ของขวัญชิ้นพิเศษ

"ไอ้กันต์! แกจะยัดเยียดพวงกุญแจผีหน้าตาทุเรศนี่ให้ฉันทำไม! เอาไปเก็บเลยนะ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันกลัว!" เสียงโวยวายของมีนดังลั่นห้องพักเลขที่ 404 จนร่างโปร่งแสงของเจ๊จูที่กำลังนั่งหวีผมอยู่บนตู้เสื้อผ้าถึงกับชะงัก เจ๊จูหันมามองรูมเมตคู่กัดด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะลอยตัวลงมาใกล้ๆ แล้วแอบกระซิบเข้าหูมีนด้วยเสียงเย็นเยือก "น้องมีนคะ... ของเขาน่ารักออกนะ ดูสิ ตาโตแป๋วเชียว เหมือนคนให้เปี๊ยบเลย" มีนสะดุ้งสุดตัวจนเกือบหงายหลังลงไปกองกับพื้น ดีที่คนปากหมาที่ยืนพิงกำแพงอยู่คว้าเอวไว้ได้ทัน แรงดึงนั่นทำให้มีนเซเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มรัก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่มวนอ่อนที่กันต์ชอบสูบโชยเข้าจมูกจนมีนหน้าร้อนผ่าว "เห็นไหมล่ะ กลัวจนตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำเลยนะมึง" กันต์กระตุกยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งยังคงประคองเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย "ไอ้พวงกุญแจเนี่ย กูอุตส่าห์ไปเข้าวัดขอให้หลวงพ่อเจิมมาให้เลยนะเว้ย เห็นกูแบบนี้กูก็ห่วงมึงเหมือนกันนะ" "ไม่ต้องมาทำเป็นห่วง!" มีนผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด "แล้วทำไมต้องรูปผีด้วยล่ะ? ล้อเลียนกันเหรอ" "กูไม่ได้ล้อเลียน" กันต์คว้าพวงกุญแจตุ๊กตาผีตัวจิ๋วสีขาวโพลน หน้าตาเหมือนผีตลกๆ ในการ์ตูนขึ้นมาเขย่าเบาๆ "โบราณเขาว่าต้องเอาสิ่งที่กลัวมาไว้ใกล้ตัวถึงจะหายกลัว อีกอย่าง... ผีตัวนี้มันใส่สร้อยคอรูปพระเหมือนที่กูใส่อยู่เป๊ะ มึงพกไว้เหมือนมีกูคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ ตลอดไง ไม่เข้าใจเหรอวะ" คำพูดกำกวมนั่นทำให้มีนชะงักไปชั่วขณะ บรรยากาศในห้องที่เคยน่ากลัวเพราะวิญญาณเจ๊จูดูจะเบาบางลง กลายเป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เจ๊จูหัวเราะคิกคักพลางทำท่าป้องปาก "แหม... คุณชายปากหมาของเจ๊ รุกหนักขนาดนี้ระวังน้องเขาหัวใจวายก่อนเจอผีจริงๆ นะคะ" "เจ๊จู! อย่ามาสมทบ!" มีนตวาดใส่ความว่างเปล่าก่อนจะหันมาค้อนกันต์ "พูดอะไรไม่เคยอายเลยนะ... เออ! พกก็พกวะ! ถ้ามันไม่กันผีแล้วฉันเจออะไรขึ้นมา ฉันจะหักคอแกทิ้งคนแรกเลย จำไว้!" "จ้า... พ่อคนเก่ง พ่อคนขี้โวยวาย" กันต์หัวเราะร่า ก่อนจะหยิบพวงกุญแจไปคล้องเข้ากับกระเป๋าเป้ของมีนให้เองกับมือ นิ้วเรียวของเขาเผลอสัมผัสโดนหลังมือของมีนเบาๆ ความร้อนจากปลายนิ้วส่งผ่านถึงกันจนคนตัวเล็กกว่าต้องรีบชักมือกลับ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงกันเรื่องความน่ากลัวของพวงกุญแจ เสียงแอปพลิเคชันแชตในมือถือของกันต์ก็ดังขึ้นรัวๆ จนเจ้าตัวต้องควักออกมาดู พอเห็นชื่อคนส่ง สีหน้ากวนประสาทของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "ไอ้เจ๋งบอกว่าคืนนี้หอพักเราจะมี 'แขก' มาเพิ่ม" กันต์กดอ่านข้อความแล้วขมวดคิ้ว "มันบอกว่าเห็นคนแปลกหน้าวนเวียนอยู่หน้าห้องเรามาสามวันแล้ว ไม่ใช่ผี... แต่เป็นคน" "หมายความว่าไง?" มีนเริ่มหน้าซีด "ไม่ใช่ผี? แล้วคนแบบไหนมาวนเวียนหน้าห้อง 404... ห้องที่มีตำนานว่าไม่มีใครอยากเช่าเนี่ยนะ?" กันต์ไม่ได้ตอบ เขารีบก้าวไปที่ประตูแล้วล็อกกลอนแน่นหนาพร้อมลงกลอนสำรองอีกชั้น สายตาคมกริบมองผ่านช่องตาแมวออกไปภายนอก ก่อนจะหันมามองมีนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "มีน... ไปหลบในห้องน้ำ แล้วไม่ต้องออกมาถ้ากูไม่สั่ง" "กันต์... เกิดอะไรขึ้น?" มีนเริ่มตัวสั่น ไม่ใช่เพราะกลัวผีแล้ว แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยกำลังกัดกินหัวใจ "กูเห็นแล้ว..." กันต์พึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นเล็กน้อย "ไม่ใช่คน... แต่มันไม่มีเงา" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... สามครั้ง หนักแน่น และเชื่องช้า เหมือนคนที่ตั้งใจจะให้คนข้างในรู้ตัวว่ากำลังถูก 'มาหา' แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือ... เสียงเคาะนั้นไม่ได้ดังมาจากหน้าประตู แต่มันดังมาจาก 'ด้านใน' ห้องนอน เจ๊จูที่ยืนอยู่ข้างๆ มีนหน้าถอดสี "นั่นไม่ใช่เสียงเคาะของคน... นั่นคือเสียงเรียกวิญญาณให้เปิดทาง" เสียงกุญแจลูกบิดห้องกำลังค่อยๆ บิดเองอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาของกันต์และมีนที่ยืนแข็งค้างอยู่กับที่ กันต์พุ่งเข้าไปบังมีนไว้ข้างหลังพร้อมคว้าไม้กวาดที่วางอยู่ใกล้ที่สุดมาถือไว้เป็นอาวุธ ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก... และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังคือภาพที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงัก รอยยิ้มหวานหยดที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดฉีกกว้างจากใบหน้าที่ดูไม่เหมือนคน... คนนั้นคือ 'มีน' อีกคนหนึ่ง ที่ยืนจ้องมองมาด้วยแววตาอาฆาต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนที่ 32 นะคะ!