ความลับในกล่องไม้

เสียงกุญแจเหล็กสนิมเขรอะครูดไปกับแม่กุญแจทองเหลืองที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัย มันดังสั่นประสาทท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้หลังคาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่า รินรดากลั้นหายใจ มือที่สั่นเทาพยายามบิดกุญแจดอกเดิมที่ได้รับสืบทอดมาจากบันทึกปริศนาที่เธอพบในเหตุการณ์คืนคริสต์มาสปีนั้น *แกร๊ก...* ฝากล่องไม้แกะสลักรูปเถาวัลย์ค่อยๆ เผยอออก กลิ่นอายของความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ราวกับฟุ้งกระจายออกมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นอับชื้น แต่มันคือกลิ่นของดินปืนผสมกับน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก ภายในกล่องไม่มีทองคำหรือเครื่องประดับล้ำค่า มีเพียงรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ย และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของชายคนหนึ่งที่เธอจำไม่ได้ว่าคือใคร แต่แววตาในรูปถ่ายนั้น... มันช่างเหมือนกับดวงตาของ 'คีริน' ราวกับส่องกระจก "ริน... เธอทำอะไรอยู่ข้างบนนั้น" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบปิดฝากล่องลงจนเสียงดังปัง! หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอหันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตู แสงจากโถงทางเดินทอดเงาของเขาให้ยาวเหยียดลงมาบนพื้นไม้ เงามืดนั้นดูบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มมองเหยื่อ "เปล่าค่ะ" รินรดาตอบ เสียงของเธอแหบพร่าผิดปกติ "แค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ เลยขึ้นมาค้นของดูน่ะค่ะ" คีรินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นฝนที่ติดตัวเขามาจางๆ ทำให้บรรยากาศในห้องดูเย็นเยียบขึ้นถนัดตา เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็น มันมีประกายบางอย่างที่วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังถูกพายุโหมกระหน่ำ เขากวาดสายตามองไปที่กล่องไม้บนตักของเธอ ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือด "ความทรงจำบางอย่าง... ถ้าเก็บไว้ลึกเกินไป บางทีมันก็อาจจะไม่ได้อยากถูกปลุกขึ้นมาหรอกนะ ริน" น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับแฝงความกดดันจนน่าอึดอัด รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอตัดสินใจวางมือบนกล่องไม้แน่นขึ้น "แล้วถ้าคนที่มีความทรงจำนั้นเป็นคนที่ฉันรักล่ะคะ คีริน? ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ไหมว่าก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ... คุณเป็นใครกันแน่" คีรินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่นิ้วมือกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ รินรดาเห็นเพียงแววตาที่สับสนและ... หวาดกลัว ไม่ใช่กลัวเธอ แต่เขากำลังกลัว 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในกล่องนั้น "ผมก็คือคีรินที่อยู่ตรงหน้าคุณไง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานด้วยความเย็นชา "ความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ รินรดา เธอควรจะหยุดแค่นี้ ก่อนที่ความสงสัยจะทำให้ทุกอย่างที่เราสร้างมาพังทลายลง" เขาหันหลังเดินกลับออกไปโดยไม่เหลียวหลังมามอง รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ มือของเธอค่อยๆ เปิดกล่องไม้อีกครั้ง คราวนี้เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมา ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอมาตลอดปีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแคลงใจ เมื่อพลิกด้านหลังรูปถ่ายนั้น เธอพบตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม เป็นลายมือที่เธอรู้จักดี... ลายมือเดียวกับบันทึกของพ่อเธอที่เสียชีวิตไปพร้อมกับเหตุการณ์ปริศนานั้น 'คีริน... คนที่ทรยศต่อสัญญาเลือด' รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง คำว่าทรยศขีดเขียนด้วยแรงโทสะที่ซึมลึกลงไปในเนื้อกระดาษ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งด้านนอกก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงเคาะจากคน แต่เป็นเสียงเหมือนมีใครบางคนกำลังขูดขีดบานประตูด้วยของมีคม *ครืด... ครืด...* รินรดาถอยหลังจนชิดกำแพง แสงไฟในห้องเริ่มกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วสารทิศ ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคีรินเดินกลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้จังหวะการเดินนั้นดูผิดปกติ มันไม่ใช่การเดินของชายที่สุขุมและอ่อนโยน แต่มันคือจังหวะการย่างกรายของผู้ล่าที่กำลังลากบางอย่างไปบนพื้น ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงของคีรินปรากฏขึ้นในกรอบประตูอีกครั้ง แต่ในมือของเขากลับมีอะไรบางอย่างที่สะท้อนแสงสีเงินวับวาว... มันคือมีดพับเล่มเดียวกับที่เธอพบในรอยเลือดเมื่อปีที่แล้ว! ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก "รินรดา... ผมบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าขุดคุ้ย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกคนจะตื่นเต้นจนรอตอนต่อไปไม่ไหวเหมือนกับดาวตกคืนคริสต์มาสเลยค่ะ