หลงป่าหาทางกลับไม่เจอ

"ไอ้กันต์! มึงหยุดทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วหันมามองกูเดี๋ยวนี้!" มีนตะคอกเสียงหลง มือเล็กกำแขนเสื้อช็อปของคนข้างตัวจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวในป่าลึกยามโพล้เพล้เริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบงันที่เคยได้ยินเพียงเสียงแมลง กลายเป็นความกดดันจนแก้วหูอื้ออึง กันต์ไม่ได้หันกลับมา เขายังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างที่ปกติจะดูพึ่งพาได้กลับเกร็งค้างราวกับหินสลัก นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดหลังพุ่มไม้ทึบ ที่นั่น... มีเงาร่างตะคุ่มๆ รูปร่างสูงโปร่งผิดธรรมชาติยืนนิ่งสนิท ราวกับกำลังรอจังหวะที่จะขยับเข้ามาใกล้ "มีน..." เสียงของกันต์แหบพร่าผิดปกติ เขาค่อยๆ ขยับตัวถอยหลังช้าๆ โดยมีมีนที่สั่นเป็นเจ้าเข้าเกาะติดหนึบ "มึงอย่าเพิ่งร้องไห้ แล้วฟังคำสั่งกู... วิ่ง" "วิ่งอะไรล่ะ! มึงยังไม่บอกเลยว่าเห็นอะไร!" มีนแว้ดใส่ ทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า "มึงอย่ามาแกล้งเล่นนะเว้ย ถ้ามึงจะตายกูขอให้มึงบอกก่อน!" "กูไม่ได้แกล้ง!" กันต์หันกลับมาคว้าข้อมือมีนไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ข้างหลังมึง... มันไม่ใช่เพื่อนเรา" ยังไม่ทันสิ้นคำ กันต์ก็กระชากแขนมีนให้วิ่งตะบึงไปตามทางเดินแคบๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่ดูคล้ายเสียงหัวเราะของใครบางคน ทั้งสองวิ่งไปข้างหน้าโดยไร้จุดหมาย มีเพียงแสงจากไฟฉายในมือกันต์ที่สั่นไหวไปมาตามจังหวะฝีเท้า "ไอ้เจ๋ง! พวกมึงอยู่ไหนกันวะ!" กันต์ตะโกนก้อง แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปกับความหนาทึบของพงไพรราวกับถูกสูบออกไป "กันต์... เราหลงแล้ว" มีนหอบหายใจจนตัวโยน "ทางนี้มันไม่ใช่ทางเดิมที่เดินมาเมื่อกี้... ฮึก... กูไม่อยากตายในป่า" กันต์หยุดกะทันหัน เขาคว้ามีนมากอดแน่นไว้ในอก กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของมีนท่ามกลางกลิ่นสาบของดินและใบไม้เน่าทำให้อารมณ์ที่พุ่งพล่านของเขาเริ่มสงบลงเล็กน้อย เขาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสด้วยปลายนิ้วหยาบกร้าน "อย่าเพิ่งสติแตกดิคุณชายบริหาร" กันต์พยายามคุมโทนเสียงให้ดูปกติ ทั้งที่ในใจเขาก็หวั่นไม่ต่างกัน "มึงจำไม่ได้เหรอว่ากูเป็นใคร? รูมเมตมึงนะเว้ย ผีในห้องยังสยบให้กูมาแล้ว เรื่องป่าแค่เนี่ย กระจอก" "ปากดีให้ตลอดเถอะ!" มีนทุบอกเขาแรงๆ หนึ่งที แต่ก็ไม่ได้ผละตัวออก "แล้วนี่จะเอายังไง ถ้าเรากลับไปหาไอ้เจ๋งไม่ได้ เราก็ต้องนอนที่นี่เหรอ?" "เออ ก็นอนนี่แหละ" กันต์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กสัญญาณ "สัญญาณศูนย์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต... แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวถ้ามีผีโผล่มา กูจะใช้หน้าหล่อๆ ของกูนี่แหละเบี่ยงเบนความสนใจให้ ส่วนมึงก็วิ่งไปก่อน" "ตลก! ใครจะทิ้งมึงไป!" มีนแว้ดใส่ แต่เสียงกลับอ่อนลง "ถ้าจะตายก็ตายด้วยกันดิ... ถือว่าทำบุญร่วมชาติกันมา" บทสนทนาที่ควรจะเครียดกลับกลายเป็นความซึ้งปนกวนประสาทที่ทำให้ทั้งคู่เริ่มผ่อนคลาย กันต์อมยิ้ม มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของคนตรงหน้าอย่างเบามือ สายตาที่เขามองมีนในตอนนี้ไม่ได้มีความขี้เล่นเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในโทรศัพท์ของกันต์ ทั้งคู่ชะงักมองหน้ากันทันที ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้สัญญาณเน็ต ข้อความหนึ่งถูกส่งเข้ามาราวกับปาฏิหาริย์ [เจ๋ง: มึงสองคนอยู่ไหนกัน! พวกกูรอที่จุดพักตั้งนานแล้วนะเว้ย! รีบกลับมาเร็วเข้า... สิ่งที่อยู่ข้างหลังพวกมึงน่ะ ไม่ใช่คนที่พวกมึงตามหา... อย่าหันหลังกลับไปเด็ดขาด!] กันต์หน้าซีดเผือด เขารีบกดยกเลิกข้อความที่จะตอบกลับ แต่ทว่า... นิ้วของเขากลับกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ส่งสติกเกอร์' รูปหัวใจสีแดงฉานแทน วินาทีนั้น ความเงียบงันกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ... เสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดลงบนต้นคอของกันต์โดยตรงจากทางด้านหลัง "กันต์..." มีนกระซิบเสียงสั่น เผยอริมฝีปากค้างเมื่อเห็นเงาที่สะท้อนในหน้าจอโทรศัพท์ของกันต์ เงาดำทะมึนนั้นยืนซ้อนหลังกันต์อยู่จริงๆ และมันกำลังโน้มตัวลงมาประชิดใบหูของเขา! "ห้ามหันมานะมีน..." กันต์เค้นเสียงออกมาจากลำคอ ในขณะที่มืออีกข้างสั่นระริก "ถ้ามันเรียกชื่อมึง... ต่อให้เป็นเสียงกู... มึงก็ห้ามขานรับเด็ดขาด!" ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะหยุดเต้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลังพวกเขา... เป็นเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของตัวมีนเองที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในความมืด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนปนหวานในค่ำคืนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!