แชตเผลอใจ

“บอกมาก่อนว่าเมื่อกี้ซ้อมพิมพ์ด่าใคร หรือว่าแอบซ้อมพิมพ์สารภาพรักกับเงากระจกห้องน้ำคะคุณชายบริหาร” เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของกันต์ดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงโปร่งก้าวพ้นธรณีประตูห้องน้ำ พร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนไหล่ หยดน้ำเกาะพราวตามโครงหน้าคมคายและไหปลาร้าที่โผล่พ้นเสื้อยืดสีดำย้วยๆ ตัวเก่ง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของมีนในตอนนี้—ไม่ใช่ความหล่อเหลาชวนใจสั่นแบบที่เจ้าตัวชอบมั่นหน้ามั่นโหนกใส่บ่อยๆ—แต่มันคือหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในมือของอีกฝ่ายต่างหาก! หน้าจอที่กำลังแสดงภาพหน้าจอ (Screenshot) ของห้องแชตส่วนตัวระหว่างเขากับนายกันต์ตัวเป็นๆ พร้อมกับข้อความเจ้ากรรมนายเวรที่เขากลั้นใจพิมพ์ระบายความรู้สึกงี่เง่าในยามวิกาลลงไป... *“คิดถึง...”*แถมตามด้วยสติกเกอร์หมาน้อยตาแป๋วที่ต่อให้แก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น เพราะดันกดปุ่มยกเลิกข้อความไม่ทันในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา! ให้ตายสิ! มีนอยากจะเอาหัวโขกกับมุมโต๊ะอ่านหนังสือให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมเขาถึงได้มือลั่นเก่งขนาดนี้วะคะเนี่ย! “ส่งผิดเว้ย! ฉัน... ฉันจะส่งให้เจ๋งต่างหากเล่า!” มีนโวยวายเสียงดังลั่นห้อง ตาโตเท่าไข่ห่าน พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปแย่งโทรศัพท์เจ้าปัญหาคืนมา แต่มีนหรือจะสู้แรงของหนุ่มวิศวะขาเกรียนที่ไวกว่าลิง กันต์เพียงแค่วางมือไว้บนหัวของคนตัวเล็กแล้วกดไว้ พร้อมกับยืดแขนอีกข้างออกไปจนสุดเอื้อม ต่อให้มีนจะกระโดดเหยิงๆ จนขาแทบพลิกก็ไม่มีวันเอื้อมถึง “โห... ข้ออ้างคลาสสิกมากค่ะคุณมีน เจ๋งนี่มันกลายเป็นถังขยะเปียกสำหรับรองรับทุกข้อความดราม่าและข้อความผิดพลาดของเธอตลอดเลยนะคะ สงสารมันเถอะค่ะ ป่านนี้มันคงนอนฝันร้ายไปถึงเจ็ดชั่วโคตรแล้วมั้งที่เธอคิดถึงมันตอนตีสองครึ่งเนี่ย” กันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นเหยื่อตัวน้อยดิ้นพล่านด้วยความเขินอายจนใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู “ก็มันลั่น! มือมันลั่นเข้าใจไหมไอ้คุณกันต์! คืนโทรศัพท์ฉันมานะเว้ย ไม่งั้นฉันจะ... จะฟ้องเจ๊จูว่านายแอบเอาขนมในตู้เย็นไปกินหมดคนเดียว!” มีนขู่ฟาดงูฟาดหางตามประสาคนจนตรอก พยายามงัดเอาวิญญาณผีสาวเจ้าห้องมาขู่ ทั้งๆ ที่ในใจตอนนี้สั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์เมื่อนึกถึงข้อความเจ้ากรรมนั้น บรรยากาศในห้องพักแคบๆ ยามตีสองครึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เหลวที่กันต์เพิ่งใช้ ลมพัดเอื่อยผ่านหน้าต่างบานเกล็ดที่เปิดแง้มไว้รับลมยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมข้างนอกตึก ยิ่งขับเน้นให้ความเงียบงันรอบตัวกลายเป็นเวทีเฉพาะกิจของคนสองคนที่กำลังยืนประจันหน้ากันอย่างใกล้ชิด จนมีนได้กลิ่นอายความสะอาดและความอบอุ่นจากตัวของรูมเมตตัวแสบคนนี้อย่างชัดเจน “ฟ้องเจ๊จูเหรอคะ?” กันต์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวมีนทีละน้อย จนแผ่นหลังบางของคนตัวเล็กชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปุ๊ก “เธอคิดว่าเจ๊จูเขาจะเข้าข้างคนปากไม่ตรงกับใจอย่างเธอยังกินขาด หรือเขาจะเชียร์ฉันที่กล้าหาญชาญชัยกล้าแคปหลักฐานชิ้นโบว์แดงนี้เก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวดีล่ะคะ” “ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครปากไม่ตรงกับใจฟะ! ฉันก็แค่... ก็แค่กดผิดจริงๆ!” มีนเถียงเสียงสั่น หลบสายตาวาววับคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย สายตาที่ปกติจะมีแต่ความกวนประสาทและคำพูดจิกกัด แต่วินาทีนี้กลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของมีนเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก “กดผิดบ่อยจังนะคะช่วงนี้...” กันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ รินรดอยู่เหนือปลายจมูกรั้น มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอื้ออึงคิดคำด่าไม่ออกสักคำ แพ้ทาง... เขากำลังแพ้ทางรอยยิ้มและแววตาแบบนี้ของกันต์อีกแล้ว “ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิคะ... เมื่อกี้ใครคิดถึงใครนะ?” “ใครคิดถึงนายไม่มี๊! ฝันไปเถอะ!” มีนเสียงสูงใส่กลบเกลื่อนความพิรุธสุดฤทธิ์ พยายามใช้สองมือดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีนหรือจะสู้แรงคนตัวโตได้ กันต์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นรวบไว้ด้วยมือเดียวด้วยซ้ำ ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงชูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่โชว์คำว่า *“คิดถึง...”* หราอยู่ตรงหน้า “ปากแข็งจังเลยนะคะระวังฟันจะหักหมดปากนะเด็กน้อย” กันต์กระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มต่ำ และแนบชิดจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “แต่รู้ไหม... ถึงเธอจะบอกว่ากดผิด หรือจะแก้ตัวยังไง...” กันต์เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหวของมีน รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่หาดูได้ยากยิ่ง จนมีนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “แต่ฉันดันดีใจจริงๆ นะคะ ที่เห็นคำว่าคิดถึงจากเธอ... ถึงแม้สุดท้ายมันจะถูกลบไปก็เถอะ” สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องชั่วขณะ มีนเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกกับประโยคสารภาพตรงไปตรงมาแบบหน้าไม่อายของคนตรงหน้า ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง— *แอ๊ดดดดดดดด—!* เสียงเปิดประตูห้องน้ำฝั่งตรงข้ามที่ควรจะปิดสนิทดังขึ้นเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาสลัวรางของหญิงสาวในชุดไทยโบราณที่ค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนถึงใบหูและเสียงหัวเราะคิกคักแหลมเล็กที่คุ้นเคย “แหม... สวีทกันซะผีไม่มีที่ยืนเลยนะจ๊ะพ่อคุณแม่คุณ รีบๆ คบกันเถอะค่ะ เจ๊รอรดน้ำสังข์ไม่ไหวแล้วโว้ย!” เสียงเจ๊จูแว้ดขึ้นกลางดึก พร้อมกับลมเย็นยะเยือกที่พัดกรรโชคเข้ามาในห้องจนผ้าม่านปลิวไสว กันต์และมีนสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน มีนหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวผีขึ้นสมองตามสัญชาตญาณ กระโดดโผเข้ากอดแขนของกันต์แน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่กันต์เองก็สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย แต่ก็ไม่วายใช้แขนอีกข้างโอบไหล่บางของมีนเข้ามาซบแนบอกเพื่อบังร่างสั่นเทาของอีกฝ่ายไว้จากสายตาของผีสาวเจ้าห้อง “เจ๊จู! ออกไปเลยนะ! แย่งจังหวะตลอดเลยวะ!” กันต์ตะโกนไล่หลังผีสาวที่หัวเราะคิกคักแล้วมุดหายกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วเหมือนรู้หน้าที่ ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งคู่ และสัมผัสอุ่นวาบจากการกอดกุมกันโดยไม่ตั้งใจ มีนซบหน้าอยู่กับแผงอกกว้างของกันต์ หัวใจเต้นโครมคราม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจผี หรือเพราะอ้อมกอดอุ่นๆ ที่โอบล้อมเขาอยู่ตอนนี้กันแน่ และในวินาทีที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเอ่ยปากด่ารูมเมตจอมฉวยโอกาส มือหนาก็เลื่อนขึ้นมาลูบกลุ่มผมนุ่มของเขาเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างหู “ไหนๆ ก็กอดฉันแน่นขนาดนี้แล้ว... เปลี่ยนจากคำว่าคิดถึงในแชท มาบอกต่อหน้าตรงๆ ตอนนี้เลยดีไหมคะ?” มีนชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของกันต์อยู่ห่างจากเขาแค่เพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาแบบไม่เปิดโอกาสให้หนีไปไหนได้เลย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูไปกับความป่วนและโมเมนต์ชวนเขินนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!