วันอร์จอยในมอ

"ถ้ามึงยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนอมทุกข์โลกแตก กูจะควักวิญญาณเจ๊จูออกมาช่วยปลอบขวัญมึงกลางลานเกียร์เดี๋ยวนี้แหละ!" เสียงทุ้มต่ำของกันต์ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับแรงกระแทกที่ไหล่จนมีนเกือบเซถลาไปชนซุ้มขายของ งานแฟร์ในมหาวิทยาลัยที่ควรจะคึกคักไปด้วยเสียงดนตรีและกลิ่นอาหาร กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมสำหรับคนขี้ระแวงอย่างมีนที่เอาแต่กวาดสายตามองซ้ายมองขวา เหมือนกลัวว่าผีจะโผล่มาขอส่วนแบ่งป๊อปคอร์นในมือ "ไอ้กันต์! มึงจะบ้าเหรอ เงียบไปเลยนะ เจ๊จูแกอยู่หอ ไม่ได้ตามมาด้วยสักหน่อย!" มีนแหวใส่พลางตีแขนอีกฝ่ายดังเพียะ ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อไม่ใช่เพราะความร้อนจากแสงไฟ แต่เพราะสายตาของคนรอบข้างที่เริ่มจับจ้องมาที่คู่ของพวกเขามากขึ้น "อ้าว... นี่ผัวเมียเขามาเดินงานแฟร์กันเหรอวะ?" เสียงแซวจากรุ่นพี่คณะวิศวะที่เดินสวนมาทำเอาหน้าของมีนร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "ไม่ใช่ผัวเมียสักหน่อย! แค่รูมเมต!" มีนตะโกนไล่หลังไปอย่างลนลาน ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่คนที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ข้างๆ "มึงดูดิ! เพราะมึงชอบทำตัวรุ่มร่าม คนเขาถึงเข้าใจผิดกันหมดแล้วเนี่ย" "รุ่มร่ามตรงไหน?" กันต์เลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะคว้าข้อมือมีนดึงให้เดินตามมาติดๆ "คนเขาแค่ดูออกว่าใครเป็นคนถือกระเป๋าให้ใคร ใครเป็นคนคอยดุเวลาอีกคนลืมพกเครื่องรางกันผี... อ้อ หรือมึงอยากให้กูปล่อยมือให้มึงไปเดินชนผีตายโหงแถวซุ้มสโมสรล่ะครับ?" "ไม่ต้องมาใช้คำพูดกดดัน! ถึงกูจะกลัวผี แต่มึงก็ไม่มีสิทธิ์มาเนียนจับมือแบบนี้!" "เนียนตรงไหน นี่ป้องกันการสูญหาย" กันต์ตอบหน้าตาย จังหวะที่พวกเขากำลังจะผ่านซุ้มเกมปาโป่ง สายลมเย็นเยือกที่ผิดปกติพัดวูบผ่านหลังคอของมีนไปจนขนลุกซู่ เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวจนเผลอกระโดดเกาะแขนกันต์แน่น "เฮ้ย! กันต์! ผี... ผีมันอยู่ตรงนั้น!" มีนกระซิบเสียงสั่น เกร็งไปทั้งตัว กันต์ชะงักหันไปมองตามทิศที่เพื่อนตัวดีชี้ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ "นั่นมันสแตนดี้พี่ปีสี่ที่ชอบหลับในห้องสมุดจนคนลือว่าเป็นผีต่างหากล่ะโว้ย เลิกประสาทหลอนแล้วหันมามองของกินตรงหน้านี่" บรรยากาศที่ควรจะน่ากลัวพลันมลายหายไปเมื่อกันต์จูงมือเขาเดินลึกเข้าไปในซุ้มของกิน กลิ่นหอมของหม่าล่าและขนมไข่เตาถ่านทำให้มีนเริ่มผ่อนคลายลง ความใกล้ชิดที่กันต์จงใจสร้างขึ้น—ไม่ว่าจะการเบียดไหล่เพื่อแทรกตัวผ่านฝูงชน หรือการคอยกันไม่ให้คนเดินมาชน—มันทำให้หัวใจของคนขี้กลัวอย่างมีนเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางเสียงดนตรีสดที่เร้าอารมณ์ เจ๋ง เพื่อนสนิทตัวแสบโผล่มาจากไหนไม่รู้พร้อมถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่ห่างๆ "โอ๊ย! เขินแทนว่ะครับคุณผู้ชม! สรุปนี่มาเดินงานแฟร์หรือมาฮันนีมูนที่มอครับเนี่ย น้องมีนหน้าแดงจนสุกเป็นมะเขือเทศแล้วนะนั่น" "ไอ้เจ๋ง! มึงมานี่เลยนะ!" กันต์ตะโกนไล่เพื่อนที่วิ่งหายไปในกลุ่มคนพลุกพล่าน ก่อนจะหันมามองมีนที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ข้างๆ เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในมือที่ยังกุมกันอยู่ "ไม่ต้องไปสนใจมัน" กันต์เปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูอ่อนลง แววตาคมกริบนั้นมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกๆ "ที่กูทำ... ไม่ใช่เพราะอยากแกล้งนะ" มีนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย จังหวะนี้เองที่เสียงเพลงรอบข้างดูจะเบาลงจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม "มีน... ถ้าคืนนี้กลับไปแล้วเจ๊จูแกไม่อยู่ กูก็จะอยู่แทนเอง ไม่ต้องกลัวนะ" ทันทีที่พูดจบ กันต์ก็รู้สึกตัวว่าพูดอะไรที่มันดูเกินเลยสถานะรูมเมตไปไกล เขาจึงรีบปล่อยมือมีนแล้วทำเป็นหยิบน้ำมาดื่มแก้เขิน ทว่าในจังหวะที่เขากำลังวุ่นวายกับการเช็ดเหงื่อ มีนที่ยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ก็เผลออุทานออกมาเบาๆ "คนบ้า... ใครใช้ให้มาพูดแบบนี้กันล่ะ" ยังไม่ทันที่บรรยากาศสีชมพูจะอบอวลไปมากกว่านั้น โทรศัพท์ของกันต์ก็สั่นรัวในกระเป๋ากางเกง เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปฉับพลัน ขข้อความจาก 'เจ๊จู' ที่ส่งผ่านแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายจากในห้องพักของพวกเขาเอง *ภาพในหน้าจอคือห้องนอนที่มีนและกันต์ใช้ร่วมกัน แต่ในรูปนั้น กลับมีร่างโปร่งแสงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียงของมีน พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนว่า:* 'พวกเธอสองคนเดินงานแฟร์ให้สนุกนะจ๊ะ... แต่ไม่ต้องรีบกลับมาก็ได้ เพราะตอนนี้มีคนแปลกหน้าบุกเข้ามาในห้องเราแล้วนะ... กันต์ มีน รีบกลับมาดูด่วนเลย!' กันต์กดเปิดกล้องวงจรปิดในห้องทันที สิ่งที่เขาเห็นคือเงาดำขนาดมหึมาที่ไม่ได้มาจากฝั่งของเจ๊จู กำลังก้าวผ่านประตูห้องของพวกเขาเข้ามาอย่างช้าๆ... ประตูที่กันต์มั่นใจว่าเขาลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญและร่วมลุ้นไปกับจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!