เจ้านายหรือเจ้ากรรมนายเวร

“ปล่อยค่ะคุณคณิน... ก่อนที่ดิฉันจะเผลอเอาปากกาในมือแทงเข้าที่คอคุณจริงๆ” รินรดาแค่นยิ้ม เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ยังตกค้างจากระยะประชิดเมื่อครู่ เธอดันแผงอกแกร่งออกห่างอย่างถือดี แม้หัวใจในอกจะเต้นเร่าจนแทบทะลุออกมานอกร่าง ชายหนุ่มตรงหน้าเธอยังคงยืนนิ่ง แววตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะผละออกอย่างเชื่องช้า ราวกับจงใจทิ้งร่องรอยสัมผัสให้ค้างคาอยู่ในอากาศ คณินกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังเป็นจังหวะที่กดดันประสาทสัมผัสของคนฟัง เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปไหนไกล เพียงแค่ขยับเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อย ท่าทางที่แฝงความร้ายกาจอย่างเหลือร้ายนั่นทำเอารินรดาต้องกลั้นหายใจ “ปากจัดอย่างนี้ งานคงออกมา 'ห่วย' เหมือนเดิมสินะ” เขาเปรยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนการกรีดผิวหนัง “โปรเจกต์มู้ดบอร์ดชุดนี้ ผมต้องการมันภายในตีสาม สรุปคือคุณมีเวลาหกชั่วโมง... อย่าให้ผมต้องผิดหวังซ้ำซาก เพราะที่นี่บริษัท ไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนไร้ความสามารถ” รินรดากำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะทำงาน ความโกรธที่คุกรุ่นกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา สื่อสารผ่านความนิ่งเงียบว่าเธอจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้กับความเผด็จการนี้ “หกชั่วโมง?” เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน “ได้ค่ะ ถ้าคุณต้องการงานด่วนแบบไร้รสนิยม ดิฉันก็จัดให้ได้ตามประสงค์ แต่หวังว่าคุณจะเตรียมตัวรับมือกับความ 'เกินคาด' ของดิฉันให้ไหวนะคะ” คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองดูหญิงสาวที่หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะของเธอด้วยท่าทางมั่นใจเกินตัว เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ สัมผัสความอบอุ่นที่ยังหลงเหลือบนหน้าผากเมื่อครู่ยังคงรบกวนสมาธิของเขาอย่างประหลาด เขาเกลียดที่ตัวเองต้องมาหมกมุ่นกับลูกน้องที่ปากดีไม่หยุดหย่อนคนนี้ แต่ยิ่งเธอท้าทาย เขากลับยิ่งรู้สึกกระหายที่จะทำลายกำแพงความเย่อหยิ่งนั่นให้ราบคาบ เวลาผ่านไปราวพายุหมุน ภายในออฟฟิศที่เงียบสงัดเหลือเพียงเสียงแป้นพิมพ์ที่รัวกระทบกันอย่างหนักหน่วง รินรดาไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่ได้ทำเพียงแค่งานตามสั่ง แต่เธอใส่ 'จิตวิญญาณ' ลงไปในทุกพิกเซล ทุกเฉดสีที่เลือกใช้คือการประกาศสงครามที่เธอตั้งใจจะชนะ ตีสองครึ่ง... รินรดากดบันทึกไฟล์งานฉบับสมบูรณ์ ก่อนจะกดส่งเข้าเมลส่วนตัวของคณินพร้อมข้อความสั้นๆ ที่แสดงถึงความเหนือกว่า เธอไม่ได้แค่ส่งงานก่อนเวลา แต่เธอกำลังส่ง 'ผลงานชิ้นเอก' ที่เขาไม่มีวันหาข้อผิดพลาดมาตำหนิได้ เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานกระจกบานใหญ่ของคณิน ประตูถูกผลักออกโดยไม่รอจังหวะอนุญาต ชายหนุ่มยังคงนั่งจดจ่ออยู่กับกองเอกสาร แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมสันของเขาให้ดูลึกลับและน่าค้นหาในคราวเดียวกัน “งานเสร็จแล้วค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพลางวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะของเขา “ตรวจสอบได้เลยนะคะ ดิฉันเชื่อว่ามันจะทำให้คุณ 'พูดไม่ออก' ไปอีกนาน” คณินละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองหญิงสาวที่ยืนกอดอกด้วยแววตาประเมิน เขาเลื่อนแท็บเล็ตมาตรงหน้า นิ้วเรียวไถไล่ดูผลงานแต่ละหน้าอย่างช้าๆ ความเงียบปกคลุมห้องทำงานไปนานจนรินรดาเริ่มหวั่นใจ แต่แล้วเขาก็หยุดนิ้วลงที่หน้าสุดท้าย... หน้าที่เธอแอบใส่รายละเอียดบางอย่างที่เป็นจุดอ่อนของเขาลงไป “คุณรินรดา...” คณินเรียกชื่อเธอช้าๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจนเธอจับสังเกตได้ “คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟ” “ถ้าไฟมันจะร้อนจนดิฉันละลายได้ ดิฉันก็พร้อมจะมอดไหม้ไปกับมันค่ะ” เธอตอบโต้ทันควัน ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาจนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงคืบ คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันเธอด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตกว่า เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างหู “มั่นใจนักใช่ไหม... งั้นลองอธิบายสิ ว่าทำไมงานชิ้นนี้ถึงมีรอยนิ้วมือของผมประทับอยู่ทุกตารางนิ้ว” รินรดาชะงัก สายตาของเธอเหลือบมองจอแท็บเล็ตที่เขาเพิ่งปิดไป ความตกใจแล่นปราดขึ้นมาในอก เธอพลาด... เธอมัวแต่จดจ่อกับการเอาชนะจนเผลอใส่ความนัยบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องจะสื่อสารกันลงไป ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยคำแก้ต่าง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวยเฉี่ยวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ “คณินคะ! ทำไมถึงทำแบบนี้กับรินรดา...” เสียงของบุคคลที่สามดังก้องไปทั่วห้อง บรรยากาศที่กำลังร้อนแรงจนแทบระเบิดถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดว่าใครคือผู้มาเยือน... คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ แต่กลับมายืนทำหน้าเหมือนจะกลืนกินเธออยู่ตรงหน้าประตูนี้ คณินถอนหายใจยาว แววตาสั่นไหวที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบมิดด้วยความเย็นชา เขาหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป “ผมว่าคืนนี้เรื่องของเราคงยังไม่จบ... เพราะดูเหมือน 'เจ้ากรรมนายเวร' ตัวจริงเพิ่งจะโผล่มาทวงคืนแล้วล่ะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและคณินนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกคนรอคอยตอนต่อไปไม่ไหวค่ะ! - เอมเมอรัลด์อายส์