รอยเท้าในความมืด

คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของ ดร.อคิน ไม่ได้มาจากกองไฟ ตรงกันข้าม... มันคือเศษซากของกระดาษสมุดบันทึกโบราณที่เพิ่งถูกเผาทำลายไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เสียงไม้สนลั่นเปรี๊ยะในกองไฟขนาดเล็กกลางเพิงพักชั่วคราว ดึงบรรยากาศรอบตัวให้ดิ่งลึกลงไปในความมืดมิดของผืนป่าทึบยามราตรี กลิ่นอายของความชื้น ไອฝน และยางไม้ผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าสภาพแวดล้อม คือความเงียบงันระหว่างชายฉกรรจ์สองคนที่นั่งหันหลังชนกันโดยมีกองไฟคั่นกลาง "คุณกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญ Dr. Akhin" รตท.สิงหา เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของอดีตตำรวจป่าไม้ราบเรียบจนน่ากลัว ปลายนิ้วหยาบกร้านกำลังบรรจงฝนหินลับมีดกับคมมีดเหน็บด้ามยาว เสียงโลหเสียดสีกับหินดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง อคินไม่หันกลับไปมอง เขาใช้ด้ามปากกาหมึกซึมเขี่ยเศษถ่านที่ยังคุกรุ่นอยู่บนพื้นดิน "มันไม่ใช่หลักฐานสำหรับคุณหรอกครับ ผู้กองสิงหา... มันเป็นแค่สมุดบันทึกส่วนตัวของคนที่สติหลุดไปแล้วก่อนตาย และผมเชื่อว่าคุณเองก็ไม่อยากให้ใครมาอ่านเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับ 'รอยเท้าที่ไร้น้ำหนัก' ในบันทึกเล่มนั้นหรอกมั้งครับ" สิงหาหยุดมือลงทันที เสียงโลหะกระทบหินเงียบลง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมในความมืด เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในเหตุผลผ่านแสงเพลิงสีส้มสั่นไหว "คนเรามักจะปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองหาคำอธิบายไม่ได้เสมอ... จนกระทั่งกรงเล็บของมันมาจ่ออยู่ที่ลำคอ" สิงหาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดุจเสือพรานกวาดมองไปรอบคอบ "จำคำผมไว้ให้ดี ดร.อคิน คืนนี้... เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคน" บรรยากาศในแคมป์ตึงเครียดขึ้นในทันที อคินขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไม่มั่นใจในดวงตา แม้เขาจะอ้างอิงตำราทางมานุษยวิทยาและจิตวิทยาฝูงชนมาคค่อนชีวิต แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าด้วยบรรยากาศของป่าต้องห้ามแห่งนี้กำลังกัดกินความมั่นใจของเขาไปทีละน้อย ความหนաբางของความมืดนอกรัศมีไฟดูหนาทึบขึ้นผิดปกติ ราวกับมีม่านหมอกสีดำสนิทถูกดึงลงมาปิดทับผืนป่า "คุณกำลังเล่นจิตวิทยาใส่ผม เพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า... คุณเองก็กำลังหวาดกลัวอาคมของคนที่คุณกำลังตามล่าอยู่ใช่ไหมครับ" อคินหันกลับมาเผชิญหน้า น้ำเสียงของศาสตราจารย์หนุ่มยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ แต่นิ้วมือที่ประสานกันบนตักกลับจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวซีด สิงหาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาพาดทับร่างของอคินจนมิด ชายหนุ่มรุ่นพี่ผู้ผ่านสมรภูมิป่าดงพงไพรมาโชกโชนก้าวเข้าไปใกล้กองไฟอีกนิด แสงไฟสะท้อนแผลเป็นยาวที่พาดผ่านแก้มขวาทำให้ใบหน้านั้นดูดุดันและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น "ความกลัวไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับคนที่เป็นพราน... ดร.อคิน ความกลัวคือสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้เรามีชีวิตรอด แต่ความอวดดีต่างหาก... ที่มักจะฝังศพคนเก่งๆ ไว้กลางป่าลึกมานักต่อนักแล้ว" สิงหาโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างแต่จริงจัง "ฟังเสียงรอบตัวให้ดี... แล้วคุณจะรู้ว่าผมไม่ได้ขู่" ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา มีเพียงประสาทสัมผัสทั้งห้าที่ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังพุ่มไม้ทึบห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร! สิงหาไม่รอช้า มือขวาคว้าด้ามปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มือซ้ายกระชากแขนของอคินให้หลบลงต่ำหลังโขดหินใหญ่ทันที ความเร็วและสัญชาตญาณของอดีตตำรวจป่าไม้เฉียบคมราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ "หมอบลง!" สิงหาคำรามต่ำในลำคอ อคินใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เหตุผลและทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่เขาพกใส่สมองมาด้วย ถูกความจริงอันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้าบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขากวาดสายตามองไปในความมืดตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ท่าطيแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบลงมา... บนพื้นดินเปียกชื้นห่างจากกองไฟออกไปไม่ไกลนัก ปรากฏรอยเท้าขนาดใหญ่รูปร่างประหลาด ลึกลงไปในดินโคลนราวกับมีน้ำหนักมหาศาลกดทับ แต่น่าแปลก... รอยเท้านั้นไม่ได้ต่อเนื่องมาจากไหนเลย มันปรากฏขึ้นกลางลานดินโล่งๆ ราวกับว่า 'บางสิ่ง' เพิ่งก้าวลงมาจากอากาศธาตุ และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าสิ่งใด... กลางรอยเท้านั้น มีรอยประทับของคราบโลหะสีดำสนิทขึ้นสนิมเขรอะ คล้ายกับรอยเกือกม้าโบราณที่ถูกหล่อขึ้นจากเหล็กอาคม แต่กลับมีนิ้วเท้าเรียวยาวผิดมนุษย์งอกออกมาถึงห้านิ้ว บิดเบี้ยวราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้าย สิงหาหรี่ตาลง จ้องมองรอยเท้านั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงขั้นสุด เขารู้จักกลิ่นอายนี้ดี มันไม่ใช่แค่สัตว์ป่า และไม่ใช่แค่อาคมไสยเวททั่วไป แต่มันคือ 'รอยเท้าของนายทวารแห่งเขตอาถรรพ์' ที่เขาเคยสาบานไว้ว่าจะไม่มีวันเผชิญหน้ากับมันอีกเป็นครั้งที่สอง ทว่า... ก่อนที่สิงหาจะได้ส่งสัญญาณเตือนอะไรออกไป *ตึง!* เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เข้ามาจนถึงขอบรัศมีแสงไฟ รอยเท้าใหม่ผุดขึ้นบนดินโคลนห่างจากพวกเขาไปไม่ถึงสามก้าวอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว มันเดินวนรอบที่พักของพวกเขาเป็นวงกลม ราวกับกำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม และในจังหวะที่เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าพุ่มไม้ที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่... เงาสูงตระหง่านของร่างไร้หัวที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นคล้ายชุดพรานโบราณ ก็ก้าวทะลุม่านความมืดออกมาหยุดนิ่งอยู่เหนือหัวของพวกเขาพอดี! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมา ณ บรรทัดนี้ครับ เพชรตาเสือโบราณ