คำสารภาพที่สายเกินไป

“หยุดโกหกตัวเองสักที คีริน... ภาพที่เห็นในหัวนั่นมันไม่ใช่แค่ฝันร้าย แต่มันคือสิ่งที่คุณทำ!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่กรีดลึกลงไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานของเธอ กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ที่เคยให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความอึดอัดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เศษพู่กันที่หักคามือหญิงสาวเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ที่พังทลาย คีรินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นเทาเล็กน้อย สายตาที่เคยอ่อนโยนและนิ่งสงบดั่งผืนน้ำยามค่ำคืน บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนกระจกที่ร้าวราน เขาค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนคนสูญเสียความทรงจำอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่น “ถ้าผมบอกคุณว่า... ผมจำได้แม้กระทั่งกลิ่นควันไฟในคืนนั้นล่ะ?” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบแห้ง เหมือนคนเพิ่งผ่านการตะโกนสุดเสียงมานานนับปี “ผมไม่ได้แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ รินรดา... ผมคือคนที่ผลักประตูบานนั้นให้ปิดตาย ผมคือคนที่เดินจากมา... ในขณะที่พวกเขายังติดอยู่ข้างใน” ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่คำสารภาพนั้นหลุดออกมา ราวกับอากาศถูกสูบหายไปจากห้อง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความลับที่เธอพยายามขุดคุ้ยมาตลอดนับสิบปี แท้จริงแล้วกลับซุกซ่อนอยู่ในใจของชายที่เธอเปิดใจให้มากที่สุด “คุณ... คุณพูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า” รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับขาตั้งเฟรมภาพวาด สีที่ยังไม่แห้งดีเปรอะเปื้อนชุดสีขาวของเธอเป็นปื้นราวกับคราบเลือด คีรินก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า เขายกมือขึ้นหมายจะคว้าไหล่เธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักค้าง เหมือนตระหนักได้ว่ามือคู่นี้ไม่คู่ควรที่จะสัมผัสใครอีก “คืนคริสต์มาสปีนั้น... มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ มันคือแผนการที่ผมถูกบังคับให้ทำ ผมพยายามจะช่วยคุณ แต่ความกลัวมันชนะทุกอย่าง... ผมเลือกที่จะทิ้งคุณไว้กับความทรงจำที่บิดเบี้ยว เพื่อให้ตัวเองรอดชีวิต” “โกหก...” รินรดาสวนกลับด้วยเสียงที่แทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ “คุณเป็นคนอ่อนโยน คุณไม่มีทางทำแบบนั้น ถ้าคุณทำจริง ทำไมคุณถึงลืมมันไปได้สนิทใจขนาดนี้?” “เพราะความผิดบาปมันหนักหนาเกินกว่าที่สมองของมนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับได้ไหวไงล่ะ รินรดา!” คีรินตะคอกกลับอย่างเหลืออด ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เขาซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างสะอื้นฮัก “ผมลืมมันไปเพราะผมอยากตาย แต่โชคชะตากลับส่งผมมาให้คุณ... มาให้คุณในฐานะคนแปลกหน้าที่คุณต้องดูแล เหมือนพระเจ้ากำลังตอกย้ำว่าผมไม่มีวันหนีพ้นความจริงข้อนี้” รินรดามองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด ทั้งความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน และความสงสารที่ยากจะหักห้ามใจ ภาพในอดีตที่เลือนลางค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ เงาของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่กำลังถูกเพลิงผลาญ... นั่นคือเขาจริงๆ หรือ? “ที่ผ่านมา... ความรักที่คุณมอบให้ฉัน มันเป็นแค่การไถ่บาปหรือคีริน?” เธอถามคำถามที่เจ็บปวดที่สุด คีรินเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “มันเป็นเรื่องเดียวที่จริงแท้ที่สุดในชีวิตที่เน่าเฟะของผม แต่ผมก็รู้ดีว่า... ต่อให้ผมรักคุณมากแค่ไหน มันก็ไม่มีวันลบล้างความจริงที่ว่า ผมคือคนพรากครอบครัวของคุณไป” รินรดาเดินเข้าไปหาเขา ช้าๆ... ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด เธอหยิบมีดกรีดกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้ววางมันลงบนฝ่ามือของเขา “ถ้าคุณรู้สึกผิดขนาดนั้น...” เธอกระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “งั้นพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าคุณพร้อมจะชดใช้... ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยสิ่งที่สมควรได้รับ” คีรินมองมีดในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองรินรดาด้วยสายตาที่ยอมจำนนทุกอย่าง เขากำด้ามมีดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นซ้ำๆ อย่างร้อนรน พร้อมกับเสียงของแม่บ้านคนสนิทที่ตะโกนผ่านเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “คุณรินรดาคะ! มีคนมาหาคุณ... เขาบอกว่าเขาเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์คืนนั้นเหมือนกัน เขาถือหลักฐานบางอย่างมาด้วยค่ะ!” คีรินชะงัก มีดในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง รินรดาหันขวับไปทางประตู หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ใครกันที่ปรากฏตัวในเวลาที่ความลับกำลังจะถูกเปิดเผย? และเขาคนนั้น... รู้ความจริงอะไรที่คีรินพยายามปกปิดไว้กันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเศษเสี้ยวความทรงจำอันเจ็บปวดนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาส