เคลียร์ใจหลังห้องน้ำ

"เลิกทำหน้าเหมือนคนจะลงแดงตายสักทีได้ไหมมีน... ผมไม่ได้จะฆ่าคุณแกงกินนะ แค่ถามว่าทำไมต้องวิ่งแจ้นไปหาไอ้เจ๋งถึงหน้าหอด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความหงุดหงิดในลำคอของ 'กันต์' ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท เขาจงใจก้าวเท้าเข้ามาขวางทางมีนเอาไว้ สายตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะจับผิดคนตรงหน้าที่กำลังกอดอกแน่น เม้มปากจนเป็นเส้นตรง "ก็เจ๋งมันทักมาบอกว่ามีเรื่องด่วน! แล้วคุณนั่นแหละที่ทำตัวน่าสงสัย หายไปไหนมาตั้งสองชั่วโมง แชตก็ไม่ตอบ โทรไปก็ตัดสายทิ้ง... รู้ไหมว่ามันน่ากลัวแค่ไหนในห้องที่มีผีเนี่ย!" มีนโวยวายสวนกลับ เสียงสั่นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด มือไม้ที่พยายามทำท่าทางข่มขวัญสั่นระริก "ห่วง?" กันต์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทและลุ่มลึกอย่างที่เจ้าตัวไม่ค่อยแสดงออกมาบ่อยนัก "ห่วงผีสิ! กลัวผีหลอกแล้วไม่มีใครช่วยตะโกนเรียกเพื่อนให้ต่างหาก!" "ตอแหล" "คุณกันต์!" มีนถลึงตาใส่ หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหปนเขิน "ปากหมาไม่เปลี่ยนเลยนะ" กันต์ไม่ตอบ แต่กลับก้าวเข้าประชิดตัวจนมีนต้องถอยกรูดไปจนแผ่นหลังติดกับผนังห้องน้ำ แสงไฟสลัวจากในห้องกะพริบถี่ๆ ราวกับวิญญาณเจ๊จูกำลังสนุกกับการดูละครหลังห้องน้ำนี้ กันต์ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักตัวคนขี้โวยวายเอาไว้ในวงแขน "ถ้าห่วงผี... แล้วทำไมตอนที่เจ๋งมันแซวว่าผมไปจีบเด็กคณะอื่น คุณถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นล่ะครับ?" กันต์ลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบข้างหู น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของมีนเต้นกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต "ผมไม่ได้ทำ... โอ๊ย! อย่าขยับเข้ามาใกล้ได้ไหม มัน... มันอึดอัด!" "อึดอัด หรือเขิน?" กันต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ผมหวง... ได้ยินชัดไหมครับว่าผมหวง ที่ไม่อยากให้ไปหาใคร เพราะผมอยากให้คุณอยู่ตรงนี้... อยู่ข้างๆ ผมคนเดียว" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากหมาทำเอามีนยืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกที่ถาโถมเข้ามา ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหน้า "กะ... ก็แค่นี้เองเหรอ... หวงอะไรไม่เข้าเรื่อง" มีนพึมพำ แก้เขินด้วยการมองไปทางอื่น แต่หัวใจในอกมันกลับทรยศเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมา "เรื่องของคนของผม... ยังไงก็สำคัญที่สุด" คำว่า 'คนของผม' กระแทกเข้ากลางใจจนมีนไปต่อไม่ถูก ไม่รอให้คนตรงหน้าได้รุกคืบไปมากกว่านี้ มีนตัดสินใจมุดลอดแขนแกร่งแล้ววิ่งเตลิดเข้าห้องน้ำไปปิดประตูลงกลอนทันที เสียงหอบหายใจหนักๆ ของคนข้างในดังเล็ดลอดออกมาจนคนข้างนอกหลุดขำออกมาเบาๆ กันต์ยืนยิ้มอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ในใจรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความแชตส่งเข้าไปหาคนข้างในอย่างรวดเร็ว *กันต์: วิ่งหนีแบบนี้ ผมถือว่าตอบตกลงนะ* *กันต์: [สติกเกอร์หมีกอดแมว]* ทว่าในจังหวะที่นิ้วโป้งกำลังจะกดส่งอีกข้อความที่ซ่อนความรู้สึกในใจลึกๆ อยู่นั้น จู่ๆ ไฟในห้องทั้งห้องก็ดับวูบลงสนิท ความเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้ามาจับที่ต้นคอ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักแหลมเล็กที่ดังออกมาจากมุมมืดหลังห้องน้ำ ไม่ใช่เสียงของคน... แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมาตลอด "ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ... พ่อหนุ่ม" เสียงแหบพร่าของเจ๊จูดังขึ้นชิดใบหูของกันต์ ตามด้วยแรงกดทับที่ไหล่ราวกับมีใครบางคนโหนตัวอยู่ด้านหลัง กันต์นิ่งงัน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อหน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนที่เขาไม่ได้เป็นคนพิมพ์... มันขึ้นว่า 'อ่านแล้ว' ทั้งที่เขาไม่ได้กดส่ง และข้อความจากปลายทางที่โต้ตอบกลับมากลับไม่ใช่มีน แต่มันคือตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอมืดๆ ว่า... 'ข้างหลังแกน่ะ... หันไปดูสิ' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่หัวใจสั่นไหวที่สุดในห้องพักผีสิงแห่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!