เสียงปริศนาตีสาม

"ถ้ามึงยังไม่เลิกไถฟีดติ๊กต็อกแล้วมาช่วยกูกลั้นหายใจนะมีน กูจะเอาหมอนข้างฟาดหน้ามึงให้สมองไหลไปกองที่ตาตุ่มจริงๆ ด้วย" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งของกันต์ดังขึ้นในความมืด พร้อมกับแรงดึงกระชากผ้าห่มผืนหนาจนมีนเกือบหงายหลังตกเตียง เด็กหนุ่มปีหนึ่งสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์มือถือในมือเกือบหลุดร่วงกระแทกพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "ไอ้กันต์! มึงจะบ้าเหรอวะ! คนกำลังขวัญผวาอยู่เนี่ย เห็นไหมว่ากูมือสั่นไปหมดแล้ว!" มีนโวยวายเสียงสั่น หน้าตาเหเกด้วยความกลัวผสมความโมโห ระหว่างที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความหลอนในห้องพักหอพักหมายเลข 404 ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยนแบบไม่เกรงใจค่าเช่า บรรยากาศภายในห้องนอนแคบๆ ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟหน้าห้องที่เล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ทว่าความเงียบนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ช้าๆ และหนักแน่น กังวานก้องไปทั่วห้อง ท่ามกลางนาฬิกาที่ตีบอกเวลาตีสามตรงพอดิบพอดี มีนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ มือเรียวเล็กคว้าชายเสื้อยืดสีดำของกันต์ไว้แน่น ขยำมันจนยับยู่ยี่โดยไม่สนใจว่าเจ้าของเสื้อจะบ่นอะไรออกมาอีกไหม "มะ... มีคนมาเคาะประตูวะกันต์..." มีนกระซิบเสียงสั่นพร่า เสียงนั้นแหบหายเข้าไปในลำคอ "ตอนนี้ตีสาม... ใครเขาจะมาเคาะห้องเวลานี้วะ หรือว่า... หรือว่า..." "หรือว่าสมองมึงเริ่มเพ้อเจ้อเพราะดูคลิปผีมากเกินไป" กันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะติดกวนประสาทตามนิสัย แต่ดวงตาคมกริบกลับหรี่ลงมองประตูห้องด้วยความระแวดระวังไม่แพ้กัน ร่างสูงขยับตัวเข้ามาบังร่างสั่นเทาของมีนไว้ครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ สัมผัสอุ่นร้อนจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดทำให้มีนรู้สึกเหมือนมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจท่ามกลางพายุฝน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้ขึ้น และเสียงนั้นไม่ได้มาจากประตูห้องนอน แต่มาจาก... ประตูห้องน้ำในห้องพักต่างหาก! "กรี๊ดดดดด!" มีนไม่รอให้สมองประมวลผลอีกต่อไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความกลัวผีขึ้นสมองทำให้เจ้าตัวกระโจนเข้าซุกอกแกร่งของกันต์เต็มแรง ใบหน้าฝังลงกับแวดอกกว้าง แขนทั้งสองข้างกอดเอวสอบของอีกฝ่ายแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วจะถูกดึงดูดหายไปในความมืด กันต์สะดุ้งเล็กน้อยกับแรงปะทะกะทันหัน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของคนในอ้อมกอดลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับของห้องพัก ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์ตกมัน มือหนาที่ตั้งใจจะยกขึ้นผลักไสตามฟอร์มปากหมา กลับเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบไหล่บางของมีนไว้หลวมๆ โดยไม่รู้ตัว สัมผัสสั่นเทาของคนตรงหน้าทำให้ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ความรู้สึกที่อยากปกป้อง... มากกว่าแค่แกล้งเล่นสนุก "ไหนบอกว่าแน่ไงวะ คุณชายบริหาร" กันต์ก้มกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนมีนยิ่งตัวสั่น "ไหนบอกว่าผีไม่มีจริง ทำไมตอนนี้เกาะกูแน่นยิ่งกว่าปลิงดูดเลือดล่ะครับหืม?" "วะ... ว่ากูเป็นปลิงเหรอไอ้กันต์! มึงไม่เห็นเหรอวะว่ามันเคาะมาจากในห้องน้ำ! ในห้องน้ำนะเว้ย!" มีนเงยหน้าขึ้นเถียง เสียงสั่นเครือจนน่าสงสาร ดวงตาคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว แพขนตางอนเปียกชื้นแนบติดผิวแก้ม น่ารักน่าเอ็นดูเสียจนคนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เออ เห็น... แล้วก็ไม่ได้ตาบอดด้วย" กันต์ตอบเสียงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว สายตาคมทอดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความกลัวอย่างเผลอไผล บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความอบอุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกัน ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ลากถูไปกับพื้นปูนซีเมนต์ก็ดังขึ้นลากยาวมาจากระเบียงห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหน้าต่างกระจกที่ปิดสนิท *“เปิดประตูให้ฉันหน่อย... ฉันหนาวเหลือเกิน...”* เสียงนั้นแหบพร่า เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนมีนกรีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับอกกันต์ลึกยิ่งกว่าเดิม มือหนาของกันต์กระชับกอดแน่นขึ้น ดวงตาคมตวัดมองไปทางหน้าต่างด้วยแววตาดุดัน ราวกับกำลังปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความหลึงไหลและความกลัวผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออก หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของมีนก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตไลน์ดัง "ปิ้ง!" ทำลายความเงียบ กันต์เหลือบสายตาไปมองหน้าจอเรืองแสงนั้น แสงไฟสะท้อนให้เห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ส่งเข้ามาจากกลุ่มเพื่อนสนิท... **เจ๋ง:** *ไอ้มีน! ไอ้กันต์! พวกมึงเปิดประตูรับกูที กูโดนผีไล่กวดจนกุญแจห้องตกท่อหน้าห้องพวกมึงเนี่ย! กูหนาวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว รีบเปิดโว้ยยยย!* กันต์กะพริบตาปริบๆ หันกลับมามองคนในอ้อมกอดที่ยังคงกอดเอวเขาแน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องน้ำที่หยุดลงอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรอยยิ้มมุมปากที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของรูมเมตจอมกวนประสาท "อ๋อ... สรุปว่าผีที่มึงกลัวนักหนา..." กันต์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากมีน แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "คือไอ้เจ๋งเพื่อนรักมึงที่มาเคาะห้องผิดเวลาสินะครับ?" เสียงกระซิบยามดึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ