การไล่ล่าในป่าดิบ

“หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของสิงหามาพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน อคินเซถลาไปตามแรงนั้นก่อนที่เสียงแหวกอากาศของวิถีกระสุนจะดัง ‘วิ้ง’ ผ่านตำแหน่งที่หัวของเขาเพิ่งอยู่ไปเมื่อเสี้ยววินาที เศษไม้และใบไม้แห้งแตกกระจายฟุ้งเป็นฝอย ทั้งสองทิ้งตัวลงหลังรากไม้ไทรขนาดมหึมา ลมหายใจของอคินหอบถี่ สัมผัสได้ถึงกลิ่นสาบดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับลม “คุณเห็นไหมว่ามันมาจากไหน?” อคินกระซิบ เสียงของเขาเครียดขึง ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นกวาดมองไปในความมืดสลัวของป่าดิบที่ดูราวกับกรงขังไร้ทางออก สิงหาไม่ตอบ เขาค่อยๆ ขยับตัวหยิบลูกประคำไม้พยุงสีเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก นิ้วหยาบกร้านสั่นระริกด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน แต่สายตาของเขานิ่งดั่งหินผา “ไม่ใช่แค่คน อคิน... พวกมันมากับ ‘เงา’ ลมหายใจของป่ากำลังเปลี่ยนทิศทาง ถ้าเราขยับตอนนี้ เราคือเป้าที่ชัดเจนที่สุด” “เหตุผลวิทยาศาสตร์บอกว่าไม่มีใครล่าเราในที่มืดสนิทได้โดยไม่ใช้เครื่องมือช่วย แต่สิ่งที่ผมเห็นเมื่อกี้... มันไม่มีแสงไฟ ไม่มีการสะท้อนของเลนส์กล้อง” อคินหยิบอุปกรณ์วัดค่าสนามแม่เหล็กออกมา เครื่องมือนั้นส่งเสียงร้องแหลมสูงจนน่าปวดหัว เข็มบนหน้าปัดหมุนวนบ้าคลั่ง “ที่นี่มีพลังงานบางอย่างบิดเบี้ยว มันไม่ใช่แค่ป่า แต่มันคือเขาวงกตที่เคลื่อนไหวได้” สิงหาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและสมเพชในโชคชะตา “คุณพยายามจะหาเหตุผลให้กับนรกงั้นหรือศาสตราจารย์? สิ่งที่กำลังไล่ล่าเราไม่ได้ต้องการตรรกะ แต่มันต้องการเนื้อหนังและจิตวิญญาณที่หลงทาง... หุบปากเสีย แล้วฟัง” ความเงียบเข้าปกคลุมป่าดิบชั่วขณะ ราวกับป่าเองก็กำลังกลั้นหายใจรอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้น เสียงแมลงกลางคืนที่เคยระงมเงียบสนิทลง เหลือเพียงเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ของกิ่งไม้ที่ถูกเหยียบจากระยะไกล สลับกับเสียงกระซิบกระซาบที่ฟังดูเหมือนภาษาโบราณที่ไม่มีมนุษย์คนไหนเคยได้ยิน สิงหาสูดลมหายใจลึก เขาหลับตาลงสัมผัสถึงความสั่นสะเทือนผ่านฝ่ามือที่แตะพื้นดิน ‘รอยแยก’ ที่เขาเคยเตือนอคินไว้กำลังขยายตัว กลิ่นกำยานที่ควรจะอบอวลในวัดกลับกลายเป็นกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพที่ตายมานานนับร้อยปี “พวกมันมีสามคน เป็นมือปืนอาชีพ... แต่มี ‘สิ่งนั้น’ คอยนำทางอยู่ข้างหน้า” สิงหาลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทชั่ววูบ “เราไม่มีเวลามากแล้ว อคิน คุณต้องเลือกระหว่างการเชื่อในหลักฐานของตัวเอง กับการรอดชีวิตไปพร้อมกับความลับที่ไม่มีใครเชื่อ” อคินมองพรานหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า ชายผู้ที่เขาเคยดูถูกว่าเป็นเพียงพวกงมงายในไสยศาสตร์ แต่ในวินาทีนี้ สิงหาคือเกราะป้องกันเพียงหนึ่งเดียวที่มี “ผมเลือกคุณ... แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมละทิ้งสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์ของผม” “งั้นก็รักษาชีวิตไว้ให้ได้จนกว่าจะถึงตอนนั้น” สิงหาดีดตัวขึ้นจากหลังรากไม้พร้อมกับรอยสักอาคมที่เริ่มเรืองแสงสีแดงหม่นใต้ร่มผ้า เขาไม่ใช้ปืน แต่เขาควักมีดหมอเล่มเก่าออกมา กวัดแกว่งไปในอากาศเปล่าๆ เกิดเป็นกระแสลมหมุนวนที่ปัดเป่ากลุ่มหมอกสีดำที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทั้งสองวิ่งฝ่าพงไพร เสียงปืนจากกลุ่มชายชุดดำไล่หลังมาติดๆ ผสานกับเสียงโหยหวนของวิญญาณที่สิงหาเรียกว่า ‘เจ้าที่เจ้าทางที่โกรธเกรี้ยว’ พวกเขาต้องวิ่งผ่านซากปรักหักพังของศาลเจ้าโบราณที่แทบจะกลืนหายไปกับรากไม้ อคินเหลือบไปเห็นรูปสลักหินที่ดูผิดธรรมชาติ—มันคือรูปสลักของคนที่มีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน เขาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “สิงห์! หยุดก่อน!” สิงหาเบรกกะทันหันก่อนจะหันกลับมา “อะไรอีก!” อคินชี้ไปที่รูปสลักนั้น มือไม้สั่นเทา “ศิลาจารึกนี่... มันไม่ได้เขียนถึงตำนานโบราณ แต่มันเขียนถึง ‘การมาถึง’ ของคนที่ใช้เครื่องมือแบบเดียวกับผม” สิงหาขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปใกล้รูปสลักนั้น ใช้มีดหมอเคาะเบาๆ ที่ฐานศิลา ก่อนจะพบว่ามันไม่ใช่หิน แต่เป็นโลหะผสมที่ดูล้ำสมัยผิดยุคสมัยที่ควรจะเป็น เขาตัดสินใจกระแทกสันมีดลงไปที่รอยแยกบนศิลาทันที เสียงกลไกบางอย่างดัง ‘คลิก’ สนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ทันใดนั้น แผ่นหินตรงหน้าก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนจนเข้าสู่โสตประสาทของทั้งสองคน—มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่เป็นเสียงบันทึกจากเครื่องบันทึกเสียงที่อคินจำได้ดีว่าเป็นของพ่อเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน *“หากเจ้าได้ยินเสียงนี้... จงอย่าหันกลับไปมองสิ่งที่ไล่ล่าเจ้า เพราะสิ่งที่อยู่ข้างหลังเจ้า... คือตัวตนที่เจ้าพยายามจะลบเลือนออกไปจากความทรงจำตลอดกาล”* สิงหาและอคินหันไปมองข้างหลังพร้อมกัน สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำที่ไล่ล่ามา แต่เป็นเงาขนาดมหึมาที่รูปร่างหน้าตาเหมือนอคินทุกประการ กำลังยืนยิ้มแสยะอยู่ในความมืด พร้อมกับถือปืนกระบอกเดียวกับที่สิงหาเคยใช้ในอดีต ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางในเงามืดครั้งนี้ไปกับผมนะครับ เพชรตาเสือโบราณครับ