เจอตัวแล้วเว้ย!

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าไอ้ท่าล็อกคอเมื่อคืนมันคืออะไรวะไอ้กันต์!" เสียงตบโต๊ะดังปังจนแก้วกาแฟบนโต๊ะอาหารสั่นสะเทือน เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสิบว่าความลับที่ฉันอุตส่าห์ซ่อนไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาเมื่อคืนได้พังทลายลงไม่เป็นท่าแล้วค่ะ นี่ยังไม่ทันจะล้างหน้าแปรงฟันดี วิญญาณความเป็นส่วนตัวก็ถูกกระชากกระชั้นด้วยฝูงแร้ง... อ่ำ ไม่ใช่สิ แก๊งเพื่อนสนิทตัวแสบที่ยกโขยงกันมาเคาะประตูห้องพักผีสิงแห่งนี้ตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันดีด้วยซ้ำ ฉัน—มีนคนนี้—กำลังนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา สภาพหัวยุ่งเหยิงเหมือนรังนกกระจาบ ส่วนไอ้ต้นเหตุของเรื่องอย่าง ‘กันต์’ รูมเมตปากหมาหน้ามึน กลับนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับว่าเมื่อคืนไม่ได้มีเหตุการณ์ที่เขาลากฉันเข้าไปกอดซุกอกแถมยังกระซิบเสียงนุ่มจนหัวใจฉันเกือบวายตายคาเตียงเกิดขึ้นเลยสักนิด "อะไรของมึงเนี่ยไอ้เจ๋ง เสียงดังแต่เช้า เดี๋ยวผีเจ๊จูแกก็ออกมาสวดให้หูชาหรอก" กันต์ปรายตามองเพื่อนสนิทที่ยืนเท้าสะเอวทำหน้าจับผิดอยู่หน้าโซฟา น้ำเสียงของพ่อคุณยังคงกวนประสาทและเรียบเฉยได้โล่เหมือนเดิม "ไม่ต้องมาเบี่ยงประเด็นเลยไอ้กันต์!" เจ๋งหรี่ตาลง จ้องมองสลับระหว่างฉันกับกันต์ด้วยสายตาแบบ 'เอ๊ะ... ยังไงนะ' พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก "คือกูเนี่ย อุตส่าห์เป็นห่วง กลัวพวกมึงจะโดนผีหักคอตายคากลางดึก เลยแห่กันมาดูใจแต่เช้า แต่สิ่งที่พวกกูเห็นคืออะไรวะ? ภาพมึงสองคนกอดกันกลมเป็นปาท่องโก๋บนเตียงเดียวกัน แถมไอมีนยังหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าตูดลิงอีก!" ฉันรีบยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองโดยอัตโนมัติ หูย์... ใครหน้าแดงกันเล่า! ฉันแค่... แค่หงุดหงิดที่โดนแกล้งต่างหากล่ะคะ! "ใครหน้าแดงไม่ทราบไอ้เจ๋ง! มึงตาฝาดแล้ว!" ฉันโวยวายเสียงดังลั่นห้อง พยายามทำตัวให้ปกติที่สุดทั้งที่หัวใจข้างในเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แล้วอีกอย่างนะ ประตูห้องก็ไม่ได้ล็อก พวกมึงถือวิสาสะอะไรเข้ามาเนี่ย ฮะ!" "อ้าวๆๆ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่พวกกูเข้ามาได้ยังไง ประเด็นมันอยู่ที่มึงสองคนมีความสัมพันธ์ลับๆ อะไรต่อกันรึเปล่าต่างหากล่ะน้องมีน" เจ๋งหรี่ตาเจ้าเล่ห์ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน "เมื่อคืนในแชทกลุ่มก็เงียบหายกันไปทั้งคู่ พอเช้ามาเปิดห้องปุ๊บ... อื้อหือ ภาพบาดตาบาดใจชะมัด ยอมรับมาซะดีๆ ว่าแอบไปปิ๊งอะไรกันในห้องผีสิงนี้" บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของทุกคนที่จดจ่อรอฟังคำตอบ สายตาของเพื่อนๆ อีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเจ๋งต่างก็มองมาที่เราสองคนเป็นตาเดียว สายตาแบบนั้น... สายตาจับผิดที่พร้อมจะแซวและล้อเลียนไปอีกสามชาติแปดชาติแน่ๆ ค่ะ! ฉันเหลือบตาขึ้นมองกันต์เล็กน้อย หวังว่าพ่อคุณจะช่วยพูดอะไรแก้สถานการณ์บ้าง แต่ปรากฏว่า... เจ้ากรรมนายเวรเอ๊ย! ไอ้มือถือบ้าในมือของกันต์ดันสั่นครืดคราดขึ้นมาพอดี แถมเจ้าตัวยังก้มลงมองหน้าจอแล้วหลุดยิ้มมุมปากออกมานิดนึง... รอยยิ้มแบบที่ทำให้ฉันนึกถึงข้อความในแชทเมื่อคืนที่เขากดลบแทบไม่ทันคนนั้นไม่มีผิด! *อุ๊ยต๊ายตาย... ความลับแตกซะแล้วสิพ่อคู๊ณ* ฉันคิดในใจพลดยิ่งร้อนรนเข้าไปใหญ่ กลואהว่าไอ้เจ๋งหรือใครจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์นั่นเข้า "ยิ้มอะไรของมึงวะไอ้กันต์ หน้าบานเป็นจานดาวเคราะห์เลยนะนั่น" เจ๋งหันขวับไปหาเพื่อนรักทันที พร้อมกับพยายามชะเง้อคอมองหน้าจอ "ไหนเอามาดูซิ ใครไลน์มา หรือว่า... แอบคุยกับสาวคณะอื่นอยู่?" "เรื่องของกู" กันต์ตอบเสียงเรียบ พร้อมกับล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบมามองฉันแวบหนึ่ง... สายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาฉันต้องรีบหลบตาแทบไม่ทัน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร เจ้าเล่ห์ชะมัด! "เออๆ ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก" เจ๋งทำหน้าเซ็งเบื่อหน่าย ก่อนจะหันกลับมาคาดคั้นฉันต่อ "งั้นสรุป... เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมสภาพพวกมึงถึงได้ดู... เอิ่ม สนิทสนมกันผิดหูผิดตาขนาดนี้ ปกติเห็นกัดกันทุกวันจนหมาในซอยยังอาย" "ก็..." ฉันอ้าปากพะงาบๆ สมองตื้อตันคิดคำแก้ตัวไม่ออก จะให้บอกความจริงได้ยังไงล่ะคะว่าเมื่อคืนฉันกลัวผีจนร้องไห้โฮ แล้วไอ้บ้านี่ก็ทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาปลอบแถมยัง... เอ่อ กอดฉันไว้น่ะ! ถ้าพูดออกไป มีหวังโดนล้อจนเอาปี๊บคลุมหัวเดินแน่ๆ ค่ะ! "ก็... ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ" เสียงทุ้มต่ำของคุณชายปากหมาดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน กันต์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันที่นั่งอยู่บนโซฟา จนความอบอุ่นจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก "พวกมึงก็รู้อยู่ว่าห้องนี้มันผีสุก... เอ้ย ผีุชุกชุมแค่ไหน" "ฮั่นแน่! มีการพูดติดอ่างด้วย มีพิรุธนะเนี่ยไอ้กันต์" เจ๋งส่งเสียงแซวทันที "พิรุธพ่อมึงสิ" กันต์ยักคิ้วกวนประสาทใส่เพื่อนรัก ก่อนจะเอื้อมมือหนามาวางแปะลงบนหัวฉันแล้วขยี้เบาๆ จนผมเผ้าที่ยุ่งอยู่แล้วยิ่งยุ่งหนักเข้าไปใหญ่ "น้องมันกลัวผีจนฉี่จะราดกูเลยต้องจำใจสงเคราะห์ดูแลให้หน่อย ไม่งั้นถ้าช็อกตายคาห้อง เดี๋ยวไม่มีคนซักผ้าถูห้องให้กูพอดี" "อีตาบ้ากันต์!" ฉันปัดมือเขาออกทันทีด้วยความหมั่นไส้ หน้าตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ใครกลัวจนฉี่จะราดไม่ทราบ! แล้วฉันก็ไม่ใช่ทาสนายนะยะ!" "อ้าว เหรอ? เมื่อคืนใครนะร้องไห้กระซิกๆ บอกว่า *'กันต์อย่าทิ้งมีนนะ...'* หือ?" กันต์แกล้งทำเป็นเลียนแบบเสียงฉันด้วยใบหน้ายียวนกวนประสาท "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส!" ฉันหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบยกหมอนอิงฟาดใส่หน้าเขาเต็มแรงด้วยความเขินอายปนโมโห บรรยากาศในห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น แก๊งเพื่อนสนิทต่างพากันปรบมือแซวกันยกใหญ่ มองดูพวกเราสองคนด้วยรอยยิ้มล้อเลียนที่เดาทางไม่ยากเลยว่า หลังจากนี้พวกมันคงเอาเรื่องนี้ไปล้อฉันจนลืมไม่ลงแน่ๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังง้างมือเตรียมจะฟาดหมอนใส่ไอ้คนปากหมาอีกรอบนั้นเอง... ลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดวูบผ่านหลังคอเข้ามาในห้อง ทั้งๆ ที่หน้าต่างและประตูปิดสนิททุกบาน เสียงกระซิบแผ่วเบาอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูฉัน... *(ฮั่นแน่... เขินกันเบอร์นี้ ระวังจะรักกันจริงไม่รู้ตัวนะจ๊ะหนูมีน...)* ฉันสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง หันขวับไปมองยังมุมห้องมืดๆ ทันที และที่ตรงนั้น... เงาร่างรางเลือนของเจ๊จูผีสาวเจ้าห้องกำลังยืนกอดอกยิ้มกริ่มส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับทำมือเป็นรูปหัวใจส่งมาทางฉันกับกันต์! กรี๊ดดด! เจ๊จู ออกมาจังหวะนรกอีกแล้วนะยะ! และก่อนที่ฉันจะได้ทันโวยวายอะไรออกมา สายตาของฉันก็บังเอิญเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของกันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง หน้าจอที่เพิ่งจะสว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความไลน์ใหม่... ข้อความจากแชทส่วนตัวที่เราสองคนคุยกันเมื่อคืน... ข้อความที่เขากดลบไม่ทันก่อนหน้านี้... ข้อความที่เขียนเอาไว้ว่า... *'ถ้าไม่อยากให้กูคิดไปไกลกว่านี้... เลิกทำตัวน่ารักใส่กูสักทีได้ไหมวะ'* ฉันนิ่งค้างไปทันที สมองประมวลผลไม่ถูก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเจอผีหลอกเสียอีก "มีน..." เสียงทุ้มกระซิบเรียกเบาๆ ข้างหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่เอื้อมมาคว้ามือฉันไว้แน่น "มองอะไรหน้าซีดขนาดนั้น... หรือว่าเห็นผีอีกแล้ว?" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบของกันต์ ดวงตาที่ตอนนี้ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความจริงจังและความห่วงใยที่สะท้อนอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน... และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากตอบอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือของเจ๋งก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียงดังลั่นห้อง... "เฮ้ยพวกมึง! ดูนี่ดิ! ในเพจมหาลัยลงรูปพวกเราตอนยืนอยู่หน้าห้องนี้พอดีเลยวะ! แถมแคปชั่นบอกว่า... *'พบรักใหม่กลางห้องผีสิง'*, อ้าวเฮ้ย! รูปนี้ไอ้กันต์กอดคอไอมีนเต็มๆ เลยนี่หว่า!" ทุกคนในห้องหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของเจ๋งพร้อมกันทันที... รวมถึงฉันและกันต์ด้วย! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหวีดและร่วมผจญภัยในห้องพักผีสิงสุดป่วนนี้ด้วยกันนะคะ! รักนะคะคนเก่งของเจ๊จู!