ทัศนียภาพแห่งการให้อภัย

“จดหมายฉบับนี้... คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เธอจะได้รับ รินรดา ก่อนที่ความจริงอันน่ารังเกียจจะทำให้โลกที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงมา” เสียงเย็นเยียบนั้นยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท แม้ร่างของผู้บงการจะหายลับไปในความมืดแล้ว รินรดายืนนิ่งราวกับรูปปั้น มือที่สั่นเทาของเธอพยายามขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บแปลบไปถึงทรวงอก หากสิ่งที่คนผู้นั้นพูดเป็นความจริง แล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอวิ่งหนีอะไรมา? เธอเกลียดใคร? และที่สำคัญที่สุด... เธอผลักไสคนเดียวที่เหลืออยู่ไปทำไม? หญิงสาวรีบก้าวออกจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอไม่มีที่ไหนให้ไป ไม่มีที่ไหนที่หัวใจจะสงบลงได้ นอกจากสถานที่แรกที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น... ใต้ต้นสนใหญ่ริมหน้าผาที่ซึ่งสายลมมักพัดพาความเหงามาเยี่ยมเยือนเสมอ รินรดาก้าวเท้าลงบนหญ้าแห้งกรอบ สายตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอเห็นแผ่นหลังกว้างของชายคนหนึ่งยืนพิงต้นไม้ต้นเดิมที่พวกเขาเคยนั่งวาดรูปด้วยกันเป็นครั้งแรก คีรินยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ราวกับเขารู้ดีว่าเธอจะมาที่นี่ “คุณรู้ใช่ไหมว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น?” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น ขณะที่เท้าก้าวเข้าไปใกล้ คีรินหันกลับมา แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่เธอหวาดกลัว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ “ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณที่ห้องนั้น แต่ผมรู้ว่าคุณกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าคนเดียวอีกแล้ว รินรดา” “อย่ามาทำเป็นเข้าใจฉัน!” เธอตะคอกใส่ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดิน “ฉันเพิ่งได้รับจดหมาย... หลักฐานที่บอกว่าคนที่สั่งฆ่าครอบครัวฉัน ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่คือคนในครอบครัวที่ฉันพยายามปกป้องมาตลอด ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง... แล้วที่ผ่านมาที่ฉันเย็นชาใส่คุณ ที่ฉันผลักไสคุณออกไปเพื่อปกป้องคุณจากการล้างแค้นของฉัน... มันคือเรื่องโง่เง่าที่สุดเลยใช่ไหมคะ?” คีรินก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาเช็ดหยาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “ริน... ความทรงจำของผมอาจจะขาดหายไป แต่มันมีความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจนเสมอมา คือความรู้สึกที่อยากจะปกป้องคุณ ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร หรือใครจะเป็นคนผิด แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณที่คุณจะรักหรือจะเชื่อใจใคร” “มันไม่พอ!” รินรดาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ความรักของคุณมันไม่พอที่จะล้างมลทินในสายเลือดของฉันได้หรอก ฉันถูกหลอก... ฉันเป็นหมากบนกระดานของคนที่ฉันรักที่สุดมาโดยตลอด” คีรินคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมามากขึ้น “งั้นเราก็หยุดเล่นเกมนี้สิครับ เราทิ้งกระดานนี้ไว้ตรงนี้ แล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จักเรา... ทัศนียภาพแห่งการให้อภัยไม่ได้สร้างขึ้นจากความลืมเลือนนะริน แต่มันสร้างขึ้นจากความกล้าที่จะยอมรับว่าคนเราทุกคน ต่างก็มีเศษเสี้ยวที่แตกสลายในใจด้วยกันทั้งนั้น” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ในแววตาของเขามีความแน่วแน่ที่เธอถวิลหามาตลอด “ทำไมคุณถึงยังดีกับฉันขนาดนี้ ทั้งที่ฉันทำร้ายคุณมานับครั้งไม่ถ้วน” “เพราะคุณคือศิลปินที่วาดชีวิตของผมขึ้นมาใหม่ในวันที่ผมจำอะไรไม่ได้เลย” คีรินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบของรินรดาเริ่มเต้นเป็นจังหวะปกติอีกครั้ง “และไม่ว่าความจริงในจดหมายฉบับนั้นจะเป็นอย่างไร เราจะอ่านมันด้วยกัน... และเราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกัน” รินรดาตัดสินใจคลายมือที่กำจดหมายไว้ออก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยื่นจดหมายแผ่นนั้นให้เขา ทว่าในจังหวะที่นิ้วของทั้งคู่กำลังจะแตะกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... ความรักของคนบาปที่พยายามจะล้างมือในอ่างน้ำที่แห้งขอด” ทั้งคู่ชะงักและหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้ ใบหน้าของเขาที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นอาบไล้เผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ มือของชายคนนั้นยกปืนพกขึ้นเล็งมาทางพวกเขาอย่างนิ่งเฉย “น่าเสียดายที่ความจริงมักจะมาพร้อมกับคำบอกลาเสมอ” เขากล่าวพลางเล็งปลายกระบอกปืนไปที่ขมับของคีริน “รินรดา... ถ้าเธออยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่เธอจริงๆ ละก็ จงดูสิ่งที่คีรินกำลังจะทำต่อไปนี้ให้ดี เพราะมือที่เธอกำลังกุมอยู่น่ะ... คือคนเดียวกับที่ลั่นไกในวันนั้น!” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอหันกลับไปมองคีรินที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด และดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววสับสนราวกับความทรงจำที่หายไปกำลังไหลย้อนกลับมาอย่างรุนแรงจนน่าหวาดกลัว... ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางเคียงข้างรินรดามาจนถึงวินาทีสำคัญนี้นะคะ