ไข้ขึ้นเพราะผีหลอก

“ไอ้กันต์! ออกไปไกลๆ เลยนะ! อย่ามาจับตัวฉัน!” เสียงแหบพร่าของคนตัวเล็กที่นอนขดตัวสั่นงันงกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาดังขึ้นทันทีที่สัมผัสเย็นเฉียบของผ้าขนหนูแตะลงบนหน้าผาก มีนพยายามปัดป่ายมือไปทั่วทิศทาง ดวงตาที่ปรือปรอยเพราะพิษไข้จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาหวาดระแวงเหมือนคนเสียสติ “เพ้อเจ้ออะไรวะมีน นี่กูเอง กันต์! มึงดูหน้ากูชัดๆ ดิ ผีที่ไหนจะหน้ากวนตีนเท่ากู” กันต์ขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือเล็กที่พยายามจะผลักไสเขาไว้มั่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปถึงผิวที่ร้อนจัดของคนป่วยจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก แต่คราวนี้แทนที่จะโวยวายต่อ มีนกลับทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ “ก็... ก็ตะกี้ เจ๊จู... ยัยนั่นเอาหัวมาวางข้างหมอนฉัน หัวเขาลอยมาเลยนะกันต์! ฮึก...” กันต์ถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงจนผมหน้าม้าปลิว “เออๆ รู้แล้ว ยัยเจ๊จูนั่นน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะไปจัดการเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งให้วิญญาณกระเจิงไปถึงดาวอังคารเลย แต่นี่มึงน่ะ ตัวร้อนเหมือนจะระเบิดแล้วเนี่ย นอนนิ่งๆ ได้ไหมวะ เดี๋ยวเช็ดตัวให้ ถ้ามึงไม่หายไข้ กูจะเอาเรื่องไปฟ้องอาจารย์ว่ามึงโง่จนโดนผีหลอกขี้ขึ้นสมอง!” ปากบอกด่าทอฉอดๆ แต่สายตาของคนพูดกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด กันต์ค่อยๆ บรรจงซับผ้าขนหนูไปตามซอกคอและแขนขาของคนตัวเล็กอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้ บรรยากาศในห้อง 402 คืนนี้เงียบเชียบจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางครืดคราดเป็นระยะ ความเย็นของห้องปะทะกับไอร้อนจากตัวมีน เกิดเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้คนดูแลใจสั่นโดยไม่รู้ตัว “กันต์...” เสียงมีนแผ่วลงหลังจากความเย็นของผ้าชโลมลูบตัวจนเริ่มผ่อนคลาย “มึงอย่าไปไหนนะ... ถ้ามึงไปแล้วใครจะเฝ้า... ใครจะกวนตีนกู” กันต์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เขาเหลือบมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ ดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นดูอ่อนแอจนเขาอยากจะปกป้องให้พ้นจากทุกอย่างบนโลกนี้ “เออ ไม่ไปไหนหรอก อยู่เฝ้าจนมึงหายดื้อนั่นแหละ ใครจะกล้าทิ้งให้มึงนอนตายในห้องนี้วะ เดี๋ยวห้องราคาตก ขายต่อไม่ได้” เขากระซิบตอบพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงไหล่ให้คนที่เริ่มเคลิ้มหลับ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากอย่างแผ่วเบา โดยไม่รู้เลยว่าวิญญาณเจ๊จูที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังตู้เสื้อผ้ากำลังยิ้มกริ่มจนมุมปากฉีกไปถึงใบหู ‘โถ่... พ่อคุณเอ๊ย ปากแข็งไปเถอะ ห่วงเขาขนาดนี้ ระวังจะเผลอใจไปมากกว่านี้นะพ่อหนุ่มวิศวะ’ ขณะที่กันต์กำลังจะลุกไปซักผ้าขนหนูในห้องน้ำ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของมีนที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นติดๆ กันหลายครั้งจนเขาต้องหยิบขึ้นมาดู เพราะกลัวจะรบกวนคนป่วย แต่เมื่อเห็นชื่อแชทที่ปรากฏบนหน้าจอล็อก ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดชะงัก [เจ๋ง: มึงตกลงเป็นไงวะ? เรื่องที่กูให้ไปถามมีนว่าใครคือคนที่มันแอบชอบอยู่... มันตอบหรือยัง? ถ้ามึงยังไม่ได้ถาม ก็หาจังหวะถามนะเว้ย อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เดี๋ยวเสือตัวอื่นจะคาบไปกิน!] กันต์นิ่งงันไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ข้อมูลในหัวตีกันให้วุ่น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองเป็นแค่รูมเมตที่คอยรำคาญ แต่ความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาในอกตอนนี้มันคืออะไร เขามองคนป่วยบนเตียงที่ละเมอเรียกชื่อเขาเบาๆ “กันต์... อย่าทิ้ง... กันต์...” เขาวางมือถือลงบนโต๊ะก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความรู้สึก “กูไม่ทิ้งหรอก... แต่ถ้ามึงตื่นมาแล้วกล้าบอกว่าชอบใครที่ไม่ใช่กูนะ... มึงเจอดีแน่” ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะถอยห่าง ประตูห้อง 402 ที่ควรจะปิดตายอยู่ตลอดเวลากลับค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นจากฝั่งด้านนอก ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาตีสาม และไม่มีทางที่ใครจะมาเยือนในเวลานี้ได้! กันต์หันขวับไปมองที่หน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬทาบทับเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ไม่ได้มาจากเจ๊จู แต่มันดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ของมีนที่จู่ๆ ก็เปิดแอปบันทึกเสียงขึ้นมาเองโดยไม่มีใครกด! "ไม่ใช่แค่เรา... ที่อยู่ในห้องนี้..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันแสนวุ่นวายและหัวใจเต้นแรงไปกับเราในตอนนี้นะคะ!