บ้านพักตากอากาศกลางป่า

"บอกแล้วไงว่าอย่าเดินนำลิ่วแบบนั้น! ถ้าผีมันกระโจนใส่หน้า นายจะเอาหน้าหล่อๆ ของนายไปรับตีนอสูรหรือไงเล่า!" เสียงหวีดร้องปนหอบหายใจของมีนดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินมืดทึบของบ้านพักตากอากาศกลางป่าลึก ร่างโปร่งบางในชุดฮู้ดสีครีมสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแกร่งของกันต์ทันทีโดยไม่สนฟอร์มใดๆ ทั้งสิ้น เล็บคมจิกทึ้งลงผ่านเนื้อผ้าจนคนถูกเกาะต้องสูปากด้วยความเจ็บแปล๊บ แต่แทนที่จะสะบัดออก ร่างสูงของหนุ่มวิศวะปีสองกลับหยุดเดินนิ่งสนิท แล้วก้มมองมือเล็กที่กำแขนเขาแน่นเสียจนข้อต่อขาวโพลน "ฮั่นแน่... ปากบอกว่าเก่ง นักบริหารปีหนึ่งคนนี้ไม่เห็นจะแน่จริงเลยนี่หว่า ไหนตอนอยู่รถตู้คุยโม้ไว้ซะดิบดีว่าจะเดินนำสำรวจเองไม่ใช่เหรอครับ คุณมีนขา?" กันต์ลอยหน้าลอยตาเอ่ยแซو น้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์คนปากหมาที่ต่อให้สถานการณ์รอบตัวจะวังเวงจนน่าเอาปี๊บคลุมหัว เจ้าตัวก็ยังไม่วายหาเรื่องกวนโมโหคนข้างๆ ได้เสมอ "ใครโม้! ฉันไม่ได้โม้สักหน่อย! ก็นี่มันมืดตึืดตื๋อแถมยังมีกลิ่นอับเหมือนซากศพโบราณขนาดนี้ ใครจะไปมีอารมณ์มาเดินสคาท์หาผีล่ะวะ!" มีนโวยวายเสียงสั่น ใบหน้าหวานงอคว่ำด้วยความกลัวผสมความอับอาย ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำหันซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ท่าทางสะ้านสะเทือนจนคนมองเริ่มรู้สึกผิดนิดๆ—นิดเดียวจริงๆ นะคะ บรรยากาศรอบตัวในบ้านพักไม้สักทองโบราณหลังนี้ช่างกดดันและชวนขนหัวลุกสมคำร่ำลือ เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านยอดไม้สนด้านนอกผสมผสานกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของพื้นไม้เก่าแก่ยามที่รองเท้าผ้าใบเหยียบย่างลงไป มันชวนให้จินตนาการไปไกลว่าใต้พื้นไม้นั้นอาจจะมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ "เออๆ ยอมแพ้แล้วครับคุณชาย อย่าเพิ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งแถวนี้ล่ะ อายผีมัน" กันต์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปประชิดร่างที่สั่นเป็นเจ้าเข้าโดยธรรมชาติ มือหนายกขึ้นตบเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มของมีนอย่างลืมตัว "เกาะไว้แน่นๆ แบบนี้แหละ เดินตามหลังฉันมา รับรองว่าต่อให้มีผีโผล่มาเป็นกองทัพ ฉันก็จะเอาตีนยันหน้ามันให้ก่อนถึงนายแน่นอน" "พูดจาอัปมงคลมาก... ไอ้กันต์!" มีนกัดฟันกรอดแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของอีกฝ่ายอยู่ดี แถมยังขยับเข้าไปเบียดชิดจนไหล่แนบชิดกันมากกว่าเดิม ความอุ่นร้อนจากร่างกายของกันต์ที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาช่วยบรรเทาความหนาวยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวได้ดีอย่างน่าประหลาด ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินลัดเลาะผ่านห้องนั่งเล่นร้างเพื่อไปยังบันไดวนขึ้นชั้นสอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของมีนก็สั่นครืดคราดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด มันคือเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียวที่ดังแสบแก้วหูในยามวิกาลแบบนี้ มีนสะดุ้งสุดตัวจนเกือบกระโดดกอดคอกันต์ทั้งตัว "เชี่ยไรวะเนี่ย!" "ใจเย็นๆ สัตว์เดรัจฉาน เอ้ย วิญญาณยังไม่ทันมา มึงจะสติหลุดก่อนทำไม" กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางใช้มืออีกข้างช่วยประคองเอวบางไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น "หยิบขึ้นมาดูสิ เผื่อไอ้เจ๋งมันส่งพิกัดปลอบใจคนขี้ขลาดแถวนี้" มีนพยักหน้ารัวๆ มือสั่นเทาควักโทรศัพท์ออกมากดเปิดหน้าจอ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นข้อความจากกลุ่มแชท "แก๊งคนหล่อทורตห้องผีสิง" ที่มีสมาชิกตัวแสบอย่างเจ๋งส่งข้อความปั่นประสาทเข้ามาไม่หยุด *[เจ๋ง]: เป็นไงบ้างวะพวกมึง? ถึงห้องนอนชั้นสองกันยัง? ระวังตัวด้วยนะเว้ย ได้ข่าวว่าห้องนั้นเคยมีคดี...* *[เจ๋ง]: เอ้อ มีน มึงระวังตัวดีๆ นะ ระวังไอ้กันต์มันถือโอกาสเนียนกอดมืดๆ น้าาา 55555* *[เจ๋ง]: ส่งรูปภาพ: [ภาพถ่ายหน้าห้องนอนชั้นสองที่มีเงาดำแปลกประหลาดพาดผ่านขอบประตู]* มีนอ่านข้อความพร้อมกับรูปภาพนั้นแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนหน้าอกกระเพื่อม ความกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนสมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายสัญชาตญาณสั่งให้ซุกเข้าหาที่พึ่งที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าใบหน้าของกันต์ในตอนนี้อยู่ใกล้แค่คืบ "กันต์... มึงดูรูปที่ไอ้เจ๋งส่งมาดิ... ฮือออ กูไม่อยู่แล้ว พาลงข้างล่างเหอะ กูยอมนอนโซฟาห้องรับแขกก็ได้วะ!" มีนซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนตัวโตกว่า เสียงอู้อี้สั่นเครือจนน่าสงสาร กันต์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ตรงซอกคอ หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวรากับตีกลองเพล สายตาก้มมองกลุ่มผมนุ่มที่มีกลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ท่าทีปากดีกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในช่องท้องที่เขาไม่รู้จะอธิบายออกมาอย่างไร ให้ตายเถอะ... ปกติไอ้เด็กนี่มันน่ารำคาญจะตายไม่ใช่หรือไง ทำไมเวลาแบบนี้ถึงได้ดูน่ารักจนอยากจะแกล้งต่อให้ร้องไห้หนักกว่าเดิมวะเนี่ย "เออๆ เลิกกลัวได้แล้วน่า" กันต์กระซิบเสียงทุ้มนุ่มข้างใบหูของคนขี้กลัว มือหนายกขึ้นโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ เพื่อให้ความอบอุ่น "ไอ้เจ๋งมันก็แค่ปั่นเล่นตามประสาคนเสือกไม่มีอะไรทำ... อีกอย่าง ต่อให้มีผีโผล่มาจริงๆ มึงก็ยังมีฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนนี่หว่า จะกลัวอะไรนักหนา" คำพูดราบเรียบแต่แฝงความจริงจังและอบอุ่นอย่างประหลาดทำให้มีนชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงในความมืด ดวงตากลมโตสั่นไหวระริกสะท้อนเงาแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีชาเข้ามาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสกันได้ มีนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มันไม่ใช่ความกลัวผีสางอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือความปั่นป่วนในอกที่รุนแรงยิ่งกว่าตอนเห็นผีเสียอีก "ใครบอกว่ากู... กลัวผีวะ กูแค่... แค่หนาวต่างหากเล่า" มีนหลบสายตา แก้ตัวเสียงอ้อมแอ้มเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังลามเลียพวงแก้มทั้งสองข้าง กันต์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่กลับมาอีกครั้ง "อ๋อ... หนาวเหรอครับ? งั้นแปลว่าที่ซุกอกฉันอยู่เนี่ย... อยากให้กอดให้ความอบอุ่นสินะ?" "ไอ้บ้า! ใครอยากให้มึงกอด ปล่อยเลยนะ!" มีนโวยวายหน้าแดงแจ๋ ดิ้นขลุกขลักจะผละตัวออก แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมปล่อย กันต์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างได้ใจ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนจากความหลอนระทึกกลายเป็นความหวานปนกวนประสาทนั้นเอง *แอ๊ดดดด—ปัง!* เสียงประตูไม้บานใหญ่ของห้องนอนชั้นสองที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกแรงลมบางอย่างผลักเปิดออกเองอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยความเย็นยะเยือกที่พัดกรรโชกเข้ามาปะทะแผ่นหลังของคนทั้งคู่จนขนลุกซู่ไปถึงขั้วหัวใจ และก่อนที่ทั้งกันต์และมีนจะทันได้หันกลับไปมองความผิดปกติด้านหลัง เสียงกระซิบแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ดังขึ้นชิดริมฝีปากของมีน... ชนิดที่ลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดต้นคอจนร่างบางแข็งทื่อเป็นหิน *"มากัน... สองคนเหรอคะ... น่าสนุกจัง..."* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันน่าสะพรึงและหัวใจเต้นแรงไปกับเราในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ! ✨ *~ เสียงกระซิบยามดึก ~*