ปะทะคารมริมระเบียง

"บอกแล้วไงคะว่าราวตากฝั่งนี้เป็นเขตปลอดอธิปไตยของเสื้อยืดแบรนด์เนมฉัน! นายเอาเสื้อช็อปชุ่มเหงื่อมาแขวนเบียดแบบนี้ กลิ่นอายความเป็นช่างกลมันจะติดเสื้อลูกคุณหนูหมดนะคุณกันต์!" เสียงโวยวายแหลมสูงของมีนดังทะลุกระจกประตูห้องนอนออกไปที่ระเบียงแคบๆ ทันทีที่ร่างบางในชุดนอนลายการ์ตูนเปิดผ้าม่านพรวดพราดยามบ่ายคลาน ดึงสายตาสนุกสนานของพ่อหนุ่มวิศวะปีสองที่กำลังยืนพิงวงกบประตู กอดอกมองความเดือดดาลของรูมเมตตัวเล็กด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เคลือบไว้ด้วยความเอ็นดูจนมิด กันต์ไม่ตอบทันที เขายักไหล่ช้าๆ ปรายตามองเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของอีกฝ่ายที่ถูกแขวนเบียดอยู่กับเสื้อช็อปสีเข้มของตนเอง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "โธ่ คุณมีนครับ... เอ้ย! คุณมีนคะ!" กันต์แกล้งสะดุดคำพูดตัวเองแล้วทำหน้าทะเล้นใส่ทันทีเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม "ปากไวไปหน่อย... พอดีเห็นหน้าหวานๆ ทีไร นึกว่าพูดกับแฟนเก่าทุกที" "อีตากันต์! นายอยากโดนไม้แขวนฟาดกบาลสักทีไหมคะ!" มีนหน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธ (ปนเขินนิดๆ แบบที่เจ้าตัวไม่มีทางยอมรับ) มือบางคว้าหมับเข้าที่ไม้แขวนเสื้อสเตนเลสแล้วทำท่าจะเหวี่ยงใส่จริงๆ แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะกลัว กันต์หัวเราะร่วน ขยับเท้าเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว จนมีนต้องผถะถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับราวตากผ้าโลหะเย็นเฉียบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆ จากเสื้อผ้าที่ตากไว้ผสมกับกลิ่นสบู่หอมสะอาดจากตัวของคนตรงข้าม ทำให้จังหวะการหายใจของมีนสะดุดไปวูบหนึ่ง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตัวสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ใกล้เกินไปแล้วนะ!" มีนกระซิบเสียงสั่น พยายามดันอกแกร่งเอาไว้แต่ก็เหมือนผลักกำแพงหิน "ก็ตัวแค่นี้... ทำเป็นดุ" กันต์ลดเสียงลงต่ำ ทอดสายตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่าของคนตรงหน้า รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้เกินกว่าจะเอ่ย "ทีเรื่องเสื้อผ้าล่ะโวยวายเก่งนัก... ทีเรื่องหัวใจตัวเองทำไมไม่ดูแลให้ดีบ้างล่ะครับ... อ๊ะ! ค่ะ!" มีนเบิกตากว้างเมื่อเผลอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายที่จงใจหยอกเรื่องคำลงท้ายอีกแล้ว เจ้าตัวเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตีแขนหนาจริงๆ สักที แต่จังหวะนั้นเอง... *ปั้ง!* บานหน้าต่างกระจกที่ปิดสนิทอยู่ด้านในจู่ๆ ก็กระแทกเปิดออกเองเสียงดังสนั่นราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนพัดผ่าน ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในระเบียงทันทีทันใด ทั้งที่ก่อนหน้านี้อากาศยังร้อนอบอ้าวอยู่แท้ๆ "เหวอ! อะไรเนี่ย!" มีนกรี๊ดลั่นคว้าแขนเสื้อของกันต์ไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ซุกหน้าลงกับอกแกร่งหลับตาปี๋ด้วยความกลัว กันต์สบถเบาๆ ในลำคอ แต่แขนแกร่งก็ยกขึ้นโอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติเพื่อปกป้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบระเบียงที่ตอนนี้บรรยากาศเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นอย่างรวดเร็ว หมอกสีขาวจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัวราวกับฉากในหนังผีฮอลลีวูด ที่มุมระเบียง ตรงราวตากผ้าฝั่งที่ทั้งคู่เพิ่งทะเลแย่งกันเมื่อครู่ ร่างโปร่งแสงของเจ๊จูในชุดนอนผ้าแพรโบราณกำลังยืนฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู เส้นผมยาวสยายปลิวไสวไปตามแรงลมที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติ ผีสาวเจ้าห้องยกมือขึ้นทำท่าทางกระพริบตาปิ๊บๆ ส่งซิกเชียร์คู่รัก(กำมะลอ)ที่กำลังกอดกันกลมอย่างสนุกสนาน *‘แหม... ไหนบอกว่าเหม็นขี้หน้ากันไงคะคุณหนู... กอดกันแน่นเชียวนะยะ’* เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามลมเข้าหูของทั้งคู่ชัดเจน มีนตัวสั่นเทาด้วยความกลัวผีจนลืมเรื่องเขินอายไปสนิท ซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นจากร่างของกันต์มากขึ้นอีก มือบางกำเสื้อช็อปของอีกฝ่ายไว้แน่นจนยับยู่ยี่ กันต์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตัวสั่นเป็นลูกนก รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน แม้ในใจจะแอบขอบคุณเจ๊จูที่ช่วยสร้างสถานการณ์ให้เขาได้โอบกอดคนตัวเล็กแบบนี้ แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ชักจะหนาวเยือกเกินกว่าจะปล่อยให้ยืดเยื้อ "ไม่ต้องกลัวครับมีน... มีผมอยู่ทั้งคน ผีหน้าไหนก็กล้าแตะคุณไม่ได้หรอก" กันต์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังกว่าทุกครั้งทำให้มีนต้องเงยหน้าขึ้นมอง ทว่า... ในวินาทีที่สบตากันนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของกันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องก็ดังขึ้นตัดความเงียบ *‘Ting!’* หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นมาเผยให้เห็นข้อความพรีวิวจากแอปพลิเคชันที่ส่งตรงถึงหน้าจอหลัก... *เจ๋ง: "ไอ้กันต์! มึงส่งรูปที่แอบถ่ายไอมีตอนนอนละเมอเข้ากลุ่มคณะทำไมวะ! ร้ายนักนะมึง! แอบรักเพื่อนล่ะสิไอ้คุณชาย!"* มีนที่ยืนตาแป๋วอยู่ใกล้ๆ กวาดสายตาอ่านข้อความนั้นทันทีโดยไม่ได้ตั้งใจ... บรรยากาศรอบตัวที่เคยระทึกขวัญและอบอุ่นเมื่อครู่ หยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมติดสอยห้อยตามความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ