สงครามประสาทฉบับคนหึง

"ถ้าอยากไปคุยกับน้องคนนั้นมาก ก็ย้ายสำมะโนครัวไปนอนห้องเขาเลยไหมล่ะคะ? จะมานั่งเป็นภาระทางสายตาอยู่ในห้องนี้ทำไม!" เสียงตะโกนแหลมสูงของมีนดังลั่นห้องพัก 402 จนร่างวิญญาณของเจ๊จูที่กำลังลอยละล่องเช็กเรตติ้งตัวเองอยู่หน้ากระจกถึงกับชะงักกึก ก่อนจะหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์พร้อมยักคิ้วให้ฉันที่เป็นคนเขียนบทนี้อย่างถูกใจ กันต์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟน ซึ่งบนหน้าจอนั้นกำลังแสดงแชตที่เขากำลังพิมพ์ตอบโต้กับ 'น้องน้ำหวาน' ดาวคณะบริหารที่เพิ่งแอดไลน์มาเมื่อช่วงเย็น "หึงเหรอครับ?" กันต์ละสายตาจากจอช้าๆ เลิกคิ้วกวนประสาท "ปกติเห็นรำคาญผมจะตายไป นี่พอผมมีคนคุยด้วยหน่อย ทำเป็นเสียงดังเชียวนะ มีน... หรือว่าที่จริงแล้วที่ชอบด่าผมเนี่ย เพราะอยากให้ผมสนใจอยู่คนเดียว?" "หลงตัวเอง!" มีนขว้างหมอนอิงสีเทาใส่หน้าคนปากดีอย่างจัง แต่กันต์กลับรับไว้ได้ทันอย่างคล่องแคล่ว "ฉันแค่รำคาญเสียงแจ้งเตือนไลน์นาย! มันดังจนฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง ต่างหากล่ะ" "อ๋อ... งั้นเหรอ" กันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้มีนที่ถอยกรูดไปจนหลังชนผนัง "ถ้างั้นเดี๋ยวผมออกไปคุยระเบียงก็ได้นะ จะได้ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ... แต่ก็นะ น้องน้ำหวานเขากำลังชวนไปดูหนังรอบดึกวันเสาร์นี้พอดี ถ้าผมไป ผมก็คงไม่อยู่ห้อง... เหงาแย่เลยเนอะ" มีนเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดที่เกิดขึ้นในอกมันไม่ใช่ความกลัวผีอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้—หรือที่จริงอธิบายได้ แต่มันน่าอายเกินกว่าจะยอมรับ "ไปเลย! ไปให้ไวเลยนะ!" มีนแกล้งตะคอก แต่ดวงตาคู่สวยกลับเริ่มมีน้ำใสๆ คลอเบ้า "จะไปดูหนัง ดูคอนเสิร์ต หรือไปจดทะเบียนสมรสกันเลยก็ได้ ฉันจะได้ไม่ต้องมาคอยระแวงว่าจะมีคนบ้ามาปลุกตอนตีสามเพราะกลัวผี!" "โอ้โห ปากแข็งจังเลยนะแม่คุณ" กันต์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อกวนประสาทอยู่ห่างจากหน้ามีนเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนอีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "กล้าพนันไหมล่ะว่าถ้าผมเดินออกจากห้องนี้ไปตอนนี้ คุณจะเป็นคนแรกที่วิ่งมาล็อกประตู... ไม่ใช่เพื่อกันผีหรอก แต่เพื่อกันผมไม่ให้ไปหาคนอื่น" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แม้แต่เจ๊จูที่เคยแกล้งปิดไฟให้มืดลงเพื่อสร้างบรรยากาศยังต้องหยุดมือ แล้วหันมาทำท่า 'ฮิ้ววว' ใส่คู่กัดคู่นี้ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนไลน์ของกันต์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง *น้องน้ำหวาน: พี่กันต์ขา พรุ่งนี้เลิกเรียนไปหาอะไรกินกันไหมคะ น้ำหวานอยากปรึกษาเรื่องโปรเจกต์นิดหน่อยค่ะ* กันต์เหลือบมองหน้าจอแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ "เอาไงดีนะมีน... น้องเขารุกหนักขนาดนี้ ผมควรจะตอบว่ายังไงดีล่ะ?" มีนที่อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปคว้ามือถือของกันต์มาจากมือเขาด้วยความเร็วสูงก่อนจะกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห ก่อนจะโยนเครื่องคืนใส่เจ้าของที่ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง "เอ้า! ก็พิมพ์ไปสิว่า 'ไม่ว่าง เมียหวง' น่ะ!" กันต์นิ่งงันไปทันทีหลังจากอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ส่วนมีนเองหลังจากพูดจบก็ยกมือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ก่อนจะรีบหันหลังหนีซุกหน้าลงกับหมอนบนเตียง "เมื่อกี้... คุณพูดว่าอะไรนะ?" กันต์ถามเสียงแผ่ว แต่แฝงไปด้วยความสั่นพร่าที่ปิดไม่มิด ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดของความรักกำลังพุ่งทะยานนั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงจนความเย็นยะเยือกเสียดแทงไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่คุ้นเคยเริ่มดังมาจากมุมมืดของห้องพัก พร้อมกับเงาดำที่ค่อยๆ ขยายร่างจนทาบทับร่างของทั้งสองคนไว้ "เมีย... หวง... งั้นเหรอจ๊ะ?" เสียงแหบพร่าของใครบางคนดังขึ้นจากข้างหูของมีนพร้อมกับมือเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่ มีนสะดุ้งสุดตัวและกรีดร้องออกมาลั่นห้อง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะหึงกันต์ หรือเพราะรำคาญไลน์น้องน้ำหวาน แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่มาพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของห้องตัวจริงที่ไม่ได้มีแค่เจ๊จู! ที่มุมห้อง... ปรากฏร่างหญิงสาวในชุดนักศึกษาเปื้อนเลือดที่มองมายังทั้งสองคนด้วยสายตาอาฆาตแค้น—ไม่ใช่ผีเจ๊จู แต่เป็นสิ่งแปลกปลอมที่กันต์เคยเตือนไว้ว่าอย่าเปิดประตูให้ใครหลังเที่ยงคืน "กันต์! นั่นมันตัวอะไร!" มีนตัวสั่นเทา คว้าแขนกันต์ไว้แน่น กันต์เบิกตากว้าง เขารีบดึงมีนเข้ามาหลบหลังตัวเองทันทีพร้อมกับคว้าไม้กวาดที่วางอยู่ข้างเตียงมาถือไว้แน่น แม้ปากจะยังกวนได้ที่แต่แววตาเขากลับฉายความเอาจริงเอาจังที่ไม่มีใครเคยเห็น "ดูท่าทาง... คืนนี้คงไม่ได้ไปเดทที่ไหนแล้วล่ะมีน เพราะคืนนี้เราสองคนอาจจะไม่ได้ออกจากห้องนี้... ไปพร้อมกัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและหัวใจเต้นแรงไปกับรูมเมตคู่นี้ท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าที่คิด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!