เจ๊จูจัดให้

"ไอ้กันต์! มึงถอยไปเลยนะเว้ย อย่าเอาหน้ามาใกล้กู! กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มมึงมันจะทำกูหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!" มีนตะโกนลั่นห้อง แผ่นหลังบางแนบชิดไปกับบานประตูไม้เก่าๆ ที่ตอนนี้สั่นสะเทือนด้วยแรงกระแทกจากอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นข้างนอก มันไม่ใช่แค่เสียงเคาะ แต่มันคือเสียง 'ล็อก' ของกลอนเหล็กที่ถูกลงสลักจากภายนอกโดยฝีมือที่ไม่มีใครอธิบายได้ กันต์ที่พยายามจะถอยห่างตามคำสั่ง กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาสีดำวูบไหวตรงมุมห้อง เขาคว้าแขนมีนดึงเข้ามาหาตัวจนคนตัวเล็กเซถลาเข้าสู่อ้อมกอด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบของวิญญาณฟุ้งกระจายไปทั่ว "มึงโวยวายหาพระแสงอะไรวะ ถ้ากูไม่ดึงมา มึงก็โดนไอ้ผีข้างนอกนั่นลากคอไปแล้ว!" กันต์สบถ พลางใช้ไหล่ดันประตูสุดแรง "เจ๊จู! เลิกเล่นอะไรบ้าๆ แบบนี้สักที เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" "แกสองคนนั่นแหละที่บ้า!" เสียงแหลมเล็กบาดหูของเจ๊จูดังสะท้อนมาจากมุมมืดรอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงพูด แต่มันดังก้องอยู่ในหัว "งอนกันไปงอนกันมาน่ารำคาญตาคนตายจริง! อยู่ในนี้ด้วยกันนั่นแหละ ถ้าไม่เคลียร์เรื่องความรู้สึกให้จบ อย่าหวังว่าจะได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย!" "อีเจ๊! นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยว!" มีนร้องลั่น พยายามจะเขย่ากลอนประตูแต่ก็พบว่ามันแข็งราวกับหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับผนัง กันต์ถอนหายใจยาว พลางมองคนในอ้อมกอดที่ใบหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความเขินอย่างเดียว แต่เพราะความตื่นเต้นปนหวาดกลัว เขาค่อยๆ ผละออกช้าๆ สายตาคมคายจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่วูบไหว "เอาไงดีครับคุณชายมีน... เจ๊เขาใจดีล็อกห้องให้เราเคลียร์กันแล้วนะ จะเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดีล่ะ? เรื่องที่มึงแอบไปกินข้าวกับไอ้รุ่นพี่คนนั้น หรือเรื่องที่มึงบล็อกแชตเฟซบุ๊กกูเพราะแค่กูบอกว่าหุ่นดี?" "ไอ้กันต์! มึงมันปากหมาไม่เลิก!" มีนผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรง แต่ดูเหมือนแรงน้อยนิดนั้นจะไม่ได้ทำให้คนตัวสูงสะท้านเลยสักนิด "มึงนั่นแหละที่ซึน" กันต์ก้าวประชิดตัวอีกครั้ง จนแผ่นหลังของมีนไร้ทางหนี พื้นที่ในห้องแคบๆ ยิ่งแคบลงไปอีกเมื่อความกดอากาศรอบตัวต่ำลง ผีสาวเจ๊จูคงกำลังสนุกกับการสร้างบรรยากาศบีบคั้น "ถามจริง... ที่โกรธกูเนี่ย เพราะกูหวงเกินไป หรือเพราะลึกๆ มึงก็หวงกูเหมือนกัน?" "ใครหวงมึง... เพ้อเจ้อ" มีนหลบสายตา มือสั่นเทาขณะกำเสื้อยืดของกันต์แน่นโดยไม่รู้ตัว "งั้นเหรอ?" กันต์ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "งั้นทำไมใจมึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ? กูได้ยินเสียงมันดังตึกตักๆ จนจะทะลุออกมาแล้วนะ" "อื้อ!" มีนทำเสียงขึ้นจมูก พยายามหันหน้าหนีแต่ก็ถูกมือหนาเชยคางให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง บรรยากาศในห้องตอนนี้ไม่ได้น่ากลัวเพราะผีอีกต่อไป แต่มันน่ากลัวเพราะ 'ความรู้สึก' ที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่ได้ "ถ้ามึงไม่พูด... กูจะถือว่ามึงยอมรับนะ" กันต์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงของวิญญาณก็ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของข้าวของในห้อง หนังสือบนชั้นตกลงมาวางกองที่พื้น โคมไฟหัวเตียงกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ของกันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ มันเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มีนเหลือบไปเห็นข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ซึ่งเป็นแชตที่กันต์เคยพิมพ์ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้แต่เขากดส่งไปตอนไหนไม่รู้ *[กันต์: กูขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า... ที่หวงเพราะกูหึงจนเป็นบ้า กูชอบมึงนะ ถึงมึงจะโง่และปากจัด แต่กูก็ชอบมึงคนเดียว ได้ยินไหม?]* ดวงตาของมีนเบิกกว้าง เขาหันกลับมามองใบหน้าของคนที่กอดเขาไว้แน่นในความมืด กันต์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ว่าความลับที่เขาตั้งใจจะบอกแต่ไม่กล้ากดส่ง ดันถูกเจ๊จูช่วยกด 'Send' ให้แบบดื้อๆ "เอ่อ..." กันต์ทำตัวไม่ถูก ความปากหมาที่เคยมีหายวับไปกับตา "เจ๊เขา... เจ๊เขาคงมือลั่นมั้ง" "ไอ้กันต์" มีนเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ ในความเงียบสงัดที่ไม่มีแม้แต่เสียงผี "ว่า?" "มึง... ไม่ได้ลบข้อความนั้นทิ้งใช่ไหม?" "กู... กูกำลังจะกดยกเลิก!" กันต์รีบโพล่งออกมาอย่างลนลานจนดูน่าเอ็นดู ทว่า ก่อนที่กันต์จะได้คว้าโทรศัพท์ มีนกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้และกดริมฝีปากเบาๆ บนแก้มสากของอีกฝ่าย ก่อนจะผละออกมาด้วยความรวดเร็วแล้วซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างเพื่อซ่อนความเขินอาย "ไม่ต้องยกเลิกแล้ว... ไอ้คนปากหมา" เสียงประตูห้องที่เคยถูกล็อกแน่นหนาพลันเปิดออกกว้างโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของวิญญาณหญิงสาวที่ดังแว่วมาตามลม ก่อนที่ความเย็นยะเยือกจะหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทว่า... เมื่อกันต์และมีนก้าวออกมาจากห้องที่ดูเหมือนจะปลอดภัย พวกเขากลับต้องชะงักกึก เมื่อพบว่าโถงทางเดินหน้าห้องไม่ได้เป็นทางเดินหอพักที่พวกเขาคุ้นเคย แต่มันกลับกลายเป็นบันไดวนทอดยาวลงสู่ชั้นใต้ดินที่มืดสนิท และที่ปลายบันไดนั้น... ร่างของ 'ใครบางคน' ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่กำลังยืนรอพวกเขาอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่แทบหยุดเต้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญจนมาถึงนาทีที่หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!