แก๊งเพื่อนบุกห้อง

เสียงเคาะประตูรัวเร็วดั่งห่าฝน พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของเจ๋งที่ดังทะลุบานไม้เก่าๆ เข้ามา ทำให้มีนที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำอยู่กลางห้อง ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกจากกันต์จนเกือบสะดุดขอบพรมเช็ดเท้า "เปิดประตูโว้ยไอ้กันต์! พวกกูรู้หรอกว่ามึงอยู่กันสองคน! อย่าให้ต้องงัดห้องนะเว้ย!" เสียงโวยวายปนเสียงหัวเราะคิกคักของเดอะแก๊งดังระงมอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 404 กันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดนิดๆ ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ แต่พอก้มลงมองมีนที่ตอนนี้หน้าตื่น ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ แถมยังเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงด้วยความเขินอายผสมความกลัวผี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของพ่อหนุ่มวิศวะทันที "เออๆ รู้แล้วโว้ย! จะพังห้องกูหรือไงวะไอ้เจ๋ง!" กันต์ตะโกนตอบเสียงดัง ก่อนจะหันมามองมีนแล้วยื่นมือไปหมายจะขยี้หัวทุยๆ นั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว "เอ้า ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคุณชาย หน้าแดงเป็นตูดลิงแล้วนั่น ไปล้างหน้าล้างตาไป เดี๋ยวพวกมันก็หาว่าเราทำอะไรกันในห้องสองต่อสองจริงๆ หรอก" "ใครหน้าแดงเล่า! ไอ้กันต์ ปากหมาแบบนี้เดี๋ยวปัดเหนี่ยว!" มีนตวัดเสียงแว้ดใส่ทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงคำพูดสองแง่สองง่ามของรูมเมตตัวแสบ มือบางผลอกอกแกร่งเต็มแรงจนกันต์เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะร่าชอบใจเสียนี่ แอดดด— ทันทีที่กันต์เปิดประตูออก เจ๋งและเดอะแก๊งอีกสองคนก็แทบจะล้มคะมำเข้ามาในห้อง เพราะน้ำหนักตัวที่พิงอยู่กับบานประตู เจ๋งกวาดสายตาสำรวจสภาพภายในห้องทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระดับสิบ สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นซองขนมที่วางเกลื่อนโต๊ะกับเตียงนอนที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยพอดิบพอดี "Eek! ร้ายกาจมากคุณชายกันต์ กับข้าวกับปลาไม่กิน กินกันเองในห้องเหรอวะเนี่ย สภาพเตียงนี่ดูไม่ได้เลยนะมึง" เจ๋งเอ่ยแซวทันที พร้อมกับทำหน้าทำตาล้อเลียนจนเพื่อนในแก๊งหัวเราะกิ๊กกั๊กตาม "ปากเสียไอ้เจ๋ง!" มีนโวยวายลั่น รีบเดินไปหยิบหมอนอイングบนโซฟามาปาใส่หน้าเพื่อนสนิทตัวดีอย่างแม่นยำ "พวกแกนี่นะ มาถึงก็หาเรื่องแซวเลย ผีหลอกจนขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้วเนี่ย ไม่เห็นรึไงว่าหน้าฉันซีดเป็นไก่ต้ม" "โอייה ซีดตรงไหนวะมีน หน้าแดงแจ๋ซะขนาดนั้น เหมือนลูกตำลึงสุกแล้วมั้งนั่น" เพื่อนอีกคนในแก๊งเอเสริมขึ้นบ้าง พร้อมกับทำท่าทำทางสูดดมอากาศในห้อง "อืม... กลิ่นความรักมันคละคลุ้งเต็มห้องเลยว่ะ ว่าไหมวะเจ๋ง" "จริงที่สุด! กลิ่นอบอวลชวนฝันมาก มิน่าล่ะ โทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับสาย บอกว่าติดธุระด่วน... ธุระด่วนที่ว่านี่คือเคลียร์ใจกับรูมเมตสินะจ๊ะ" เจ๋งเดินเข้าไปใกล้มีน ทำท่าจะเอาศอกสะกิดแขนแซو แต่ยังไม่ทันถึงตัว ร่างโปร่งแสงของเจ๊จู ผีสาวเจ้าห้องก็โผล่พรวดขึ้นมาจากพื้นกลางวงสนทนา ใบหน้าขาวซีดฉาบด้วยรอยยิ้มกริ่มแบบสาววายตัวแม่ *(แหม... กองเชียร์ทางนี้เขาก็ลุ้นจนตัวโก่งเหมือนกันนะยะ เด็กๆ จีบกันให้มันเนียนๆ หน่อยสิยะ)* เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูเจ๋ง จนพ่อหนุ่มตัวชงสะดุ้งโหยง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รีบถอยกรูดไปหลบหลังเพื่อนทันที "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย เมื่อกี้เหมือนมีลมเย็นๆ เป่าใส่หูกูวะ" เจ๋งหน้าซีดเผือด หันซ้ายหันขวารีบสำรวจรอบห้อง มีนเห็นดังนั้นก็แอบลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก ถึงจะชินกับเจ๊จูระดับหนึ่งแล้ว แต่การที่ผีสาวโผล่มาจังหวะนรกแบบนี้ก็ทำเอาหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทุกที กันต์ที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้อง เผลอหลุดหัวเราะพรืดออกมากับท่าทางขลาดกลัวของเจ๋ง ก่อนที่สายตาคมจะกวาดกลับมามองมีนที่ยืนเม้มปากแน่นด้วยความหวาดระแวง ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวมีนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกมือขึ้นโอบไหล่บางไว้หลวมๆ โดยอ้างเนียนๆ เพื่อบังร่างอีกฝ่ายจากลมประหลาดที่เจ๊จูเป็นคนสร้างขึ้น "กลัวอะไรกันวะไอ้เจ๋ง ปอดแหกเป็นตุ๊ดไปได้... ส่วนมึงน่ะ เลิกทำหน้าตื่นได้แล้ว มีกูอยู่ทั้งคน ผีที่ไหนมันจะกล้าเข้าใกล้" ประโยคหลังกันต์ก้มลงกระซิบข้างหูกระแสเสียงนุ่มทุบทรงเสน่ห์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวผี... แต่เป็นเพราะความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจต่างหาก มีนรู้สึกได้ว่าใบหน้าของตัวเองร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน สัมผัสจากท่อนแขนแข็งแรงที่โอบไหล่ไว้ให้ความรู้สึกอุ่นวาบจนน่าประหลาด ทั้งที่อากาศในห้องก็ไม่ได้หนาวเย็นอะไรขนาดนั้น "ใคร... ใครกลัวผีเล่า ปล่อยเลยนะไอ้กันต์ แกฉวยโอกาสตลอด!" มีนพยายามโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย มือบางดันอกกันต์ออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะยอมปล่อยง่ายๆ "ฉวยโอกาสอะไร เล่าให้ฟังหน่อยสิครับคุณชาย มีนกลัวจนตัวสั่นซะขนาดนี้ พี่กันต์ผู้แสนดีก็แค่อยากปกป้องรูมเมตตาดำรงความปลอดภัยเฉยๆ หรอกน่า" กันต์ยักคิ้วกวนประสาทใส่ พร้อมกับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกันสนิท เจ๋งและเดอะแก๊งที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ ถึงกับอ้าปากค้าง ทำหน้าหมั่นไส้ใส่คู่รักกำมะลอจนเบะปากพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย "โอ้โห! เหม็นความรักเว้ยเพื่อน! กูว่าพวกเราออกไปรอข้างนอกกันดีกว่าว่ะ ขืนอยู่ต่อมีหวังได้เบาหวานขึ้นตาตายก่อนเรียนจบแน่ๆ" เจ๋งแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดตาแล้วส่ายหัวระอา "เอ้า! งั้นพะย่ะค่ะพวกเรา กลับห้องกันเถอะ ปล่อยให้คุณชายเขาปรนนิบัติคุณหนูเขาตามลำพับดีกว่า" "เฮ้ยไอ้เจ๋ง! อย่าเพิ่งหนีนะเว้ย!" มีนโวยวายลั่น หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิมเมื่อเพื่อนรักทำท่าจะเดินหนีออกนอกห้องจริงๆ แต่เจ๋งกลับโบกมือหยอยๆ แล้วผลักเพื่อนอีกสองคนออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว "ไม่กวนแล้วเว้ย! ตามสบายนะจ๊ะพ่อหนุ่มวิศวะกับน้องบริหารสุดน่ารัก!" ปัง! เสียงประตูปิดลงสนิท ทิ้งให้ห้องพักหมายเลข 404 กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเคย ความอึมครึมและความเขินอายเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปเป็นร่างได้ มีนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนข้างกายที่ตอนนี้ยังคงยืนซ้อนหลังอยู่ใกล้เสียจนแผ่นหลังแนบติดกับอกแกร่ง กันต์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่เงียบกริบ แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างที่เจ้าตัวไม่ค่อยแสดงออกบ่อยนัก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ "เขินเหรอครับ... หืม?" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ทำเอาหัวใจของมีนกระตุกวูบ ขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของกันต์ก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่เด้งรัวติดต่อกันหลายข้อความ มีนเหลือบสายตาไปมองด้วยความสงสัยตามสัญชาตญาณ และทันทีที่เห็นข้อความพรีวิวบนหน้าจอ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด *[เจ๋ง]: "ไอ้กันต์! มึงส่งรูปนี้เข้าห้องรวมทำไมวะ! รูปที่มึงแอบถ่ายมีตอนนอนละเมอเมื่อคืนเนี่ยนะ! แล้วแคปชันที่พิมพ์บอกว่า 'รักนะไอ้ดื้อ' นี่มึงพิมพ์ส่งผิดหรือตั้งใจสารภาพรักวะเนี่ย!"* มีนหันขวับไปมองหน้ากันต์ทันที ดวงตาคู่น้ำตาลฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าขาวซีดเผือดลงในพริบตา ขณะที่กันต์เองก็ชะงักกึก สีหน้ากวนประสาทเมื่อครู่แข็งค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่แพ้กัน... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันแสนวุ่นวายและหัวใจเต้นแรงไปกับเราในตอนนี้นะคะ!