ข้อตกลงลับในห้องมืด

“ความเงียบไม่ใช่คำตอบสำหรับคนที่จะถูกส่งเข้าห้องเย็นชำแหละความจำนะครับ คุณเอเลน่า” เสียงของรินทร์ดังก้องอยู่ในห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ใต้ดิน กลิ่นกระดาษที่เสื่อมสภาพและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งในอากาศดูจะหนักอึ้งขึ้นทันทีเมื่อเขาเอ่ยประโยคที่ทำลายเกราะป้องกันของหญิงสาวตรงหน้า ผมขยับแว่นสายตาที่ฉายแสงสีฟ้าจางๆ จากระบบ ‘Eye of Truth’ มองทะลุผ่านรูม่านตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของรองประธานสภานักเรียนสาว เอเลน่าไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวผุอย่างช้าๆ เสียงกระดาษกระทบไม้ดัง ‘กึก’ ฟังดูเหมือนเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองรินทร์ราวกับจะคว้านไส้เขาออกมาดู “นายรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่ รินทร์” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความกดดันระดับมหาศาล “การขู่สายลับระดับปฏิบัติการด้วยข้อมูลครึ่งๆ กลางๆ มันไม่ใช่ความกล้า แต่มันคือการฆ่าตัวตาย” “ผมถึงต้องมาเสนอ ‘ดีล’ ให้คุณที่นี่ไงครับ” รินทร์ยิ้มมุมปาก เขาเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้างๆ เธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเอเลน่าคล้ายกลิ่นฝนแรกที่สัมผัสพื้นดิน แต่มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย “เราทั้งคู่ต่างติดอยู่ในกับดักเดียวกัน... คุณถูกส่งมาเพื่อเช็กว่าผมเป็นภัยคุกคามหรือสินทรัพย์ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว องค์กรที่ส่งคุณมาเริ่มมองว่าคุณคือ ‘เบี้ยที่ใช้การไม่ได้’ เหมือนที่เขาเคยมองผม” ระบบ Eye of Truth ปรากฏแถบค่าความแม่นยำขึ้นในม่านตาของรินทร์ [วิเคราะห์เป้าหมาย: เอเลน่า / ระดับความวิตกกังวล: 68% / ความลังเล: 82%] เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ หากเขาสามารถโน้มน้าวเธอได้ เขาจะได้พันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดในเกมนี้ แต่หากพลาดแม้แต่นิดเดียว... นิ้วที่ขยับไปมาใต้แขนเสื้อของเธอนั่นแหละ คือคำตอบว่าจะเกิดอะไรขึ้น “ถ้าฉันร่วมมือกับนาย ฉันจะได้อะไรนอกจากความฉิบหายที่อาจจะตามมา” เอเลน่าถามพลางก้าวเข้ามาใกล้จนเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “นายไม่มีอำนาจ ไม่มีกำลังพล มีแค่ดวงตาประหลาดนั่นกับสมองที่ชอบคิดอะไรแผลงๆ” “ผมให้อิสระคุณได้” รินทร์กระซิบ เสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น “อิสระจากการเป็นเครื่องมือของคนอื่น ถ้าเราไขคดีนี้ได้ ผมจะมอบรหัสเข้าถึงฐานข้อมูลลับที่องค์กรของคุณพยายามซ่อนไว้มาตลอดสามปี... รวมถึงที่อยู่ของ ‘คนคนนั้น’ ที่คุณตามหามานานด้วย” มือของเอเลน่าชะงัก เธอสูดลมหายใจลึก ดวงตาที่เคยเย็นชาพลันเกิดรอยร้าวรุนแรง นี่คือจุดอ่อนที่รินทร์พบจากการวิเคราะห์ข้อมูลนับหมื่นชิ้นในระบบ มันคือสิ่งที่เธอไม่เคยบอกใคร “นายไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหน...” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “นั่นคือความลับของนักวิเคราะห์คดีครับ” รินทร์ถอยออกมาหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างให้เธอได้คิด “คดีนี้ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่มันคือการวางหมากเพื่อปูทางสู่การรัฐประหารภายในสภาฯ ถ้าคุณช่วยผม เราจะพลิกกระดานนี้ให้กลายเป็นสุสานของพวกที่บงการคุณอยู่เบื้องหลัง... ว่าอย่างไรครับ รองประธานฯ? จะยอมเป็นนกในกรงทองต่อไป หรือจะยอมเสี่ยงเป็นผู้ล่าเพื่อแลกกับอิสรภาพ” ห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากจอโฮโลแกรมของรินทร์ที่เต้นเร่า เอเลน่าเงียบไปนานจนดูเหมือนกาลเวลาหยุดหมุน เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัวกว่าเดิม “ตกลง” เธอเอ่ยสั้นๆ “แต่ถ้าฉันจับได้ว่านายโกหกแม้แต่นิดเดียว... รินทร์ ฉันจะเป็นคนลงมือปิดแฟ้มคดีของนายด้วยมือของฉันเอง” รินทร์ยิ้มอย่างพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับจางหายไปทันทีเมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานดังขึ้นก้องทั่วห้องใต้ดิน ระบบ Eye of Truth ของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เลื่อนผ่านรวดเร็วเกินกว่าจะอ่านทัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณลอบสังหารระดับ SSS ในระยะ 50 เมตร] [คำเตือน: เป้าหมาย 'ผู้คุมกฎ' ได้รับคำสั่งกวาดล้างแล้ว] [สถานะ: กำลังเข้าสู่โหมดการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด] ก่อนที่รินทร์จะทันได้เอ่ยปากบอกเอเลน่า ประตูห้องเก็บเอกสารที่ล็อกแน่นหนากลับถูกกระชากจนหลุดออกจากบานพับ แรงปะทะมหาศาลซัดพวกเขากระเด็นไปคนละทิศทาง พร้อมกับร่างในชุดสีดำสนิทที่ปรากฏตัวขึ้นกลางฝุ่นควัน ร่างนั้นไม่ได้ใช้อาวุธปืนหรือมีด แต่ในมือกลับถือเข็มฉีดยาสีเขียวเรืองแสงที่รินทร์จำได้แม่น... มันคือเครื่องมือลบความจำที่ใช้กับคนทรยศเท่านั้น! “ดูเหมือนเราจะถูกต้อนรับด้วยแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ รินทร์” เอเลน่าดึงมีดสั้นออกมาจากต้นขา สายตาเธอจ้องมองนักฆ่าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าที่ไร้ที่ติ “เตรียมตัวให้พร้อม ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปไม่ได้ ดีลของคุณก็จบลงที่นี่!” รินทร์กัดฟันแน่น ระบบ Eye of Truth ทำงานหนักจนเขารู้สึกปวดร้าวที่เบ้าตา เขากำลังจะสั่งการระบบเพื่อดึงข้อมูลจุดอ่อนของนักฆ่า แต่ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำลึกลับก็ดังขึ้นผ่านลำโพงที่ซ่อนอยู่ในห้อง “น่าประทับใจจริงๆ... ทั้งคู่เลย” เสียงนั้นทำให้เอเลน่าชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างนักฆ่าที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหยุดชะงักลงราวกับถูกสั่งให้หยุดกะทันหัน ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องจะเปลี่ยนเป็นรูปสัญลักษณ์ที่รินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน—สัญลักษณ์ขององค์กรที่เขาสันนิษฐานว่าล่มสลายไปแล้วเมื่อทศวรรษก่อน “รินทร์... นั่นมันตราของ ‘เดอะ โกสต์’ ไม่ใช่เหรอ” เอเลน่าพึมพำด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “อย่าบอกนะว่า...” รินทร์เบิกตากว้าง เมื่อข้อความบนหน้าจอค่อยๆ พิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ: *‘ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้ที่ถูกเลือก’* แฟ้มคดีลับ007 หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยเบื้องหลังอันดำมืดในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!