่ในขณะเดียวกัน ความท้าทายในแววตานั้นก็จุดไฟในตัวเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดเครื่องบันทึกเสียงในมือ ก้าวฉับๆ ตรงไปยังม้านั่งข้างสนาม ทิ้งตัวลงนั่งแล้วเปิดหน้ากระดาษเตรียมตั้งคำถามแรกชุดใหญ่ใส่หน้าเขาให้หงายเงิบไปเลย แต่ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยปากถามคำถามแรกออกไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากทางประตูทางเข้าโรงยิม พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของรุ่นน้องในกองบรรณาธิการที่วิ่งหน้าตาตื่นกระหืดกระหอบเข้ามาหาเธอ "พี่ริน! แย่แล้วครับ! ประธานสโมสรนักศึกษาเพิ่งอนุมัติคำสั่งด่วน... สั่ง 'ระงับ' การตีพิมพ์คอลัมน์นี้ทั้งหมดแล้วครับ!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนและเคมีเดือดๆ ของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ