บทเรียนจากอดีต

"หยุดนะคีริน! อย่าพยายามนึกถึงมันอีก!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอถลาเข้าไปคว้าข้อมือหนาที่กำลังสั่นระริกไว้แน่น เล็บจิกเข้าที่ผิวเนื้อจนขึ้นรอยแดง เธอเห็นหยาดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากของชายหนุ่ม ดวงตาของเขาเบิกโพลงแต่ดูเลื่อนลอยราวกับวิญญาณกำลังหลุดลอยไปในห้วงเหวแห่งอดีตที่เขาเพียรพยายามลืมเลือนมาตลอดหลายปี คีรินหอบหายใจหนักหน่วง ราวกับมีก้อนสะอื้นอุดแน่นอยู่ในลำคอ "มัน... มันไม่ได้เป็นอุบัติเหตุ ริน... เสียงเบรก เสียงแก้วแตก แล้วก็กลิ่นไหม้... กลิ่นไหม้ที่ฉันจำได้แม่นที่สุด" เขาสะบัดมือออกเบาๆ ไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เพื่อยกขึ้นกุมขมับ ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้นห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยผืนผ้าใบที่รินรดาใช้ถ่ายทอดความเจ็บปวดลงไป ภาพวาดรูปต้นไม้ที่ไร้ใบซึ่งเคยเป็นเพียงงานศิลปะนามธรรม บัดนี้กลับดูเหมือนโครงกระดูกที่โผล่พ้นดินในสายตาของเขา รินรดาค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขา ความเงียบงันในห้องไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลของความโศกเศร้าที่ตกตะกอนมานาน เธอไม่ได้พูดปลอบประโลมด้วยคำหวานหู เพราะเธอรู้ดีว่าในห้วงเวลาที่คนคนหนึ่งกำลังแตกสลาย การกอดคือสิ่งที่ช่วยยึดโยงเขาไว้กับปัจจุบันได้ดีกว่าคำพูดใด "ถ้ามันคือความจริงที่พังทลายลงมา" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น "งั้นเราก็แค่ต้องนั่งดูเศษซากของมันด้วยกัน ไม่ต้องวิ่งหนีมันอีกแล้ว" คีรินหันมามองเธอ แววตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ย "เธอไม่กลัวหรือไง? ถ้าสิ่งที่ฉันจำได้... มันหมายถึงเหตุผลที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องจากไปในวันนั้น ถ้าฉันคือต้นเหตุ... ริน เธอจะยังมองหน้าฉันได้อีกเหรอ?" คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในใจของรินรดา เธอหลับตาลง นึกย้อนไปถึงภาพในอดีตที่เธอพยายามกักขังไว้ในกล่องดนตรีที่ไม่มีวันเปิดออก เธอสูญเสียครอบครัวในโศกนาฏกรรมที่เธอโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองมาตลอดชีวิต แต่เมื่อความจริงเริ่มปรากฏว่าคีริน—ชายที่เธอรัก—อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง ความเจ็บปวดนั้นกลับเปลี่ยนรูปแบบไป ไม่ใช่ความแค้น แต่เป็นความเห็นใจที่แสนสาหัส รินรดาเอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "ฉันวาดภาพมาเป็นร้อยเป็นพันภาพ เพื่อหาทางหนีจากอดีต แต่ดูสิ... สุดท้ายเราก็วนกลับมาที่จุดเดิมเสมอ คีริน เราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว คนที่จากไปไม่ได้ต้องการให้เราจมอยู่กับความผิดบาปที่ไม่มีวันจางหาย แต่พวกเขาต้องการให้เรา 'ใช้ชีวิต' ต่อไป ไม่ใช่ด้วยความลืมเลือน แต่ด้วยการยอมรับ" คีรินนิ่งงันไป แววตาที่สับสนเริ่มปรับโฟกัสมาที่ใบหน้าของหญิงสาว เขามองเห็นรอยร้าวในใจของเธอที่พยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเข้มแข็ง "เธอให้อภัยฉันเหรอ? ทั้งที่ยังไม่รู้ความจริงทั้งหมดเนี่ยนะ?" "ความจริงอาจจะเปลี่ยนอดีตไม่ได้ แต่มันเปลี่ยนอนาคตของเราได้" เธอเว้นจังหวะ สายตาที่มองเขาเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง "ฉันเหนื่อยที่จะต้องวิ่งหนีเงาของตัวเองแล้ว ถ้าเงาของเธอจะซ้อนทับกับเงาของฉัน เราก็แค่ก้าวเดินไปพร้อมกันในเงานั้น... ให้ความรักนำทางแทนความเจ็บปวดได้ไหม?" คำพูดนั้นราวกับสายฝนที่ชโลมลงบนผืนดินที่แห้งผาก คีรินค่อยๆ เอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเธอ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัวเหมือนตอนแรก มันเป็นความเงียบของการยอมจำนนต่อโชคชะตาที่บิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าความทรงจำที่กลับมานั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่ใหญ่กว่า การยอมรับความจริงอาจเป็นก้าวแรกของการเยียวยา แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีพอที่จะทำลายกำแพงแห่งความเจ็บปวดลงได้โดยไร้รอยแผลเป็น ขณะที่คีรินกำลังจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เก็บงำไว้ในใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพัก รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอจำเสียงก้าวย่างนี้ได้ดี แม้จะไม่ได้ยินมานานหลายปี แต่มันยังคงก้องอยู่ในฝันร้ายของเธอเสมอ ประตูห้องถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของชายผู้นั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องมาที่คีรินด้วยประกายตาที่อ่านไม่ออก "ยินดีด้วยนะคีริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ "ในที่สุดเธอก็จำได้สักที... ว่าเหตุการณ์ในคืนนั้น ใครกันแน่ที่เป็นคนจุดไฟเผาทุกอย่างให้พินาศลงด้วยมือของตัวเอง" คีรินผุดลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาขณะจ้องมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตู รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปอีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้น หวังว่าทุกคนจะยังคงติดตามและร่วมก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดไปกับรินรดาและคีรินในบทสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนะคะ ด้วยรักจากใจ... ดาวตกคืนคริสต์มาสค่ะ