กาแฟกับผีสาว

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะต้มมาม่าตอนตีสาม กรุณาใส่ไข่ด้วย ไม่งั้นกลิ่นมันจะฟุ้งไปถึงห้องพระภูมิข้างล่างจนท่านลงมาทวง!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักหมายเลข 404 ทำเอาวิญญาณในร่างของเด็กหนุ่มปีหนึ่งอย่างมีนแทบจะหลุดออกจากขั้วหัวใจ แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นกระเบื้องเสียงดังเพล้ง น้ำสีดำสนิทกระเซ็นเปรอะเปื้อนขากางเกงนักศึกษา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด เพราะดวงตากลมโตตอนนี้เบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า จ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งแสงสีเขียวตองอ่อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือโซฟา เจ๊จู... ผีสาวเจ้าของห้องรุ่นบุกเบิกกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนเห็นเหงือกสีคล้ำ ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาโบ๋กลวงแต่กลับมีประกายวิบวับเหมือนสาวน้อยกำลังมีความรัก ทว่าสำหรับมีนแล้ว ภาพนี้มันสยองขวัญยิ่งกว่าดูหนังผีสามมิติเสียอีก "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!" เสียงกรีดร้องระดับแปดหลอดแผדขยายดังลั่นหอพัก จนกันต์ที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่บนเตียงชั้นลอยสะดุ้งเฮือก ร่างสูงโปร่งในชุดนอนลายการ์ตูนยับยู่ยี่ดีดตัวลุกขึ้นอัตโนมัติด้วยความตกใจ เขาคว้าไม้กวาดที่วางพิงผนังไว้ใกล้มือแล้วพุ่งพรวดลงมาจากบันไดด้วยความเร็วแสง คิดว่ามีโจรขึ้นห้องหรือแก๊งทวงหนี้ตามมาถึงที่ "เฮ้ยๆๆ ใครวะ! ใครบังอาจมาบุกรุกห้อง... อุบ!" กันต์ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามายังไม่ทันได้ดูตาม้าตาเรือ ร่างบางของคุณหนูตกใจกลัวก็พุ่งเข้ามาชนเข้าเต็มรัก แรงกระแทกทำให้กันต์เซถอยหลังไปชนชั้นวางรองเท้าเกือบคว่ำ แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบของหนุ่มวิศวะ เขาจึงรีบคว้าเอวบางของคนตรงหน้าไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น กลายเป็นว่าตอนนี้มีนซุกหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นๆ ของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "กันต์... กันต์จ๋า ช่วยด้วย ฮืออออ ผี... ผีๆๆๆๆ ตรงนั้น!" มีนสะอื้นฮัก มือเล็กๆ กำเสื้อยืดของกันต์จนยับยู่ยี่ ฝังหน้าผากมนลงกับอกเขาแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองตาไปมองทิศทางที่เจ๊จูลอยอยู่ กันต์ก้มมองคนที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้าในอ้อมแขน ความตื่นตระหนกเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ในอก หัวใจดวงโตเต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิ่งหนีผีหรือเพราะสัมผัสแนบชิดจากคนในอ้อมแขนกันแน่ กลิ่นแชมพูเด็กอ่อนๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับของห้องเช่า มันช่างเป็นความขัดแย้งที่ชวนให้ใจสั่นเสียเหลือเกิน "อะไรวะเนี่ย ตัวแค่นี้ทำไมเสียงดังชะมัด หนวกหูชิบหาย" กันต์แกล้งบ่นอุบอิบกลบเกลื่อนอาการประหม่า มือหนาข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ยกขึ้นตบปุๆ บนแผ่นหลังบางเบาอย่างเก้ๆ กังๆ "ไหนวะผี มีแต่แกเนี่ยแหละที่ผีเข้าสิงหรือไง กอดซะแน่นเชียว จะฉวยโอกาสลวนลามฉันทางอ้อมรึเปล่าคุณชายบริหาร" "ใครจะไปพิศวาสนายเล่า! มะ... ไม่ได้มองหน้าต่าง นู่น! เจ๊... เจ๊จูเขาอยู่ตรงโซฟา!" มีนเงยหน้าขึ้นโวยวายทันที ดวงตาคู่สวยแดงก่ำมีน้ำตาคลอเบ้า แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายและหวาดกลัว ปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันแน่นจนน่าเอ็นดู กันต์หันขวับไปมองตามนิ้วเรียวที่ชี้สั่นระริก ปรากฏว่าเจ๊จูผีสาวกำลังยืนกอดอกพิงผนังทำหน้าทำตาหมั่นไส้ ส่งสัญญาณมือทำท่าทางประหลาดๆ คล้ายจะบอกว่า *'ไอ้เด็กนี่ ปอดแหกเป็นตุ๊ดไปได้ ผู้ชายเขาอุ้มอยู่แท้ๆ ทำไมไม่ฉวยโอกาสหอมแก้มเขาสักทีวะ!'* มุมปากของกันต์กระตุกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก เขาก้มลงกระซิบข้างหูกลิ่นหอมกรุ่นของคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจกดต่ำลงเป็นพิเศษ เพื่อแกล้งให้หัวใจดวงน้อยๆ ของอีกฝ่ายเต้นรำไม่เป็นส่ำ "ไหน... ไหนผี ฉันไม่เห็นเห็นมีใครเลย นอกจากนายที่หน้าตาเหมือนลูกหมาโดนน้ำร้อนลวก... ว่าแต่ นุ่มนิ่มดีเหมือนกันนะเนี่ย กอดอุ่นกว่าหมอนข้างห้องฉันตั้งเยอะ" "ไอ้กันต์! คนเขากลัวจนขี้จะราดอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาแซวอีกเหรอ!" มีนหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม มือเล็กทุบเข้าที่ไหล่กว้างของคนฉวยโอกาสเต็มแรง แม้จะรู้ว่าปากหมออย่างนี้มันน่าหมั่นไส้แค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไอ้อ้อมกอดอุ่นๆ กับกลิ่นกายสะอาดๆ ของหนุ่มวิศวะคนนี้ มันช่วยบรรเทาความกลัวในใจเขาไปได้เกือบครึ่งจริงๆ ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยืนยื้อยุดฉุดกระชากยื้อแย้งกันด้วยความชุลมุน จู่ๆ บรรยากาศภายในห้อง 404 ก็ลดฮวบลงจนหนาวเยือก อุณหภูมิลดต่ำลงหลายองศาเซลเซียสในพริบตาเดียว แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ สลับติดๆ ดับๆ สร้างความระทึกขวัญให้กับคนทั้งสอง เจ๊จูที่เคยลอยไปลอยมาด้วยท่าทางอารมณ์ดี กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม ดวงตากลวงโบ๋หันขวับไปมองที่ประตูห้องน้ำซึ่งปิดสนิท มือเรียวยาวสีเขียวซีดชี้ไปยังบานประตูไม้เก่าๆ นั้น พร้อมกับส่งเสียงกระซิบแหบพร่าลอยละลิ่วมาตามลม *"ระวัง... มันไม่ได้มาแค่คนเดียวนะยะ..."* กันต์หุบยิ้มกวนประสาททันที สัญชาตญาณดิบของลูกผู้ชายสั่งให้เขาดันตัวมีนมาไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องน้ำที่ตอนนี้... ลูกบิดประตูสีทองขึ้นสนิมกำลังหมุนวนช้าๆ ด้วยตัวของมันเอง ทั้งๆที่ไม่มีใครอยู่ข้างในนั้น! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาดำทะมึนรูปร่างประหลาดที่ค่อยๆ คลานก้มต่ำเลื้อยออกมาจากความมืดมิดภายในห้องน้ำ... เสียงกระซิบยามดึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ