รอยร้าวที่เริ่มปรากฏ

“คุณกำลังหาอะไรอยู่หรือรินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานทำเอาลมหายใจของฉันสะดุดกึก มือที่กำลังสั่นเทาอยู่ภายในช่องลับของกระเป๋าหนังใบเก่งของคีรินชะงักค้าง ฉันค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคู่คมของเขาในยามนี้ไม่ได้ฉายแววอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยความสงสัยที่ปนเปไปกับความเย็นชา ฉันพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “ฉัน... ฉันแค่จะหาปากกาค่ะ พอดีเห็นคุณทิ้งกระเป๋าไว้ที่โต๊ะนึกว่าจะมีปากกาสำรองให้ยืมใช้” คีรินก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าของเขาราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความหายนะ เขาหยุดลงตรงหน้าฉัน ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของเขากลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ปากกาอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเสมอ ริน... คุณก็รู้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน “และคุณก็ไม่ใช่คนขี้ลืมถึงขนาดต้องค้นกระเป๋าใครมั่วซั่วแบบนี้” ฉันกำสิ่งของในมือแน่น... มันคือเหรียญตราโลหะเก่าๆ ที่มีสัญลักษณ์รูปดวงดาวหกแฉกซ้อนทับด้วยหยดน้ำตา ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันก่อนเกิดโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน ทำไมมันถึงไปอยู่ในกระเป๋าของคนที่อ้างว่าความจำเสื่อมและเพิ่งพบกันได้ไม่นาน? “คีรินคะ...” ฉันสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ทำไมสิ่งนี้ถึงอยู่ในกระเป๋าของคุณ” ฉันตัดสินใจแบมือออก เผยให้เห็นเหรียญตราเปื้อนคราบสนิมจางๆ นั้น แววตาของคีรินไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับเขากำลังถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่กลางใจ เขาชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วเกินไป มันคือรอยร้าวที่เริ่มปรากฏให้เห็นในความสัมพันธ์ที่เราต่างประคองกันมา “ผมไม่รู้” เขาตอบสั้นๆ ทว่าสายตาที่จ้องมองเหรียญในมือฉันนั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด “ผมซื้อกระเป๋าใบนี้มาจากตลาดมือสองตอนไปที่เมืองท่าเมื่อเดือนก่อน บางที... มันอาจจะเป็นของเจ้าของเก่าก็ได้” คำโกหก... มันคือคำโกหกที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา กลิ่นของเหรียญนี้... กลิ่นอายของความเศร้าที่คุ้นเคย มันไม่มีทางมาจากตลาดมือสองที่ไหนทั้งสิ้น “งั้นหรือคะ?” ฉันถามย้ำ พลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “แต่น่าแปลกนะคะ เพราะสัญลักษณ์นี้น่ะ... มันมีรอยขีดข่วนเป็นตัวอักษรย่อ R.L. อยู่ด้านหลังด้วย เหมือนกับชื่อเล่นที่พ่อเรียกฉันตอนเด็กๆ เลย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม คีรินนิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น เขามองหน้าฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความตกใจ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ว่าหากเขาสารภาพออกมา ความสัมพันธ์จอมปลอมที่เขาสร้างขึ้นจะพังทลายลงในพริบตา “คุณกำลังพยายามจะสื่ออะไร รินรดา?” เขาถามกลับ เสียงของเขาเริ่มมีความสั่นเครือ “อย่าล้ำเส้นเข้าไปในความทรงจำที่ผมพยายามจะลืมมันเลย มันอาจจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคุณก็ได้” “เพราะคุณไม่ใช่คนความจำเสื่อมใช่ไหมคีริน?” ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณจำทุกอย่างได้... คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร และคุณก็รู้อยู่แล้วว่าทำไมเราถึงมาเจอกันที่นี่ในคืนคริสต์มาสปีนั้น” เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูก มันไม่ใช่รอยยิ้มของชายหนุ่มผู้แสนดีที่ฉันรู้จัก แต่มันคือรอยยิ้มของคนแปลกหน้าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อปกป้องความลับของตัวเอง “ริน...” เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะใบหน้า “คุณไม่ควรขุดคุ้ยเรื่องที่ฝังไปแล้ว... เพราะในหลุมศพนั้น ไม่ได้มีแค่ความทรงจำ แต่มันมี 'ความตาย' รอคุณอยู่ด้วย” ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายดังสนั่นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่กระโดดเข้ามาในห้อง คีรินรีบคว้าตัวฉันดึงเข้าไปกอดแน่นก่อนจะหมุนตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาจากความมืดมิด ชายชุดดำในหน้ากากสีขาวประหลาดพุ่งเป้ามาที่เหรียญตราในมือฉันเพียงอย่างเดียว คีรินกระชากข้อมือฉันให้วิ่งหนีออกไปที่ระเบียงในขณะที่ชายชุดดำคนนั้นหยุดชะงักแล้วมองมาที่เหรียญในมือฉันด้วยแววตาที่หิวกระหาย “ส่งมันมาให้ข้า... ไม่อย่างนั้น รินรดา ความลับเรื่องพ่อของคุณจะไม่มีวันได้ถูกเปิดเผย!” ฉันหยุดกะทันหัน ความจริงที่กระแทกเข้ามาในหัวใจทำให้มือที่กำเหรียญนั้นสั่นระริก คีรินมองไปที่คนแปลกหน้าสลับกับมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... เขาไม่ได้จะพาฉันหนี แต่เขากำลังตัดสินใจว่าจะเลือกทำลายฉันหรือปกป้องเหรียญนี้กันแน่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวครั้งนี้ของรินรดาด้วยกันนะคะ... แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส