ข้าวกล่องมื้อเที่ยง

"ถ้ามึงยังเอามือสกปรกๆ มาควักไข่เจียวในกล่องกูอีกรอบเดียว กูจะเอาทัพพีนี้ฟาดปากมึงให้กบาลแยกไอ้เจ๋ง!" เสียงแปร๋นของมีนดังลั่นโรงอาหารคณะบริหาร เล่นเอาโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งหันมามองเป็นตาเดียว เด็กปีหนึ่งหน้าตาน่ารักกำลังพองแก้มกลมๆ จนแทบจะแตกด้วยความโกรธ มือบางข้างหนึ่งถือตะเกียบชี้หน้าเพื่อนสนิทตัวดีที่ลอยหน้าลอยตานั่งเคี้ยวหมูยอตุ้ยๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน "โหน้องมีน ใจเย็นดิเพื่อนรัก กูแค่อยากรู้ว่าวิศวะเขาปรุงรสชาติยังไงวะ ทำไมมันดูน่ากินจัง... ว่าแต่มึงเถอะ ได้ข่าวว่าตั้งแต่ย้ายไปอยู่หอร้าง... เอ๊ย หอพักหลังมอเนี่ย หน้าตาสดใสขึ้นเป็นกองนะ ผิวพรรณเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล หรือว่าผีสาวเจ้าห้องเขาเมตตา ขุนให้อ้วนเอาไว้เคี้ยวเล่นตอนดึกวะฮะ?" เจ๋งลอยหน้าลอยตาแซو พร้อมกับทำมือทำไม้ประกอบท่าทางน่าหมั่นไส้จนมีนอยากจะเอาพริกราดหัวมันสักรอบ "ผีบ้าอะไรล่ะ! เจ๊จูเขาออกจะเป็นวิญญาณผู้ดี ไม่ได้หิวโซเหมือนมึง!" มีนแหวใส่เสียงสูง แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตอนตีสองที่แอร์ในห้องเกิดดับเองจนเขากลัวจนต้องมุดผ้าห่มคลุมโปง แล้วจู่ๆ ก็มีมือเย็นเฉียบมาลูบหัวปลอบโยนเบาๆ พร้อมเสียงกระซิบข้างหูว่า *'ไม่ต้องกลัวนะเด็กน้อย เดี๋ยวไอ้เด็กปากหมาข้างห้องมันก็มาช่วยเอง'* มีนก็พลانขนลุกซู่ขึ้นมาทันที แต่ที่ทำให้มีนหัวร้อนยิ่งกว่าผีในห้อง ก็คือข้าวกล่องที่วางอยู่ตรงหน้าต่างหาก... ข้าวกล่องหมูกระเทียมไข่ดาวฝาใส ที่แปะโพสต์อิตสีชมพูเรืองแสงด้วยลายมือหวัดๆ อ่านแทบไม่ออกว่า *'กินซะ อย่ามัวแต่ซุ่มซ่ามทำตัวน่ารำคาญ เดี๋ยวไม่มีแรงกรี๊ดตอนเจอผี - จากคนหล่อชั้นล่าง'* คนหล่อพ่องสิ! ไอ้กันต์มันหน้าตาเหมือนโจรปล้นควายชัดๆ! นึกถึงหน้าหนุ่มวิศวะปีสองคนนั้นทีไร มีนก็อยากจะปาข้าวกล่องนี้ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกคราประจานความหิวซะนี่ แถมกลิ่นหอมฉุยของหมูผัดกระเทียมพริกไทยอ่อนเนี่ย มันก็ชวนน้ำลายสอซะจนปฏิเสธไม่ลงจริงๆ ให้ตายเถอะ... แพ้ทางของกินอีกแล้วเรา! มีนฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าล้อเลียน มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันแชตสีเขียวอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวกระแทกแป้นพิมพ์รัวๆ ด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด *(Chat Room)* **มีนผู้น่ารักแต่เกลียดคนปากหมา:** นี่! **มีนผู้น่ารักแต่เกลียดคนปากหมา:** เอาข้าวบ้านี่มาวางไว้บนโต๊ะกูทำไมวะ ห๊ะไอ้คุณกันต์! **มีนผู้น่ารักแต่เกลียดคนปากหมา:** บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องมายุ่ง! กูมีปัญญาหาข้าวกินเองเว้ย! ผ่านไปไม่ถึงสิควินาที หน้าจอแชตก็ขึ้นสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* รวดเร็วราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** อ้าว นึกว่าตายคาห้องไปแล้วซะอีก เห็นเงียบกริบ นึกว่าโดนผีลากไปกินตับ **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** กูไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้มึงหรอกนะ พอดีป้าข้างหอเขาทำเกินแล้วแถมมาให้ฟรี กลัวเสียของหรอกถึงเอามาโยนไว้ให้ **มีนผู้น่ารักแต่เกลียดคนปากหมา:** โกหกหน้าด้านๆ! ป้าข้างหอเขาขายตามสั่งสั่งทำจานต่อจาน จะมีเกินได้ยังไงวะ! **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** เออ รู้มากจริงนะไอ้เตี้ย **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** กินเข้าไปเงียบๆ เหอะน่า บ่นเป็นยายแก่ไปได้ ไข่ดาวนั่นกูสั่งแบบไม่สุกให้เพราะรู้ว่ามึงชอบกินไข่แดงเยิ้มๆ ...ถ้าไม่อร่อยก็เก็บปากไว้ด่ากูตอนเย็นแล้วกัน มีนจ้องมองหน้าจอแชต ประโยคสุดท้ายทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังพองโตด้วยความโกรธเมื่อครู่ ชะงักกึกไปดื้อๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองกล่องข้าวตรงหน้าอีกครั้ง... เออ ไข่ดาวมันเยิ้มกำลังน่ากินจริงๆ ด้วยวะ แบบที่เขาชอบเป๊ะๆ "อุ๊ยตายละ มีคนแถวนี้เขินจนหน้าแดงเป็นตูดลิงแล้วเว้ยเฮ้ย" เจ๋งที่ชะโงกหน้าเข้ามาแอบสอดรู้สอดเห็นในจอแชตส่งเสียงแซวลั่น จนมีนต้องรีบคว่ำหน้าจอมือถือลงกับโต๊ะแทบไม่ทัน "หน้ากูไม่ได้แดง! อากาศมันร้อน! โรงอาหารคณะบริหารนี่ระบบระบายอากาศแย่ชะมัด!" มีนโวยวายกลบเกลื่อนเสียงดังลั่น พยายามทำท่าทางฮึดฮัดสะบัดผมหนี แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ โดยที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น บรรยากาศรอบตัวในโรงอาหารที่เคยจอแจด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาจำนวนมาก กลับค่อยๆ เงียบสงบลงอย่างประหลาด เสียงพัดลมเพดานที่เคยดังหึ่งๆ คล้ายกับถูกลดเสียงลงจนเหลือเพียงความเงียบงัน เย็นเยือกที่ไล่เลื้อยขึ้นมาจากข้อเท้าอย่างไร้ที่มา เจ๋งที่กำลังจะอ้าปากแซวต่อ ชะงักกึก ขมวดคิ้วมุ่น "เห้ย... มึงว่าแอร์... เอ้ย พัดลมมันแปลกๆ ป่ะวะ ทำไมจู่ๆ ลมมันเย็นเยียบเหมือนอยู่ในห้องดับจิตวะเนี่ย" มีนหันขวับไปมองรอบตัว สัญชาตญาณความกลัวผีที่ถูกฝึกมาตั้งแต่ย้ายเข้าหอพักเตือนภัยดังลั่นในหัวสมอง ขนตาสวยกระพริบปริบๆ ความหวาดระแวงเริ่มเกาะกุมจิตใจ เมื่อเงาสะท้อนจากกระจกเสาตึกตรงข้าม ปรากฏร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดไทยโบราณกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้... เจ๊จู! ไม่ใช่แค่เจ๊จู... แต่ด้านหลังของเจ๊จู มีเงาดำทะมึนร่างใหญ่โตน่ากลัวกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่เรื่อยๆ! โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง มีนเหลือบสายตาลงไปมองด้วยความตื่นตระหนก ข้อความใหม่จากกันต์เด้งขึ้นมาเตือนสติ ท่ามกลางความเงียบสงบที่น่ากลัวจนผิดปกติ **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** มีน... มึงอยู่ไหนวะ **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** ออกมาจากโรงอาหารเดี๋ยวนี้เลยนะ! ห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด! **กันต์ตัวแสบ (วิศวะหมาบ้า):** กูบอกแล้วใช่ไหมว่าไอ้ห้องพักผีสิงนั่นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... และตอนนี้ "มัน" กำลังตามหามึงอยู่! -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ