จับเข่าคุยเรื่องหัวใจ

"ถ้าแกยังไม่ยอมเลิกมองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ฉันจะหยิบลิปสติกสีแดงก่ำของแกมาละเลงกระจกให้เขียนว่า 'ผัวหล่อบอกต่อด้วย' แทนผีเจ๊จูนะ มีน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักที่ปกติควรจะวังเวง แต่ตอนนี้บรรยากาศกลับอุ่นระอุจนแทบจะละลายไอเย็นที่เกาะอยู่ตามมุมห้อง มีนที่นั่งกอดหมอนข้างแน่นจนนิ้วซีดเผือดเงยหน้าขึ้นมองรูมเมตตัวดีที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง เขาอยู่ในเสื้อยืดตัวโคร่งที่ดูยับยู่ยี่ แต่ทว่ากลับขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูมีเสน่ห์ร้ายกาจอย่างน่าประหลาด "ไอ้กันต์! ฉันซีเรียสนะ เจ๊จูเพิ่งลากขาผ่านหน้าประตูห้องไปเมื่อกี้ แกยังจะมาเล่นอะไรอยู่อีก!" มีนโวยวายเสียงสั่น พยายามขยับตัวหนีไปชิดผนังห้องที่เย็นเฉียบ "ก็เพราะกลัวนี่ไง ถึงต้องหาอะไรทำแก้เครียด" กันต์วางโทรศัพท์มือถือลง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวฉับๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กที่ตัวหดเหลือเพียงสองนิ้ว "กลัวผีจนสติแตก แต่ดันห่วงฉันว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่าตอนที่กระชากแขนหนีเมื่อกี้... สรุปว่าที่กลัวน่ะ กลัวผี หรือกลัวจะเสียฉันไปกันแน่หืม?" คำถามนั้นทำให้หัวใจของมีนกระตุกวูบเหมือนตกจากที่สูง ความโกรธที่ตั้งใจจะปั้นหน้าใส่หายวับไปกับตา เหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวแรงจนเจ้าตัวกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "หลงตัวเองชะมัด... ใครเขาจะไปกลัวเสียแกกัน แค่ไม่อยากให้แกโดนลากไปเป็นผีเฝ้าตึกต่างหาก ถ้าแกไม่อยู่ ใครจะคอยโดนฉันด่าล่ะ" มีนพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยให้รอดไปได้ง่ายๆ กันต์ย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน สายตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยเหมือนจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความโวยวายนั้น "ปากดีนะเราน่ะ" กันต์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของมีน เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้ามีนออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มทำให้คนขี้โวยวายตัวแข็งทื่อ "มีน... ที่ฉันกวนประสาท ที่ฉันชอบแกล้ง เพราะฉันอยากเห็นหน้าเวลาเธอโวยวาย ไม่ใช่เพราะสนุกหรอกนะ แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ฉันแน่ใจว่า... เธอจะหันมามองฉันคนเดียว ไม่ใช่เอาแต่กลัวจนไม่ลืมหูลืมตา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง ราวกับว่าแม้แต่เจ๊จูที่มักจะโผล่มาเป็นตัวขัดจังหวะยังยอมถอยฉากออกไป ปล่อยให้คนสองคนเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "แก... แกจะพูดแบบนี้ทำไม" มีนหลบสายตา ใจสั่นแรงจนแทบจะหายใจไม่ทัน พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่กันต์กลับวางมือลงบนผนังทั้งสองข้าง ล้อมกรอบคนตัวเล็กเอาไว้ "ฉัน... ฉันทำตัวไม่ถูกนะ" "ก็ไม่ต้องทำตัวให้ถูก แค่ทำตัวเป็นของฉัน... แบบนี้" กันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงร่องปาก ความสยองขวัญที่เคยเป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตในห้องพักแห่งนี้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวานล้ำที่ทำให้มีนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงดังขึ้นทำลายภวังค์ มีนสะดุ้งสุดตัวและรีบผลักอกกันต์ออกเบาๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากกลุ่ม 'สายเสือกประจำหอ' ที่มีเจ๋งเป็นหัวเรือใหญ่เด้งขึ้นมานับสิบข้อความ แต่มีข้อความหนึ่งที่ทำให้มีนตาโตและหัวใจหล่นวูบ *'กันต์: กูกำลังจะสารภาพรักแล้วนะเว้ยพวกมึง ลุ้นให้หน่อย'* มีนรีบกดย้อนกลับไปดูแชตส่วนตัวระหว่างกันต์กับเจ๋งที่เด้งค้างอยู่บนหน้าจอ... กันต์ลืมล็อกหน้าจอ! และเขากำลังพิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคนในแชตส่วนตัวที่ชื่อว่า 'ยัยขี้โวยวาย' หน้าจอแสดงผลว่าข้อความถูกส่งออกไปแล้ว และที่แย่กว่านั้นคือ... กันต์กำลังจะกดยกเลิกข้อความนั้น แต่ทว่ามือเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม 'ส่งเพิ่ม' อีกรัวๆ จนหน้าจอค้าง มีนอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วเลือดในกายแทบฉีดพ่นออกมา 'มีน... ตั้งแต่วันแรกที่ห้องนี้มีผี กูก็มีมึงเป็นเหตุผลที่ทำให้กูอยากอยู่ต่อ ถ้าพรุ่งนี้มึงตื่นมาแล้วพบว่ากูหายไป... ไม่ต้องตามหานะ เพราะกูจะอยู่ในใจมึงตลอดไป' มีนเงยหน้าขึ้นมองกันต์ที่หน้าซีดเผือดเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับแง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างโปร่งแสงของเจ๊จูที่ยืนยิ้มกว้างจนปากฉีกถึงใบหู นางชี้มือมาที่ทั้งคู่พลางพยักหน้าให้กำลังใจอย่างออกนอกหน้า "สารภาพรักกันเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ? งั้นเดี๋ยวคืนนี้เจ๊จะช่วยล็อกประตูจากข้างนอกให้... จูบกันเลยนะจ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจคนตาย!" เสียงหัวเราะโหยหวนของเจ๊จูดังสนั่นห้องพัก แต่ทว่ามีนกลับไม่ได้กลัวเหมือนที่เคยเป็น เธอหันกลับมามองกันต์ที่กำลังยืนทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจคว้าปกเสื้อของคนตรงหน้าแล้วดึงเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน "ไอ้บ้า... พูดอะไรของแกน่ะ ใครบอกว่าฉันจะให้แกไปไหน?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญและร่วมลุ้นไปกับจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!