วิกฤตหอพักสั่นสะเทือน

"ไอ้กันต์! มึงอย่ามาเล่นบ้าๆ แบบนี้นะ! หน้ามึง... หน้ามึงมัน..." เสียงของมีนสั่นพร่า มือเรียวคว้าหมอนข้างขว้างใส่ร่างที่ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า แต่มันกลับทะลุผ่านร่างนั้นไปเหมือนขว้างใส่กลุ่มควัน ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้น—ร่างที่มีใบหน้าเหมือนมีนราวกับส่องกระจก—กำลังยกมุมปากขึ้นช้าๆ จนถึงใบหู แววตาสีดำสนิทไร้แววตาขาวจ้องมองมาด้วยความสมเพช "เล่นเหรอ? ใครเล่นกันล่ะ... ก็เห็นชอบนักไม่ใช่เหรอไอ้เรื่อง 'เหมือนกัน' เนี่ย" เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงมีน แต่มันแหบพร่าและเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก *ครืนนนน—* พื้นห้องสั่นสะเทือนเหมือนมีรถบรรทุกสิบล้อวิ่งผ่านกลางห้องพัก ผนังปูนเริ่มปริแตกเป็นรอยร้าวที่คดเคี้ยวราวกับเส้นเลือดบนผิวหนังของปีศาจ กันต์ที่เพิ่งวิ่งกรูเข้ามาในห้องหลังได้ยินเสียงโวยวายของมีนถึงกับชะงักกึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของมีนยืนเผชิญหน้ากับ... มีนอีกคนที่กำลังรัดคอตัวเองด้วยเงาสีดำที่ยืดออกมาจากมุมห้อง "เฮ้ย! มีน! ถอยออกมา!" กันต์ตะโกนลั่น เขาไม่ได้คิดชีวิต คว้าไม้กวาดที่อยู่ใกล้มือที่สุดฟาดเข้าใส่ร่างเงาที่ดูเหมือนคนรักของเขา แต่มันกลับแตกออกเป็นฝูงแมลงสาบสีดำสนิทที่บินว่อนไปทั่วห้อง "โอ๊ย! ไอ้เหี้ยกันต์! แมลงสาบ! มึงเอาอะไรมาฟาดเนี่ย!" มีนกรีดร้องเสียงหลง ลืมความกลัวผีไปชั่วขณะเพราะความสยองขวัญของแมลงนับร้อยที่บินเข้าหน้า "กลัวผีไม่ใช่เรอะ! กลัวแมลงแทนไปก่อนไป๊!" กันต์คว้าแขนมีนลากให้หลบมาหลังตู้เสื้อผ้า ก่อนจะรีบควักมือถือขึ้นมาพิมพ์แชตส่งหาเจ๋งอย่างรวดเร็ว [กันต์: ไอ้เจ๋ง! มึงอยู่ไหน! เอาเครื่องรางที่มึงบอกว่าแรงที่สุดมาให้กูเดี๋ยวนี้ ที่นี่มันจะถล่มแล้ว!] [เจ๋ง: กูกำลังไป! แต่ไอ้กันต์... มึงเช็กดีๆ นะเว้ย ผีตึกเก่ามันไม่ได้เล่นงานแค่ร่างกาย มันเล่นงาน 'จิต' มึงจำไว้ ใครพูดอะไร ใครทำอะไร อย่าเพิ่งเชื่อถ้ามันไม่ด่ามึงว่า 'ไอ้เหี้ย'! นั่นแหละคือมีนตัวจริง!] กันต์อ่านแชตจบก็หันไปมองมีนที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ เขา กัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหันไปถามด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจริงจัง "ถามจริง... เมื่อกี้มึงด่ากูว่าอะไรนะ?" มีนหันมามองเขา ตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า "กูจะไปด่ามึงตอนไหน! กูกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย! ไอ้คุณชายปากหมามึงช่วยทำอะไรสักอย่างสิ! อย่ามัวแต่เล่นแชต!" กันต์ยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างโล่งใจ "เออ... ด่าได้เจ็บแสบเหมือนเดิมแบบนี้ มีนตัวจริงแน่นอน" "ไม่ต้องมาทำเนียนยิ้มเลยนะ!" มีนแหวใส่ แม้จะสั่นแค่ไหนแต่ก็ยังไม่วายฟาดแขนกันต์ไปหนึ่งที "แล้วเจ๊จูไปไหนเนี่ย ปกติเห็นเผือกเรื่องคนอื่นเก่งนัก ไม่โผล่มาช่วยเลย!" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ผนังห้องที่เคยเห็นกลายเป็นแผ่นไม้เก่าๆ ผุพัง กลิ่นสาปสางรุนแรงจนมีนต้องยกมือปิดจมูก ก่อนที่ร่างของเจ๊จูจะค่อยๆ โผล่ออกมาจากฝ้าเพดานในสภาพหัวหมุนติ้วๆ เหมือนโดนพายุหมุน "คุณน้องขาาา... เจ๊โดนตบมาค่ะ! ไอ้ผีตึกเก่ามันเอาร่างมีนเป็นเกราะป้องกัน เจ๊เข้าใกล้ไม่ได้เลย! มันขู่จะฉีกวิญญาณเจ๊เป็นชิ้นๆ!" เจ๊จูโอดครวญพร้อมชี้ไปที่ร่างเงาที่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะกินพื้นที่ห้องทั้งหมด "มีน มึงฟังนะ" กันต์คว้ามือมีนมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาทำให้มีนรู้สึกปลอดภัยขึ้นอย่างประหลาด "หลับตาลง แล้วนึกถึงเรื่องที่น่าอายที่สุดที่เราเคยทำด้วยกัน นึกถึงตอนที่มึงร้องไห้เพราะกูแกล้งจนเกือบตกรถเมล์นั่นน่ะ... ผีพวกนี้มันเกลียดพลังงานความรักที่โคตรจะปัญญาอ่อนแบบเรา" "ใครจะไปทำได้วะ! มันมีผีอยู่ตรงหน้าเนี่ย!" "ทำเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ทำ กูจะจูบมึงตรงนี้เลย เอาสิ!" มีนเบิกตากว้าง "มึงนี่มัน... ไอ้บ้าเอ๊ย!" มีนหลับตาลงแน่น พยายามนึกถึงใบหน้ากวนประสาทของกันต์ นึกถึงกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อยืดตัวเก่งของเขา และความรู้สึกอุ่นใจที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาบอกว่า 'ไม่ต้องกลัว กูก็อยู่ตรงนี้' ขณะที่ร่างเงาอาฆาตพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง กันต์ก็คว้าตัวมีนมากอดแน่นไว้ในอ้อมแขน พลางตะโกนก้อง "เฮ้ย! ผีโง่! มึงจะเอาอะไรก็เอาไป แต่คนนี้ของกู ใครก็แตะไม่ได้!" ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดสัมผัสถึงตัวพวกเขาทั้งสองคน ร่างเงานั้นกลับหยุดชะงัก เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากปากของเงาตัวนั้น แต่มันไม่ใช่เสียงของมีน... และไม่ใช่เสียงของผีที่ไหน มันคือเสียงของ 'กันต์' อีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้เสื้อผ้า "เฮ้ย... มึงน่ะ" คนที่หน้าตาเหมือนกันต์เปี๊ยบยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่ดูแหลมคมผิดปกติ "มึงคิดว่ากอดนั้นของจริงเหรอ? มีน... มึงแน่ใจเหรอว่าที่มึงกอดอยู่น่ะ... คือกันต์?" มีนลืมตาขึ้นมาทันที หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่มเมื่อเงยหน้ามองคนที่กอดเธออยู่... ใบหน้าของกันต์คนนี้เริ่มละลายกลายเป็นคราบสีดำ และเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "กูอยู่นี่ มีน" เสียงของกันต์ตัวจริงดังขึ้นมาจากประตูห้องที่ถูกพังเข้ามาโดยเจ๋ง มีนหันควับไปมองที่ประตู เห็นกันต์ตัวจริงยืนหอบหายใจอยู่ข้างเจ๋งที่ถือยันต์เต็มมือ และในจังหวะที่ความตายกำลังเอื้อมมือมาสัมผัสลำคอของมีนจากคนที่กอดเธออยู่ กันต์ตัวจริงก็ตวาดลั่น "อย่าแตะต้องคนของกู! ไอ้ผีตึกเก่า... มึงอยากเห็นดีใช่ไหม!" ทว่า สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... ร่างเงาที่กอดมีนอยู่กลับยิ้มหวาน แล้วกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า... "เฉลยแล้วนะ... ว่าความลับที่กันต์ซ่อนไว้ คืออะไร" ร่างเงานั้นสลายตัวไปพร้อมกับปล่อยมือจากมีน ก่อนจะทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้มีนต้องหน้าถอดสี "เขาไม่ได้มาช่วยเธอเพราะเป็นห่วงหรอก... แต่เพราะเขาคือ 'คนสุดท้าย' ที่เหลืออยู่ที่จะเสียสละเธอให้กับการสังเวยคืนนี้ไงล่ะ" มีนหันกลับไปมองกันต์ตัวจริงที่กำลังเดินเข้ามาหาช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความกังวลเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย... มีเพียงความเรียบเฉยที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "กันต์... มึง... มึงเป็นใครกันแน่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนและหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับมีนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าใครคือตัวจริงในตอนหน้าค่ะ!