ผู้ชายปริศนาหน้าตาดี

"ถ้าพี่จีบจริงๆ มีนจะว่ายังไงครับ?" เสียงทุ้มนุ่มหูของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปคณะสถาปัตย์ฯ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟใต้ตึกคณะบริหาร เขายื่นแก้วอเมริกาโน่เย็นให้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาสาวๆ โต๊ะข้างๆ ต้องแอบเหล่ตามอง นี่คือ 'พี่ท็อป' รุ่นพี่ปี 3 ผู้แสนเพอร์เฟกต์ที่ใครๆ ต่างก็หมายปอง มีนที่กำลังถือไอแพดแน่นถึงกับทำตัวไม่ถูก ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหม่า "เอ่อ... คือ... มีนว่า..." "ไม่ต้องรีบตอบก็ได้ครับ พี่รอได้" พี่ท็อปหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้ามีนออกให้อย่างเป็นกันเอง *ปึง!* เสียงแก้วกาแฟกระแทกลงบนโต๊ะดังลั่นจนคนทั้งร้านต้องสะดุ้งหันมามอง มีนใจหายวาบเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าบึ้งตึงของใครบางคนที่คุ้นตาจนแทบอยากจะมุดดินหนี "น้องกู— อ้อ ไม่ใช่สิ รูมเมตกูมันมีงานกลุ่มต้องทำด่วน" กันต์ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง หน้าตาหล่อกวนประสาทของเขาตอนนี้ดูเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของพี่ท็อปที่ยังค้างอยู่ใกล้หน้ามีน "อ้าว กันต์" พี่ท็อปเลิกคิ้วมองรุ่นน้องวิศวะด้วยแววตาเรียบเฉย "มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?" "มาตามหาคนแถวนี้แหละครับ พอดีห้องพักมันมี 'แขก' ไม่ได้รับเชิญโผล่มาบ่อยๆ เลยต้องมาตามกลับไปคุมความประพฤติ" กันต์เน้นคำว่าแขกพร้อมกับดึงแขนมีนให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาต "เดี๋ยว... กันต์! เบาๆ หน่อย มีนเจ็บนะ!" มีนโวยวายพร้อมพยายามสะบัดแขนออก แต่แรงคนตัวสูงกว่ากลับมหาศาล "เจ็บแค่นี้ดีกว่าไปเจ็บใจเพราะโดนหลอกนะมีน" กันต์แค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปทางพี่ท็อป "ขอโทษนะครับพี่ พอดีไอ้ตัวเล็กนี่มันกลัวผีขึ้นสมอง คืนนี้ถ้าผมไม่กลับไปเฝ้าห้อง มีหวังได้นอนละเมอเปิดประตูให้ผีเข้าห้องแน่ๆ" "กันต์! แกพูดอะไรของแกเนี่ย!" มีนหน้าแดงก่ำด้วยความอาย พอเดินพ้นรัศมีสายตาผู้คนมาจนถึงลานจอดรถ กันต์ก็ปล่อยมือทันที เขาเดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูรถจี๊ปคันเก่งแล้วกระแทกปิดเสียงดังสนั่น มีนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินอ้อมมานั่งฝั่งข้างคนขับด้วยความหงุดหงิด "เป็นบ้าอะไรของแกเนี่ยกันต์! ทำแบบนั้นพี่เขาก็เสียมารยาทแย่" "เสียมารยาทกับคนที่กำลังจะจีบรูมเมตตัวเองเนี่ยนะ?" กันต์หันมาจ้องหน้ามีน แววตาที่เคยขี้เล่นตอนนี้กลับดูจริงจังจนน่าตกใจ "ไม่รู้ตัวเหรอว่าใครเข้ามาทำดีด้วยก็ยิ้มให้เขาไปทั่ว" "ก็เขาถามดีๆ ก็ต้องตอบดีๆ สิ! แล้วแกมาหึง... เอ๊ย! มาโวยวายทำไม หวงเหรอ?" มีนเผลอหลุดปากถามออกไปแบบไม่ได้คิด ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน กันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง แสงไฟสลัวจากเสาไฟข้างทางกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ "เออ หวง" กันต์ตอบเสียงเรียบ แต่กระชับพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดขึ้น "หวงไม่พอด้วย วันหลังอย่าให้เห็นว่าไปยืนยิ้มให้ใครแบบนั้นอีก ไม่งั้นคืนนี้ไม่ต้องนอน" "แกมัน... บ้า!" ทันใดนั้น บรรยากาศในรถที่อบอ้าวด้วยอารมณ์คุกรุ่นก็เปลี่ยนไปในพริบตา เมื่ออุณหภูมิลดฮวบจนมองเห็นไอเย็นออกมาจากปาก มีนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เกาะกินหัวใจจนขนลุกซู่ *แควก... แควก...* เสียงเล็บขูดกระจกหลังดังขึ้นอย่างแผ่วเบา มีนค่อยๆ หันไปมองที่เบาะหลัง ก่อนจะเบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของ 'เจ๊จู' ห้อยหัวลงมาจากเพดานรถ เส้นผมยาวสลวยระคอมีนจนเจ้าตัวหวีดร้องเสียงหลง "กันต์! ผี! ผีอยู่ข้างหลังแก!" กันต์หันไปมองตามแรงกระชากของมีน แต่ทว่าเขากลับมองไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่า เขาขมวดคิ้ว "มีน อย่ามาล้อเล่นแบบนี้ดิ ไม่ตลกนะ" "ฉันไม่ได้ล้อเล่น!" มีนตัวสั่นเทา พลางชี้ไปที่กระจกมองหลังที่มีเงาเลือนลางของหญิงสาวชุดแดงกำลังแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างน่าสยดสยอง และในจังหวะที่กันต์กำลังจะหันไปดุอีกครั้ง ข้อความจากมือถือของเขาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่วางอยู่ตรงคอนโซลรถ... มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ แต่ส่งมาพร้อมรูปถ่ายของมีนในร้านกาแฟเมื่อกี้ในมุมที่มองจากด้านบน พร้อมข้อความว่า: *'รูมเมตของมึง... น่ารักดีนะ กูกำลังอยากได้มาเป็นของสะสมที่ห้องพอดี'* กันต์หน้าถอดสีทันที เขาหันมองไปรอบลานจอดรถที่ดูมืดมิดและเงียบเหงาผิดปกติ ก่อนจะพบว่ารถทุกคันในละแวกนั้นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงรถของเขาที่จอดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเอาใจช่วยรูมเมตคู่นี้ท่ามกลางสถานการณ์สุดระทึกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!