ยื่นใบลาออกตั้งแต่เช้าวันจันทร์

“ถ้างานนี้คือศิลปะที่ควรค่าแก่การจัดแสดง ฉันคงต้องขอบอกว่ามันคือศิลปะที่ไร้รสนิยมสิ้นดีค่ะ คุณคณิน” เสียงของรินรดาดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เธอวางสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปึก’ อย่างไม่เกรงใจใคร ก่อนจะกอดอกแน่น สายตาเรียวสวยจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง คณินไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ถอดแว่นสายตากรอบเงินออกช้าๆ ก่อนจะวางมันลงข้างเอกสารกองโต นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ฟังดูน่ารำคาญใจสำหรับคนที่กำลังเดือดพล่านอย่างรินรดา “ไร้รสนิยม? คุณรินรดาครับ... นิยามคำว่า ‘รสนิยม’ ของคุณ มันเป็นแค่ขยะที่พ่นออกมาจากความอีโก้จัดหรือเปล่า” คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับบาดลึกเหมือนมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง “อีโก้เหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ สบตาอีกฝ่ายกลับอย่างไม่หลบเลี่ยง “การที่ฉันยึดมั่นในดีไซน์ที่เข้าถึงมนุษย์ ไม่ใช่การออกแบบให้เป็นแค่ภาพฝันเพ้อเจ้อในกระดาษแบบที่คุณชอบทำ ถ้าคุณอยากทำงานในโลกอุดมคติที่ไร้ลูกค้า ฉันว่าคุณควรไปเปิดแกลเลอรีส่วนตัวดีกว่ามานั่งขวางทางทำกินของบริษัทแบบนี้นะคะ” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนทีมงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาจ้องเอกสารในมือจนแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เพราะการปะทะกันระหว่าง ‘อาร์ตไดเรกเตอร์จอมเฮี้ยบ’ กับ ‘ดีไซน์เนอร์สาวมือทอง’ คือเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกเช้าวันจันทร์ แต่ครั้งนี้มันดูรุนแรงกว่าทุกครั้ง คณินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ชอบท่าทางมั่นใจเกินเบอร์ของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความดื้อรั้นนั่นแหละที่ทำให้งานออกแบบของเธอมันมี ‘ชีวิต’ มากกว่าใคร “ผมไม่ได้ขวางทางทำกิน ผมแค่กำลังป้องกันไม่ให้โปรเจกต์ระดับล้านของบริษัทพังลงเพราะความสะเพร่าของคุณ” เขาเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความเย็นชาลงเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม “คุณรินรดา... ถ้าคุณรับความเห็นที่ขัดแย้งไม่ได้ ต่อให้คุณเก่งแค่ไหน ในสายตาผม คุณก็แค่เด็กที่ยังไม่โตพอ” รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอคว้าแฟ้มผลงานของตัวเองที่เตรียมมา เตรียมจะก้าวออกจากห้อง “ถ้าการเป็นผู้ใหญ่ในนิยามของคุณคือการก้มหัวให้ความเผด็จการไร้เหตุผล ฉันขอเลือกที่จะเป็นเด็กที่ทำงานมีคุณภาพมากกว่าการนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อรอรับคำสั่งห่วยๆ ค่ะ” เธอหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนจากกระเป๋าถือ วางลงบนโต๊ะต่อหน้าชายหนุ่ม ใบลาออกสีขาวสะอาดตาตัดกับสีเข้มของโต๊ะไม้ดูโดดเด่นสะดุดตา “นี่ค่ะใบลาออกของฉัน เริ่มมีผลตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป หวังว่าคุณจะสนุกกับรสนิยมอันสูงส่งของคุณคนเดียวในห้องประชุมนี้นะคะ” รินรดาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องประชุมด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่น เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะที่แสดงถึงความโกรธ แต่ทว่า... ทันทีที่เธอพ้นประตูห้องประชุมมา หัวใจของเธอกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเกลียดเขา เกลียดความหยิ่งยโสนั่น แต่ทุกครั้งที่ถูกดวงตาคู่นั้นจ้องมอง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง เธอเดินตรงไปที่ลิฟต์ กดปุ่มเรียกซ้ำๆ อย่างร้อนรน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวตามมาติดๆ ก่อนที่ข้อมือของเธอจะถูกคว้าไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัด แรงดึงนั้นทำให้เธอหมุนตัวกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งปะทะคารมด้วยเมื่อครู่ “ปล่อยนะคะ!” เธอพยายามสะบัด แต่คณินกลับออกแรงรั้งให้เธอถอยหลังเข้าไปในซอกหลืบข้างบันไดหนีไฟที่ลับตาคน “ลาออก? คุณคิดว่าบริษัทที่ผมกุมบังเหียนอยู่ จะอนุญาตให้คุณทิ้งโปรเจกต์กลางคันเพราะแค่อารมณ์ชั่ววูบได้งั้นเหรอ รินรดา?” คณินกักตัวเธอไว้ระหว่างผนังกับร่างหนาของเขา กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นจากแอร์ทำให้รินรดารู้สึกหายใจติดขัด เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อกี้ แต่มันกลับวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกที่เธออ่านไม่ออก “ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อคุณบอกเองว่าฉันมันก็แค่เด็กที่ทำตัวน่ารำคาญ” “ใช่ คุณน่ารำคาญ” คณินก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับพวงแก้มใส “น่ารำคาญจนผมไม่อยากให้ใครมองเห็นงานของคุณ นอกจากผม... ไม่อยากให้ใครได้ครอบครองความคิดสร้างสรรค์ของคุณ นอกจากผมคนเดียว” คำสารภาพที่หลุดออกมาเหมือนคนคุมสติไม่อยู่ทำให้รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความร้อนระอุของการปะทะคารม กลายเป็นความอบอ้าวที่น่าอึดอัดและล่อแหลม จังหวะที่ทั้งสองกำลังสบตากันด้วยความสับสน และรินรดากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงฝีเท้าของพนักงานสาวคนหนึ่งที่เดินตรงมาทางบันไดหนีไฟก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียก “คุณคณินคะ! ประชุมจบแล้วหรือยังคะ เลขาหน้าห้องบอกว่า...” คณินไม่รอช้า เขาคว้าคอเสื้อรินรดาไว้แน่นก่อนจะกดหน้าผากลงมาแนบชิดกับเธอ ความเงียบงันปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน และวินาทีนั้นเอง ที่รินรดาพบว่าความโกรธของเธอที่ผ่านมา มันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่คอยปกปิดความปรารถนาที่แท้จริงเอาไว้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางสู่ความสัมพันธ์ที่แสนวุ่นวายและร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะคะ