รองประธานที่น่าสงสัย

"เงาสะท้อนในกระจกนั่นไม่ได้มีลมหายใจ... แต่รอยยิ้มของมันกำลังขยายกว้างขึ้นจนเกือบถึงใบหู" ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาท่ามกลางความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปตามไขสันหลัง ดวงตาสีเลือดคู่พิกลในเศษกระจกแตกบนพื้นยังคงจ้องมองทะลุผ่านแผ่นหลังของผม ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ผมตัดสินใจหมุนตัวกลับพร้อมกับง้างหมัดเตรียมรับมือ ภาพตรงหน้ากลับว่างเปล่า มีเพียงเศษกระจกบานเล็กที่สะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบวิบวับบนพื้นพรมสีเทา ไม่มีร่างเงาสีดำ ไม่มีรอยยิ้มเยือกเย็น และไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ จากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ ตรวจพบความผิดปกติทางจิตวิญญาณระดับต่ำ: ภาพหลอนจากแรงกดดันทางจิตใจ ] [ ระบบ 'Eye of Truth' ทำการปรับสมดุลคลื่นสมองอัตโนมัติ... สำเร็จ ] [ สถานะปัจจุบัน: สติสัมปชัญญะ 100% | ตรวจพบพลังงานแปลกปลอมในรัศมี 10 เมตร ] ผมพรูลมหายใจออกทางปากช้าๆ มือขวาที่กำแน่นคลายออก ยอมรับเลยว่าคดีนี้ซับซ้อนกว่าที่คาดไว้มาก การที่สมองประมวลผลข้อมูลปริมาณมหาศาลติดต่อกันหลายชั่วโมงเริ่มสร้างภาระเกินพิกัดให้ระบบประสาท แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งกังวลเรื่องภาพลวงตา เพราะเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาที่ห้องเก็บเอกสารลับแห่งนี้แล้ว ประถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มสภานักเรียนรีดเรียบกริบก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามทว่าเยียบเย็น ดวงตาสีไพลินคมกริบกวาดตามองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผม เอเลน่า... รองประธานสภานักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความปรานี ยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ คุณรินทร์" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่ทรงพลังจนกดดันบรรยากาศในห้องให้ลดฮวบลงทันที "หลักฐานที่คุณตามหา ถูกย้ายไปอยู่ในความดูแลของคณะกรรมการวินัยเรียบร้อยแล้ว และในฐานะผู้ต้องสงสัยพัวพันกับการทุจริต คุณต้องถูกกักตัวไว้สอบสวน ณ บัดนี้" ด้านหลังของเอเลน่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างกำยำสองคนก้าวตามเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ควบคุมตัว ท่าทางของพวกเขาจริงจังและพร้อมเข้าชาร์จทันทีหากผมขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของผมกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้คนที่รู้จักผมดีจะรู้ทันทีว่า 'กำลังมีคนซวย' "กักตัวผมหรือครับ รองประธานเอเลน่า?" ผมทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลาศก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "ด้วยข้อหาอะไรหรือครับ... การพบเอกสารเบิกจ่ายงบประมาณที่เป็นเท็จ หรือเพราะคุณกำลังกลัวว่าหลักฐานชิ้นนั้นจะชี้ไปยัง 'ใครบางคน' ที่ยืนอยู่เหนืออำนาจของสภานักเรียนกันแน่" ดวงตาของเอเลน่าหรี่แคบลงเล็กน้อย ปฏิกิริยาตอบสนองทางกายภาพระดับไมโครนี้ไม่รอดพ้นจากระบบ 'Eye of Truth' ของผม กล้ามเนื้อบริเวณมุมปากของเธอกระตุกเกร็งชั่วเสี้ยววินาที ชีพจรที่ลำคอเต้นเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นั่นคือหลักฐานชั้นดีว่าคำพูดของผมกระทบถูกจุดเปราะบางเข้าอย่างจัง "ระวังคำพูดของคุณด้วย รินทร์" เอเลน่าก้าวประชิดเข้ามาจนระยะห่างของเราเหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับความเย็นชาเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูก "การกล่าวหาคณะกรรมการโดยไม่มีหลักฐานรองรับ มีโทษหนักกว่าที่คุณคิดนะ" "ไม่มีหลักฐานอย่างนั้นหรือครับ?" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ปัดหน้าจอสองสามครั้งแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ "นี่คือบันทึกการส่งมอบพัสดุเมื่อสามวันก่อน ระหว่างบริษัทจัดซื้อและคลังสินค้าของโรงเรียน ลายเซ็นต์ที่ปรากฏอยู่นั้นระบุว่าเป็นของ 'คุณสมชาย' หัวหน้าฝ่ายพัสดุ..." ผมหยุดเว้นจังหวะ เล็งสายตาคมกริบไปที่ดวงตาสีไพลินคู่นั้น "...แต่ระบบ 'Eye of Truth' ของผม ตรวจสอบพบความแตกต่างของรอยหมึกในระดับนาโนเมตร ลายเซ็นต์นี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเมื่อสามวันก่อน แต่มันถูกคัดลอกและแปะทับลงไปด้วยโปรแกรมกราฟิกสมัยใหม่เมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้วนี่เอง! และยิ่งไปกว่านั้น..." ผมเลื่อนหน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดมุมอับที่ดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์สำรอง "...คนที่ถือแฟลชไดรฟ์บรรจุไฟล์นี้เข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายพัสดุในเวลาตีสอง คือคนๆ เดียวกับที่เซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณก้อนสุดท้าย... ซึ่งก็คือคนสนิทของคุณเอง รองประธานเอเลน่า!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเก็บเอกสารทันที เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหลังเริ่มหันมองหน้ากันเองด้วยความลังเล บรรยากาศรอบตัวเอเลน่าเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดระดับวิกฤต ร่างบางนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีไพลินจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับใบหน้าของผมอย่างพิจารณา ประกายความประหลาดใจวาดผ่านแววตาของเธออยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่แตกต่างจากความเย็นชาโดยสิ้นเชิง "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายจริงๆ สินะครับ รินทร์" เอเลน่าผ่อนลมหายใจออกเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยื่นมือเรียวสวยออกมารับแท็บเล็ตไปถือไว้เอง ก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาผมตรงๆ "ฉันยอมรับว่าประเมินคุณต่ำไปหน่อย" แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก ไฟฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะรัวๆ พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่ดังแทรกขึ้นมา [ เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก ระบบความปลอดภัยหลักถูกแฮก ] [ พื้นที่เป้าหมาย: ห้องเก็บเอกสารลับชั้นใต้ดิน และรหัสผ่านกำลังถูกรีเซ็ตโดยผู้ใช้งานนิรนาม ] เอเลน่าหน้าเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เธอหันมาคว้าแขนเสื้อของผมไว้แน่นแรงจนนิ้วมือเรียวขาวซีด "ไม่ใช่ฝีมือฉัน..." เอเลน่ากระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความร้อนรน "และดูเหมือนว่า... เป้าหมายของพวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายหลักฐาน แต่มันตั้งใจจะ 'เก็บ' เราทั้งคู่ในคราวเดียว!" ทันใดนั้น ผนังกระจกนิรภัยด้านหลังของห้องเก็บเอกสารก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิดแรงดันสูง สะเก็ดกระจกนับพันชิ้นกระจายว่อนกลางอากาศ ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำทึบที่พวยพุ่งเข้ามา ร่างเงาสีดำสนิทกลุ่มหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือก็ก้าวทะลุควันไฟเข้ามาอย่างเงียบเชียบ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ผู้นำของกลุ่มมือสังหารนั้น สวมหน้ากากอนามัยสีขาวที่วาดรอยยิ้มกว้างด้วยเลือดสดๆ... หน้ากากเดียวกับ 'เงาสะท้อน' ในกระจกที่ผมเพิ่งเห็นเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ --- แฟ้มคดีลับ007