จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

"อย่าพยายามค้นหาอะไรที่มันตายไปแล้วเลยคีริน... บางทีการไม่รู้ความจริง อาจจะใจดีกับเรามากกว่านะ" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะวางถาดชาลงบนโต๊ะไม้เก่าแก่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงของห้องเก็บของใต้ดิน ดวงตาของเธอไม่ได้มองหน้าชายหนุ่ม ทว่าจับจ้องอยู่ที่กล่องไม้บุพรมสีน้ำเงินเข้มที่เขาถือไว้ในมือราวกับมันเป็นระเบิดเวลา คีรินไม่ตอบ เขาเงยหน้ามองเธอเพียงแวบเดียว แววตาของเขาที่เคยอ่อนโยนและนิ่งสนิท บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความสับสนและความกระหายใคร่รู้ที่ปิดไม่มิด มือหนาของเขาค่อยๆ แงะฝากล่องออก เสียงไม้ครูดกับบานพับดังแสบแก้วหูในความเงียบสงัดของห้องใต้ดิน "ตายไปแล้วงั้นหรือ" คีรินทวนคำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า "ริน... ถ้าสิ่งที่อยู่ในนี้มันคือเรื่องโกหกที่ผมเคยสร้างไว้ในอดีต ผมก็ควรจะเป็นคนทำลายมันด้วยตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยให้มันคอยกัดกินผมอยู่แบบนี้ในความฝันทุกค่ำคืน" เขาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันคือจดหมายที่พับอย่างประณีต ขอบกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบตามกาลเวลา คีรินคลี่มันออกช้าๆ ลายมือที่ปรากฏบนนั้นเขารู้ดีว่ามันคือลายมือของเขาเอง แต่มันกลับดูแปลกแยกและห่างไกลราวกับมาจากคนละช่วงชีวิต *‘ถึงรินรดา... ถ้าในวันที่เธออ่านจดหมายฉบับนี้ ความทรงจำของฉันยังคงว่างเปล่า ขอให้รู้ไว้ว่าตัวฉันในวันนี้ ไม่ได้เลือกที่จะลืม แต่เลือกที่จะเสียสละเพื่อให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่อไป... ได้โปรด อย่าตามหาความจริงในคืนคริสต์มาสปีนั้น เพราะมันไม่มีอะไรนอกจากเศษซากของความผิดพลาดที่ฉันก่อไว้ด้วยความรัก’* คีรินอ่านจบ ลมหายใจของเขาขาดห้วง มือที่ถือกระดาษสั่นเทาจนเกิดเสียงกระพือแผ่วๆ เขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางอก ความทรงจำที่เคยเป็นเพียงหมอกควันกลับก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้นมาจนน่าหวาดกลัว ภาพของรถยนต์ที่เสียหลักท่ามกลางหิมะ เสียงกรีดร้องของใครบางคน และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ เธอปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ มือเรียวเล็กของเธอกุมขมับแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นขอบตา เธอจำคืนนั้นได้ดี... คืนที่ทุกอย่างแตกสลาย คืนที่เธอยอมแลกแม้กระทั่งเศษเสี้ยววิญญาณเพื่อฉุดรั้งคีรินกลับมาจากเงื้อมมือของความตาย "คุณบอกว่าคุณเสียสละเพื่อฉัน..." รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาที่เคยเงียบขรึมบัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวราน "แต่คุณรู้ไหมคีริน สิ่งที่คุณทำ... มันทำให้ฉันต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับการแบกรับความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันจางหายไปไหนได้เลย" "ความผิดพลาดเรื่องอะไร" คีรินก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือของเขาเอื้อมหมายจะสัมผัสใบหน้าของหญิงสาว แต่แล้วเขาก็ชะงัก "ริน... จดหมายนี่เขียนว่าความรัก? ผมเคยรักคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ ในช่วงเวลาที่ผมจำไม่ได้เลยว่าเราเป็นอะไรกัน" รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูเจ็บปวดกว่าการร้องไห้ "เราอาจจะเป็นมากกว่าคนรัก หรืออาจจะเป็นศัตรูที่โชคชะตาเล่นตลกให้ต้องมาผูกพันกัน... คุณอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งจดหมายฉบับนี้ไปถึงมือคุณในวันที่คุณจำอะไรไม่ได้เลย" คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในแววตาของรินรดา มันไม่ใช่ความรักที่เขาสัมผัสได้ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่เธอมีต่อเขา หรือต่อความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของค่ำคืนนั้นกันแน่ "บอกผมมา" เขาสั่งเสียงต่ำ รินรดาลุกขึ้นยืนเดินไปที่ผนังห้อง เธอขยับภาพวาดเก่าๆ ที่แขวนอยู่ เผยให้เห็นตู้นิรภัยใบเล็กที่ซ่อนอยู่หลังผนังปูน เสียงรหัสหมุนไปตามจังหวะที่หัวใจของคีรินเต้นระรัว เมื่อประตูตู้เปิดออก เธอหยิบซองจดหมายอีกฉบับออกมา มันดูใหม่กว่าฉบับแรกราวกับเพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ "คนที่ส่งจดหมายให้คุณไม่ใช่ฉัน" รินรดากล่าวเสียงเรียบขณะยื่นซองจดหมายฉบับนั้นให้เขา "แต่เป็นคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่คุณประสบอุบัติเหตุ... คีริน คุณลองอ่านชื่อผู้ส่งดูสิ" คีรินรับซองจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทามากกว่าเดิม หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่คุ้นตาแต่ทว่าเลือนหายไปจากชีวิตเสียสนิท ชื่อของ ‘รินรดา’ ปรากฏอยู่บนซองจดหมายฉบับนั้น... แต่วันที่ระบุบนซองจดหมาย กลับเป็นวันพรุ่งนี้ คีรินเงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ทว่าในความว่างเปล่านั้นกลับมีความหวาดกลัวฉายชัดขึ้นมาแทนที่ เมื่อเขาเห็นรินรดาค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ยิ้มที่เขารู้สึกได้ทันทีว่ามันไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก "คุณอ่านไม่ผิดหรอกคีริน" รินรดากระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้... คือคนที่คุณเคยฆ่าให้ตายไปในคืนคริสต์มาสปีนั้นอย่างไรล่ะ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเศษเสี้ยวความทรงจำนี้ไปด้วยกันนะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสจะรอทุกคนในบทถัดไปค่ะ