ทริปสยองขวัญวันหยุด

"ไอ้กันต์! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เอา 'อีตุ๊กตาหัวขาด' นั่นออกจากกระเป๋าฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงแผดร้องของมีนดังลั่นรถตู้เช่าที่กำลังแล่นอยู่บนถนนสายเปลี่ยวท่ามกลางป่าเขาสลับซับซ้อน มือเรียวพยายามปัดป้องตุ๊กตาผีที่กันต์แอบหย่อนลงมาในกระเป๋าเป้ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ "โอ๊ย มีน! อย่าโวยวายดิ รถกำลังขึ้นเขาอยู่นะเว้ย เดี๋ยวคนขับตกเหวไปพร้อมกับตุ๊กตาหัวขาดหรอก" กันต์นั่งอยู่เบาะข้างๆ เลิกคิ้วกวนประสาทพลางแคะเล็บอย่างใจเย็น ทั้งที่เขานั่นแหละที่เป็นคนแอบหย่อนของเล่นอาถรรพ์นั่นลงไปเองกับมือ "ก็แกมันบ้า! ใครเขาสั่งเขาสอนให้เอาของอัปมงคลมาไว้ในกระเป๋าคนอื่นวะ! แล้วดูนี่... ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย ที่พักลึกลับหุบเขาแม่มดอะไรนั่นน่ะ เจ๋ง! แกเป็นคนเลือกสถานที่ใช่ไหม!" มีนหันไปโวยใส่เจ๋งที่นั่งหน้าสลอนอยู่เบาะหน้า เจ๋งหันมาแสยะยิ้มแบบที่เรียกได้ว่า 'ตัวชงประจำชาติ' "ก็แหม... ไหนๆ ก็ปิดเทอมทั้งที ต้องเอาบรรยากาศแบบ 'ขนหัวลุก' หน่อยสิเพื่อนรัก ลือกันว่าที่นี่น่ะผีดุระดับตำนาน ถ้าไม่มาเช็กอินก็ถือว่าพลาด... จริงไหมคุณชายกันต์?" กันต์แสยะยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อมีนแล้วดึงเบาๆ ให้เข้ามาใกล้ "เอาน่า กลัวอะไรนักหนา มีฉันอยู่ทั้งคน ถ้าผีโผล่มาฉันจะให้มันสิงฉันก่อนแกคนแรกเลย ดีมั้ย?" "สิงแกไปเลยไป! ไอ้คนปากหมา!" มีนพ่นลมหายใจฟึดฟัด พยายามขยับตัวหนีสัมผัสจากวงแขนของกันต์ แต่ดูเหมือนในใจลึกๆ ความโวยวายนั้นเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวแปลกๆ ทุกครั้งที่ร่างสูงขยับเข้าใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของกันต์ก็มักจะทำให้สติของเขาเตลิดไปไกล รถตู้จอดสนิทลงหน้าบ้านไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังผีสมัยยุค 90 เสียงล้อบดลงบนพื้นดินแห้งกรังดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของป่าใหญ่ที่ดูจะไม่มีเสียงนกร้องเลยสักตัว "ถึงแล้วครับท่านผู้โดยสาร... เชิญพบกับความสยองระดับห้าดาว" กันต์หยิบกระเป๋าใบโตลงจากรถ ก่อนจะเปิดประตูให้มีนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ยังเก๊กท่าถือดีอยู่ "ถ้าเจอผีขึ้นมา ฉันจะถีบแกให้ไปอยู่ข้างหน้าฉันนะ กันต์" มีนขู่ฟ่อ "จ้า พ่อคนเก่ง พ่อคนขี้กลัว... แต่อย่าลืมนะว่าเวลาผีมาน่ะ ขาแกมักจะอ่อนจนเดินไม่ได้ตลอดเลยนิ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิในอากาศลดฮวบจนมองเห็นไอเย็นออกจากปาก เจ๋งที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไลฟ์สดถึงกับหน้าถอดสี เพราะจู่ๆ สัญญาณอินเทอร์เน็ตก็ดับวูบลงราวกับถูกใครตัดสายทิ้ง "เฮ้ย... สัญญาณหายว่ะ" เจ๋งอุทาน วินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของมีน... มันไม่ใช่เสียงของกันต์ แต่มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่ดูโหยหาและเศร้าสร้อย *'มาถึงแล้วเหรอ... แขกผู้มาเยือน'* มีนตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง เขารีบหันไปมองรอบข้าง แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ปรากฏขึ้น เมื่อเงาร่างของ 'เจ๊จู' หญิงสาวในชุดไทยสมัยเก่าที่ขยันโผล่มาให้เห็นบ่อยๆ ในห้องพัก กลับยืนอยู่ตรงหน้าบ้านไม้หลังนั้นจริงๆ เธอไม่ได้มาเพื่อหลอก แต่ดูเหมือนเธอกำลังพยายามเตือนอะไรบางอย่าง มือที่ดูซีดเผือดของเธอชี้ไปที่ประตูบ้านที่กำลังเปิดออกเองช้าๆ "กันต์..." มีนเสียงสั่น พยายามดึงชายเสื้อของกันต์แน่น กันต์หันมามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดผิดปกติ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะวูบลงด้วยความกังวล "มีน... อย่าขยับนะ" ยังไม่ทันสิ้นเสียง กันต์ก็คว้าข้อมือมีนไว้แน่นพร้อมกับออกแรงดึงให้หลบไปหลังตัวเขา ทว่าบานประตูบ้านไม้ที่ควรจะเปิดต้อนรับพวกเขากลับปิดลงอย่างแรงจนฝุ่นตลบ เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังขึ้นจากมุมมืดภายในบ้าน ก่อนที่แสงไฟหน้าจอมือถือของเจ๋งจะฉายไปเจอกับ... ใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าที่พวกเขาเพิ่งจะเห็นในรูปถ่ายเก่าแก่บนฝาผนังบ้านหลังนี้เมื่อครู่... มันคือใบหน้าของกันต์เอง แต่ทว่าดวงตานั้นกลับกลายเป็นสีดำสนิท ไร้แววตา และในมือที่ยื่นออกมาจากความมืดนั้น กลับมีข้อความเขียนด้วยลายมือแบบเดียวกับกันต์เป๊ะๆ ส่งมาในแชตมือถือของมีนที่เด้งขึ้นมาในจังหวะที่หัวใจเขากำลังจะหยุดเต้น *[กันต์: วิ่งหนีไป มีน... อย่าหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างหลังแกตอนนี้!]* มีนตัวชาวาบ เขารู้สึกถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอจากด้านหลัง... ลมหายใจที่ไม่ได้มาจากกันต์ที่ยืนจับมือเขาอยู่ตรงนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันแสนวุ่นวายและหัวใจเต้นแรงไปกับเราในตอนนี้นะคะ!