พิธีกรรมต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นสาบของซากสัตว์เน่าเปื่อยลอยอลวนอยู่ในความชื้นยามวิกาล บรรยากาศรอบกายบีบรัดจนคล้ายอากาศกลายเป็นของเหลวหนืดข้นที่สูบฉีดเข้าปอดได้ยากเย็น รตท. สิงหาคุกเข่าลงต่ำแนบหน้ากับพื้นดินชื้นแฉะ ดวงตาคมกริบใต้ปีกหมวกปีกกว้างหรี่มองรอยเท้าที่เพิ่งถูกประทับลงบนโคลนตม รอยเท้านั้นลึกล้ำ ผิดรูป และทิ้งร่องรอยพลังงานไสยเวทสีนิลจางๆ เอาไว้ราวกับคราบน้ำมันบนผิวน้ำ "มันไม่ได้มาเพื่อซ่อนตัว... มันกำลังเปิดทาง" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันของอดีตตำรวจป่าไม้ดังขึ้นทำลายความเงียบ ดร.อคินที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดสนามสีเข้มขยับแว่นสายตาที่ฝ้าขึ้นด้วยไอความชื้น นิ้วเรียวยาวของนักมานุษยวิทยาแตะลงบนเปลือกไม้โบราณที่ถูกกรีดเป็นอักขระภาษากลุ่มชาติพันธุ์โบราณ เลือดสดยังคงซึมออกจากร่องแผลลึก หยดลงสู่พื้นทีละหยดราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ "อักขระชุดนี้ไม่ใช่การสะสะกดวิญญาณแบบดั้งเดิม" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียด ขัดแย้งกับเหงื่อกาฬที่ซึมตามขมับ "มันคือ 'มนต์ทับถม' สายดำสนิท... พวกมันจงใจใช้พลังงานความตายมหาศาล เพื่อฉีกกระชากมิติของรอยแยกให้กว้างขึ้น ดึงเอาบางสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ป่าต้องห้ามให้ออกมาเดินบนโลกมนุษย์อีกครั้ง" สิงหาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับตัวด้วยความคล่องแคล่ว มือหยาบกร้านกุมด้ามมีดอาคมเหน็บเอวแน่น เขากวาดสายตามองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งแนวป่าทึบเบื้องล่างกำลังสั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ ทั้งที่ไม่มีแม้แต่สายลมพัดผ่าน "คุณยังเชื่อในเหตุผลและหลักฐานเชิงประจักษ์อยู่ไหมครับ ศาสตราจารย์" สิงหาหันมาสบตา ประกายตาคู่นั้นดุดันและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน "สิ่งที่กำลังคืบคลานมาทางนี้ มันไม่สนใจทฤษฎีทางมานุษยวิทยาของคุณหรอก มันสนแค่ว่ากระดูกชิ้นไหนในตัวเราที่จะหักก่อนกัน" อคินไม่หลบสายตา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย แม้ลึกๆ ในใจจะตระหนักดีถึงความตายที่หายใจรดต้นคอ "เหตุผลไม่ได้แปลว่าการปฏิเสธสิ่งที่เรามองไม่เห็น รตท.สิงหา... มันคือการทำความเข้าใจกลไกของมันต่างหาก ศัตรูของเรากำลังใช้ความกลัวของมนุษย์เป็นเชื้อเพลิงในการปลุก 'มัน' ขึ้นมา และถ้าเรามัวแต่ทะเลาะกันเรื่องความเชื่อ เราคงได้กลายเป็นปุ๋ยให้รากไม้พวกนี้ก่อนรุ่งสางแน่" ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาของการปะทะคารม แม้จะมีอุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้ว ระหว่างพรานอาคมผู้ใช้สัญชาตญาณดิบเถื่อนกับนักวิชาการผู้ยึดมั่นในตรรกะ แต่ความตายในป่าลึกแห่งนี้ได้หลอมรวมพวกเขาให้กลายเป็นฟันเฟืองชิ้นเดียวกันอย่างจำยอม เสียงกรับกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นมาจากความมืดเบื้องหน้า ตามมาด้วยเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงแผ่นอก กลิ่นอายความชั่วร้ายแผ่พุ่งเข้าประชิดตัวจนขนลุกซ่า แสงไฟฉายสาดส่องฝ่าความมืดออกไป เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาที่บิดเบี้ยวอย่างไร้มนุษยธรรม มันกำลังยืนตระหง่านอยู่กลางลานพิธี ที่ซึ่งกองกะโหลกมนุษย์นับร้อยถูกกองสุมไว้เป็นแท่นบูชา ตรงกลางลานพิธีนั้น ร่างของชายผู้หนึ่งกำลังถูกตรึงไว้ด้วยตะปูอาคมสี่ดอก เลือดสีดำไหลทะลักออกจากทวารทั้งห้า ดวงตาเบิกโพลงไร้แววชีวิต แต่ริมฝีปากของเขากลับขยับท่องบทสวดภาษาโบราณด้วยเสียงที่แหบพร่าและดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ศัตรูเบื้องหลังไม่ได้แค่ต้องการบูชายัญ แต่มมันกำลังใช้ร่างนั้นเป็น 'สะพานเชื่อม' "หยุดมัน!" สิงหาคำรามลั่น พุ่งทะยานออกไปราวกับพญาเสือโคร่ง เงาดาบอาคมสะท้อนแสงจันทร์วับวาว แต่อคินกลับคว้าแขนเขาไว้ด้วยแรงที่คาดไม่ถึง "ช้าก่อน! นั่นไม่ใช่เหยื่อ... นั่นคือตัวชนวน!" ยังไม่ทันที่สิงหาจะได้เอ่ยปากถาม กองกะโหลกมนุษย์นับร้อยที่กองอยู่เบื้องล่างก็ระเบิดออกพร้อมกัน เศษกระดูกและควันสีดำทะมึกพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมแสงจันทร์ให้กลายเป็นสีเลือด ร่างที่ถูกตรึงไว้กรีดร้องออกมาด้วยเสียงอันโหยหวน ก่อนที่ผิวหนังจะปริแตกออกเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ขดตัวอยู่ภายใน—มันคือร่างจำแลงของสิ่งลี้ลับโบราณที่หลับใหลมานับพันปี และตอนนี้... มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อรับการสังเวยครั้งใหม่ สิงหาและอคินชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อเงาดำมหึมานั้นค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้ต้นไม้ใหญ่รอบด้านสั่นไหว ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่รูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของอสุรกายตรงหน้า... แต่เป็นใบหน้าของร่างที่ถูกบูชายัญ ซึ่งเพิ่งเงยขึ้นมาสบตากับพวกเขาผ่านความมืดมิด... ใบหน้านั้น... คือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน คนที่สิงหาเคยฝังร่างไว้ด้วยมือของตัวเอง "สวัสดี... น้องชาย" เสียงแหบแห้งราดรดลงบนความเงียบงัน พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกถึงใบหู ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ เพชรตาเสือโบราณ