ประกาศิตเจ๊จู

“ไอ้กันต์! มึงถอยออกไปไกลๆ เลยนะเว้ย! นี่มันพื้นที่ส่วนตัว ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!” เสียงโวยวายของมีนดังลั่นห้องพัก 402 จนคนข้างนอกคงนึกว่ามีคนกำลังถูกฆาตกรรม แต่ความจริงแล้ว... ร่างบางในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังยกหมอนข้างขึ้นกั้นหน้าอกตัวเองไว้แน่น ขณะที่รูมเมตตัวดีอย่างกันต์กำลังขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ปลายจมูก “พื้นที่ส่วนตัวตรงไหนวะ? ห้องก็เช่าเขามา เตียงก็นอนด้วยกัน จะมาหวงตัวอะไรตอนนี้” กันต์ยักคิ้วกวนประสาท แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ตามสไตล์วิศวะปีสอง “หรือว่ามึงเขิน? บอกมาตรงๆ ดีกว่า จะได้ไม่ต้องเล่นตัวให้เหนื่อย” “เขินบ้าอะไร! กูแค่รำคาญไอ้ปากหมาแบบมึง!” มีนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินหรอกนะ แต่มันโมโหจนความร้อนขึ้นหน้าต่างหาก ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องที่เคยอบอ้าวด้วยความวุ่นวายก็พลันเย็นวาบลงฉับพลัน ลมที่ไม่มีที่มาพัดวูบจนม่านหน้าต่างสะบัดแรง อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนขนแขนของทั้งคู่ลุกชันพร้อมกัน โดยไม่ต้องนัดหมาย... เงาสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง ก่อนจะค่อยๆ ขยายร่างจนกลายเป็นหญิงสาวในชุดไทยสีสไบหม่น ใบหน้าขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดฝอย แต่ดวงตานั้นกลับพราวระยับอย่างมีเลศนัย “จ๊อกๆ... จ๊อกๆ...” เสียงหัวเราะแหบพร่าดั่งเสียงใบไม้เสียดสีกันของ ‘เจ๊จู’ ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวในชุดจัดเต็มเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากละครย้อนยุค เจ๊จูไม่ได้มาเพื่อหลอกให้กลัวเหมือนครั้งก่อนๆ แต่คราวนี้หล่อนยืนกอดอก มองดูสองหนุ่มด้วยสายตาของ ‘กองเชียร์มืออาชีพ’ “คืนนี้... ถ้าพวกมึงสองคนไม่สงบศึกกันดีๆ กูจะสิงมึงทั้งคืนจนไม่ได้หลับได้นอนเลยล่ะเจ้าพวกเด็กดื้อ” เสียงของเจ๊จูฟังดูเยือกเย็นแต่กลับแฝงความขี้เล่นจนน่าหมั่นไส้ “เจ๊! อย่ามาปั่น! นี่ห้องกูนะ ไม่ใช่เรือนจำ!” กันต์หันไปเถียงผีเจ้าที่ตัวดี แต่มือเขากลับเผลอคว้าข้อมือมีนมาดึงไว้ข้างตัวโดยสัญชาตญาณ เจ๊จูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า แล้วสะบัดไปวางบนโต๊ะไม้ ตัวเลขไทยสีแดงสดชัดเจนสามตัวปรากฏขึ้น ราวกับใช้เลือดเขียน... *เลขชุดสามตัวที่ดูยังไงก็คือเลขนำโชคที่คอหวยทั่วประเทศต้องกรี๊ด* “เอาเลขกูไป... แล้วแลกกับความสงบสุข” เจ๊จูพูดพลางชี้ไปที่เตียงนอน “กูเบื่อเต็มทนกับการเห็นพวกมึงเถียงกันจนหูชา คืนนี้... นอนกอดกันซะ ถ้ากูเห็นใครแยกห่างกันเกินสามนิ้ว กูก็จะเล่นงานให้ลุกไม่ขึ้นเลยเชียว” “กอดกัน?” มีนทวนคำเสียงหลง หน้าซีดเผือด “ผีบ้าอะไรเนี่ย! จะมาจับคู่จิ้นให้คนเป็นๆ!” “เออ! กอด! หรือจะให้กูไปนั่งจ้องหน้ามึงตอนหลับแทน?” เจ๊จูขู่พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้มีนจนเห็นคราบแป้งที่ร่วงกราว กันต์มองหน้ามีนที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วคว้าตัวมีนมากอดหมับ! แรงดึงของคนตัวโตทำเอาคนในอ้อมกอดนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ “เออ! กอดก็กอดวะ! มึงน่ะ เงียบไปเลยนะถ้าไม่อยากโดนจูบ!” กันต์หันไปตะคอกใส่เจ๊จู ก่อนจะหันมามองคนในอ้อมกอดที่ตาโตเท่าไข่ห่าน “ส่วนมึง... อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ผีมันรำคาญจนทำมากกว่านี้” เจ๊จูยิ้มกริ่มก่อนจะเลือนหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนของร่างกายสองร่างที่แนบชิดกันบนเตียงแคบๆ มีนหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่ของกันต์มันทำให้เขารู้สึกมวนท้องแปลกๆ มือที่ควรจะผลักอีกฝ่ายออกกลับค่อยๆ เปลี่ยนมาเกาะชายเสื้ออีกคนไว้หลวมๆ “ไอ้กันต์...” มีนเรียกเสียงอ้อมแอ้มในความมืด “มึงใจเต้นแรง... มึงก็กลัวผีใช่ไหม?” กันต์หัวเราะในลำคอ แรงสั่นสะเทือนจากหน้าอกเขาทำให้มีนรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด “กูไม่ได้กลัวผี... กูแค่ห่วงมึงมากกว่า กลัวมึงช็อกตายไปก่อนที่กูจะได้บอกอะไรบางอย่าง” “บอกอะไร?” มีนเงยหน้าขึ้นมองในความมืด เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าคมคายที่กำลังก้มมองตนอยู่ กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวจนมีนสัมผัสได้ มือหนาของกันต์เลื่อนขึ้นมาลูบกลุ่มผมนุ่มของมีนเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม “ก็... บอกว่า...” *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของมีนที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันสว่างวาบจนเห็นแววตาของกันต์ที่สั่นไหวเล็กน้อย มีนรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความตกใจ หวังว่าจะเป็นข้อความสำคัญ แต่เมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง... หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น ข้อความจากกันต์: *“ถ้ากูบอกว่ากูชอบมึงตั้งแต่ตอนมึงย้ายมาวันแรก มึงจะเชื่อไหม?”* มีนเบิกตากว้าง หันไปมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอสุดขีด กันต์รีบพุ่งตัวมาแย่งมือถือจากมือมีน “อย่าดู! กูเผลอกดส่ง! ยกเลิก! กดยกเลิก!” แต่มือถือเจ้ากรรมดันค้าง หรือไม่ก็นิ้วของกันต์ที่ลนลานดันกดไปโดนปุ่ม 'บันทึกเสียง' แทนที่จะเป็น 'ยกเลิกข้อความ' และในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังยื้อแย่งมือถือกันอย่างชุลมุน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าต่างห้องที่ปิดสนิท... เสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เหมือนจะมาจากคนข้างนอก “เปิดหน้าต่างให้ฉันหน่อย... ฉันหนาว...” ไม่ใช่เสียงเจ๊จู... แต่เป็นเสียงเด็กผู้หญิงที่แหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหนๆ! ทั้งกันต์และมีนแข็งทื่อ มือที่กอดกันอยู่กระชับแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่เงาดำร่างเล็กค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่าง... มันไม่ใช่แค่การหึงหวงของผีเจ้าที่ แต่นี่คือแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่กำลังจะเปลี่ยนคืนนี้ให้กลายเป็นนรก! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมผจญภัยไปกับความหลอนปนหวานในห้อง 402 นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!