ไฟดับรับน้อง

“ดับสนิท... มืดตื้อมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองแบบนี้ เจ๊จูแกคงไม่ได้ถือฤกษ์ดีมาเปิดเทอมใหม่ในห้องน้ำใช่ไหมวะเนี่ย!” เสียงโวยวายของมีนดังลั่นห้องทันทีที่หลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบสองสามครั้งก่อนจะตัดขาดหายไป ทิ้งให้บรรยากาศยามสนทนายามเย็นของตึกหอพักเก่าแก่จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดและเงียบงัน มีนสะดุ้งสุดตัวจนเผลอคว้าชายเสื้อยืดของกันต์ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดไว้แน่น สัมผัสสั่นเทาจากปลายนิ้วฟ้องชัดว่าเด็กปีหนึ่งคณะบริหารคนนี้กำลังขวัญกระเจิงขนาดไหน “โวยวายอะไรนักหนามี้น ตัวแค่นี้ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้ ไฟดับทั้งตึกโว้ย ไม่ใช่ฝีมือเจ๊จูแกหรอกน่า... หรือถ้าใช่ แกก็เตรียมตัวเป็นเขยคนโปรดของผีสาวประจำหตึกได้เลยนะ หน้าตาแบบแกเนี่ย เจ๊แกน่าจะชอบรสชาติความกลัวแบบสดใหม่ดี” กันต์แกล้งกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าลากยาว จงใจเป่าลมร้อนใส่ใบหูขาวเนียนของคนข้างๆ จนมีนสะดุ้งโหยง ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความหมั่นไส้ปนความกลัวที่ตีรันวนเวียนอยู่ในอก “ไอ้กันต์! ปากหมาแบบนี้เดเดี๋ยวก็โดนเจ๊จูมาดึงขาตอนดึกหรอก! ถอยไปเลยนะ มืดตื๋อขนาดนี้ มองไม่เห็นทางแล้วเนี่ย!” มีนทุบไหล่หนาของอีกฝ่ายไปทีหนึ่งอย่างแรงเพื่อระบายความกลัว แต่กันต์กลับใช้ความได้เปรียบจากความมืดและส่วนสูงที่ต่างกัน ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังบางของมีนชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กลายเป็นว่าตอนนี้มีนถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของคนตัวโตโดยสมบูรณ์ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม มีนไม่รู้ว่าเสียงที่ดังอยู่ในอกตอนนี้มาจากความกลัวผีสาง หรือมาจากระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามระหว่างเขากับรูมเมตปากปีจอคนนี้กันแน่ กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของกันต์ลอยวนอยู่ปลายจมูก ยิ่งทำให้สมองของมีนรวนเรจนคิดอะไรไม่ออก “ไหนบอกว่าไม่กลัวไง ขาสั่นเป็นเจ้าเข้าขนาดนี้ แล้วทำไมต้องมาซุกอกฉันด้วยล่ะเนี่ย หื้ม?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่แกล้งยกขึ้นโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อพยุงไม่ให้คนขี้โวยวายทรุดลงไปกองกับพื้นจริงๆ ตามที่ปากพูด “ใครซุก! ใครขาสั่น! ปล่อยนะเว้ย ไอ้บ้ากันต์! ฉันมองไม่เห็นต่างหากเล่า!” มีนดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกกว้างของอีกฝ่ายออก แต่ยิ่งดิ้น กันต์ก็ยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากร่างกายของกันต์แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนมีนรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า แม้ในความมืดจะมองไม่เห็นสีหน้าของกันต์ แต่ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่ารอยยิ้มกวนประสาทคงกำลังประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นแน่ๆ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นระรัวท่ามกลางความเงียบงันและแสงเทียนริบหรี่จากห้องฝั่งตรงข้ามที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกฝ้า หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของมีนก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศชวนเขินอาย มีนรีบควานหาโทรศัพท์ด้วยมือข้างที่ว่างเพื่อหนีสถานการณ์น่าอายนี้ หน้าจอเรืองแสงวาบสว่างขึ้น เผยให้เห็นข้อความแชตจากเจ๋งที่เด้งขึ้นมาพอดิบพอดี *[เจ๋งเอง]: เป็นไงมึง ไฟดับแบบนี้โรแมนติกพอยัง? กูเห็นเงาคนกอดกันผ่านช่องหน้าต่างนะเว้ยไอ้กันต์!* *[เจ๋งเอง]: ระวังโดนผีอำไม่พอ จะโดนรูมเมต 'อำ' จนไม่ได้นอนนะมึง 55555* มีนอ่านข้อความแล้วหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ความอายพุ่งทะยานจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ลึกลับก็ดังขึ้นที่ระเบียงห้องด้านนอก—*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบแห้งของผู้หญิงที่ลอยมาตามลมเย็นเยียบ *“มีนจ๋า... เปิดประตูให้เจ๊หน่อยสิ... ข้างนอกมันหนาวจังเลยนะ...”* ร่างของมีนแข็งทื่อไปในทันที สติที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิง ความเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวาดผวาขีดสุดที่ทำให้มีนเผลอโผเข้ากอดรอบคอของกันต์แน่นฝังหน้าลงกับซอกคอของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว กันต์ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะยกมือขึ้นโอบหลังมีนไว้แน่นขึ้นอย่างปกป้อง สายตาคมกริบมองตรงไปยังเงาร่างสีขาวที่ทาบทับอยู่หลังกระจกหน้าต่างระเบียง... และก่อนที่ใครจะได้ทันทำอะไร จู่ๆ หลอดไฟนีออนบนเพดานก็สว่างพรึบขึ้นมาพร้อมเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งกระชาก! แสงไฟจ้าบาดตาทำให้มีนต้องหรี่ตาลงปรับโฟกัส แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าผ่านกระจกเงาตู้เสื้อผ้าสะท้อนให้เห็นว่า... บนบ่าข้างขวาของกันต์ในตอนนี้ มีมือสีขาวซีดไร้เลือดกำลังวางแปะอยู่อย่างแนบเนียน พร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มหลอนระทึกของเจ๊จูที่โผล่พรวดมาจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดนี้นะคะ