รูมเมตหน้ามึน

"ถ้ามึงยังเอามือเย็นเฉียบมาแตะคอตกแต่งบรรยากาศแบบนี้อีกรอบเดียว กูจะเอาเก้าอี้ฟาดหัวผนังห้องให้ผีมึงกระเจิงจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงแหลมปนสั่นเครือของมีนตวาดลั่นห้องพัก 304 ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามา เด็กหนุ่มปีหนึ่งคณะบริหารกำลังยกมือขึ้นกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องจนแทบจะสิงเข้าไปได้อยู่แล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ยิ่งคิดถึงรอยมือปริศนาที่ลูบไล้ต้นคอเมื่อครู่ น้ำตาก็แทบจะไหลออกมาด้วยความคับแค้นใจ ปนกับความกลัวผีขึ้นสมองที่สั่งให้ขาพับลงไปกองกับพื้น ทว่า... เสียงตอบรับกลับไม่ใช่เสียงโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนที่ไหน แต่เป็นเสียงถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรำคาญใจจากเตียงนอนฝั่งตรงข้าม "โวยวายอะไรนักหนาวะมีน คนจะหลับจะนอน พรุ่งนี้มีเรียนเช้า มึงไม่นอนแต่ผีเขาอยากนอนพักผ่อนบ้างเข้าใจไหม" ร่างสูงโปร่งของ 'กันต์' หนุ่มวิศวะปีสองผู้เป็นรูมเมตตัวแสบ ขยับตัวพลิกตะแคงบนฟูกหนาอย่างไม่ยี่หระ เขายังคงซุกหน้าอยู่ใต้หมอนใบโต เสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่กับกางเกงนอนขาสั้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อช่วงขาและต้นแขนแข็งแรงตามแบบฉบับหนุ่มสายช่าง แม้บรรยากาศในห้องจะเย็นเยียบจนน่าขนลุกและมีเงาดำแปลกๆ เคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมห้อง แต่พ่อคุณกลับทำตัวราวกับว่านี่คือรีสอร์ตหรูหร้าห้าดาว ไม่ใช่หอพักร้างที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยนอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัย มีนอ้าปากค้าง ตาโตยิ่งกว่าเดิมด้วยความเหลืออด เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้คุณชายหน้ามึนคนนี้ให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสยดสยองด้วยกันซะให้เข็ด "นี่! นายกันต์! ตื่นขึ้นมาดูเดี๋ยวนี้เลยนะ!" มีนก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปกระชากผ้าห่มออกจากตัวอีกฝ่ายอย่างแรง "นายไม่เห็นหรือไงว่าตะกี้มีเงาดำๆ ลอยผ่านหัวเตียงฉันไปเนี่ย! แล้วไฟในห้องน้ำก็กระพริบเองเหมือนหนังผีฮอลลีวูด นายยังจะมีหน้ามานอนกรนอยู่อีกเหรอ!" กันต์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจเมื่อถูกรบกวนเวลานอนอันมีค่า ดวงคมปลาบปรือขึ้นมองรูมเมตตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าตาตื่นตระหนกจนแก้มใสแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกลัว ดวงตากลมคลอไปด้วยหน่วยน้ำตาใสๆ ที่พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ภาพของเด็กปีหนึ่งที่ยืนตัวสั่นระริกกอดอกแน่นในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก มันช่างขัดกับท่าทีดุๆ เมื่อครู่ลิบลับ... แถมยังดูน่าเอ็นดูเสียจนคนมองเผลอหลุดยิ้มมุมปากออกมานิดหน่อยอย่างไม่รู้ตัว "เงาบ้าอะไรของมึง ตาฝาดไปเองหรือเปล่า... หรือว่าแอบดูหนังผีตอนดึกแล้วเก็บเอา to do list มาฝันไปเอง" กันต์เอ่ยเสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มือหนายกขึ้นขยี้ผมสีเข้มของตัวเองจนยุ่งเหิงไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักที่เงียบสงบ ไม่มีวี่แววของความผิดปกติใดๆ นอกจากความมืดและกลิ่นอับชื้นตามประสาตึกเก่า "ฉันไม่ได้ตาฝาดนะ! มือมันเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งมาแตะที่คอฉันเนี่ย!" มีนเถียงเสียงสั่น รีบยกมือขึ้นกุมลำคอตัวเองอัตโนมัติ ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวด้วยความกลัว "นายอย่ามาทำเป็นเก่งนะกันต์ ถ้าผีมันโผล่มาหักคอพวกเราจริงๆ นายจะทำเป็นปากดีแบบนี้อยู่ไหมเล่า!" "ถ้าผีมันจะหักคอจริง มันคงรำคาญเสียงโวยวายของมึงก่อนจะถึงคิวฉันแน่ๆ มีน" กันต์สวนกลับหน้าตาย มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาทตามนิสัย ถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์มือถือข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดหน้าจอเช็กเวลา "ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน มากวนประสาทคนอื่นอยู่ได้... กลัวมากนักหรือไงหื้ม?" ประโยคสุดท้ายน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก มันไม่ใช่เสียงดุอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับมีความนุ่มนวลเจือความเอ็นดูแปลกๆ ที่จงใจส่งผ่านมาให้คนฟังใจสั่นเล่น มีนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวด้วยความกลัวผีเมื่อครู่ กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความเขินอายปนความหมั่นไส้ที่ตีรันวนอยู่ในอกแทน "ใครกลัวกันเล่า! ฉันแค่... แค่ไม่อยากให้ห้องรกเพราะมีวิญญาณเร่ร่อนมาเดินเกะกะต่างหากเล่า!" มีนเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความพิรุธ ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "อีกอย่าง นี่มันห้องฉันนะ นายต่างหากที่เป็นรูมเมตหน้ามึนที่เข้ามาทีหลังแล้วยังทำตัวไม่เกรงใจเจ้าที่เจ้าทางเลย!" "อ๋อ เจ้าที่เจ้าทางที่ว่านี่หมายถึงเจ๊จู ผีสาวใส่ชุดไทยสไบเฉียงที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ข้างหลังมึงตอนนี้ป่ะวะ?" กันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พร้อมกับพยักเพยิดใบหน้าไปทางกระจกบานใหญ่ด้านหลังรูมเมตตัวแสบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างนึกสนุก มีนเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงสันหลังวาบ ในหัวสมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ความกลัวที่พยายามกลั้นไว้พังทลายลงในเสี้ยววินาที เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลคำเตือนของกันต์ด้วยความเร็วจี๋... *ข้างหลังงั้นเหรอ?* ริมฝีปากบางสั่นระริก ดวงตากลมโตค่อยๆเหลือบมองไปทางกระจกด้านหลังอย่างช้าๆ ราวกับสלอว์โมชัน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันภายในห้องหนาแน่นขึ้นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันต์ที่ดังสลับกับเสียงหัวใจตัวเอง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เงาสลัวสีขาวโพลนของหญิงสาวผมยาวรุงรังในชุดไทยโบราณ ก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากขอบหน้าต่าง พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหู ดวงตากลมโตสีดำสนิทไร้แววตาจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่! "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!" มีนหวีดร้องลั่นบ้านจนสุดเสียง ร่างบางกระโดดโผนเข้าหาเตียงนอนฝั่งตรงข้ามโดยไม่ทันคิดหน้าคิดหลัง มือทั้งสองข้างคว้าหมับเข้าที่เสื้อยืดของกันต์แล้วซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งแน่น ตัวสั่นงันท่ามกลางความตกใจกลัวสุดขีด กันต์ที่ไม่ได้ตั้งตัวว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเข้ามาปะทะเต็มแรงถึงกับเซเล็กน้อย แต่ด้วยสัญชาตญาณ... วงแขนแข็งแรงจึงรีบยกขึ้นโอบรอบเอวบางของคนขี้โวยวายเอาไว้ทันที เพื่อไม่ให้ล้มกลิ้งตกลงไปจากเตียง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของมีนลอยปะทะจมูกท่ามกลางบรรยากาศขนหัวลุก ใบหน้าคมคายโน้มลงใกล้กลุ่มผมนิ่มโดยไม่รู้ตัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูระคนขบขันที่เหยื่อตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาอ้อมกอดของเขาเองเสียอย่างนั้น "บอกแล้วว่าอย่าดื้อ..." กันต์กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอขาวจนมีนสะดุ้งเฮือก "เห็นไหมล่ะ... ทีนี้ก็ต้องซบกอดฉันแน่นๆ แบบนี้ไปจนเช้าแล้วล่ะนะ คนขี้กลัว" มีนที่เพิ่งได้สติว่าตัวเองกำลังซบหน้าแนบชิดอยู่กับอกแกร่งของรูมเมตตัวแสบ แถมวงแขนของอีกฝ่ายยังโอบกอดรัดเอวเขาไว้แน่นสนิทราวกับคีมเหล็ก ใบหน้าน่ารักก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะระเบิด ความกลัวผีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเขินอายจนหัวใจเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม *ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!* มีนกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขินจัด แต่ทว่า... พอกวาดสายตาไปเห็นเงาสلัวของเจ๊จูที่ยังคงลอยยิ้มหวานส่งมาให้อยู่ตรงมุมห้อง ร่างบางก็รีบซุกหน้ากลับเข้าหาแผงอกอุ่นๆ ของกันต์เหมือนเดิมอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนีไปไหนอีกเลย! [เสียงกระซิบยามดึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ]