ศัตรูหัวใจหรือมิตรแท้

"รอยเปื้อนคราบกาแฟบนปกแฟ้มเอกสารคดีคอร์รัปชันเมื่อสามปีก่อน ไม่ได้เกิดจากความสะเพร่าของเจ้าหน้าที่แผนกบัญชี... แต่เป็นร่องรอยการจงใจหยดสารเคมีเพื่อทำลายล้างข้อมูลระดับความลับต่างหากล่ะครับ คุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บเอกสารลับชั้นใต้ดินของบริษัท กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดทันที รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต แผ่ออร่าความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว เรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาคมปลาวาฬที่จ้องมองมาอย่างท้าทาย ป้ายชื่อบนอกเสื้อระบุตำแหน่งที่ทำให้เอเลน่าซึ่งยืนอยู่เคียงข้างถึงกับขมวดคิ้วมุ่น—*ค,ย.ว.* หรือ 'ที่ปรึกษาพิเศษฝ่ายตรวจสอบโครงสร้างองค์กร' ผู้บินตรงมาจากสำนักงานใหญ่ต่างประเทศเพื่อรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ "คุณกำลังเข้าใจผิดในรายละเอียดทางนิติวิทยาศาสตร์เบื้องต้นนะครับ คุณคฑา" รินทร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ สุภาพ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเชือดเฉือนคมคาย "สารที่หยดลงไปไม่ใช่กรดเกลือเพื่อทำลายข้อมูลอย่างที่คุณสันนิษฐานจากผิวเผิน แต่มันคือสารละลายไอโอดีนสูตรเฉพาะที่ใช้ตรวจจับรอยนิ้วมือแฝง... ซึ่งหมายความว่า มีคนจงใจเปิดแฟ้มนี้ขึ้นมาเพื่อค้นหาหลักฐานชิ้นสำคัญเมื่อไม่กี่นารีก่อนที่เราจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ต่างหากครับ" บรรยากาศในห้องชะงักงันไปชั่วขณะ เอเลน่าลอบมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยแววตาครุ่นคิด มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำขยับเข้าใกล้ด้ามจับปืนพกพกซ่อนโดยสัญชาตญาณ เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของคฑาในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และความสามารถในการวิเคราะห์ของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ารินทร์เลยแม้แต่น้อย คฑาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาส่อประกายความสนุกสนานราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ เขาเดินเข้ามาใกล้รินทร์จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก "สมandกับที่เป็นสุนัขล่าเนื้อผู้สร้างชื่อเสียงจากการไขคดีปริศนาในบริษัทแห่งนี้... น่าสนใจจริงๆ ที่คุณมองทะลุปรุโปร่งถึงระดับโมเลกุลของคราบสารเคมีได้รวดเร็วขนาดนั้น" คฑายื่นมือเข้ามาใกล้แฟ้มเอกสาร ทำท่าจะหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบ แต่รินทร์กลับใช้มือซ้ายแตะขอบแฟ้มไว้ด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าแลบ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะตัวเขาเท่านั้น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการท้าทายระดับสูงจากตัวละครพิเศษ 'คฑา (ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนเชิงจิตวิทยา)'] [เงื่อนไขภารกิจลับ: ไขปริศนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคราบสารเคมีและรหัสลับภายใน 10 นาที] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรสัจธรรมขั้นที่ 3 และแต้มประสบการณ์ +1,500 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงฐานข้อมูลลับระดับ S] รินทร์นิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นเงื่อนไขของระบบ ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏขึ้นบนมุมขวาบนของจอภาพใสอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เคยอ่านผ่านตามาตลอดชีวิต "ดูเหมือนว่าคุณคฑาจะไม่ได้มาแค่เพื่อตรวจสอบเอกสารธรรมดาๆ สินะครับ" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มุมปากหยักระบายยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ "แต่คุณตั้งใจจะใช้ผมเป็นเครื่องมือในการทดสอบประสิทธิภาพของระบบตรวจสอบภายในชุดใหม่... หรือว่าคุณมีจุดประสงค์อื่นที่ซ่อนเร้นมากกว่านั้นกันแน่ครับ?" คฑาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้มาใหม่เจือจางลง แทนที่ด้วยแววตาประหลาดใจที่ฉายชัดขึ้นอย่างปิดไม่มิด เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะปรบมือช้าๆ สองครั้ง "น่าประทับใจจริงๆ... ทั้งไหวพริบ ความนิ่งสงบ และสัญชาตญาณในการอ่านเกม คุณไม่เพียงแต่ตอบโต้สมมติฐานของผมได้ทันท่วงที แต่คุณยังมองทะลุถึงเจตนาที่แท้จริงของการมาเยือนในครั้งนี้ด้วย" คฑากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยอมรับความสามารถอย่างแท้จริง "ถูกต้องครับ ผมได้รับคำสั่งตรงจากเบื้องบนให้มาประเมินว่าคุณ 'คู่ควร' กับการรับรู้ความจริงเบื้องหลังองค์กรนี้หรือไม่... และตอนนี้ คุณผ่านการทดสอบรอบแรกแล้วครับ" เอเลน่าพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ยอมลดมือลงจากอาวุธคู่กาย แม้ว่าเธอจะโล่งใจที่สถานการณ์ไม่บานปลายไปสู่การใช้กำลัง แต่ความรู้สึกระแวงแคลงใจกลับเพิ่มสูงขึ้นเป็นทวีคูณ เธอรู้ดีว่า 'เบื้องบน' ที่คฑากล่าวถึงนั้นมีอำนาจมืดและอันตรายเพียงใด การที่รินทร์เข้าไปพัวพันกับเกมการเมืองระดับนี้อาจนำพาหายนะมาสู่ชีวิตของเขาสักวัน "ถ้าเช่นนั้น การทดสอบรอบต่อไปคงไม่ใช่แค่การทายปริศนากระดาษเก่าๆ แล้วสินะครับ" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลง คฑายิ้มกริ่ม ควักสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะกดส่งไฟล์ข้อมูลบางอย่างเข้ามายังเครื่องของรินทร์ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพร้อมกัน "ยินดีต้อนรับสู่เกมกระดานที่แท้จริงครับ คุณรินทร์... ข้อมูลในไฟล์นั้นคือพิกัดและรหัสผ่านของห้องนิรภัยชั้นที่ 13 ที่ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี" คฑากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลายเป็นรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้ขนลุก "ถ้าคุณแน่จริงและมีความสามารถพอที่จะไขปริศนาการหายตัวไปของอดีตผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยได้ภายในเวลาเที่ยงคืนนี้... ผมอาจจะยอมบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับ 'การตาย' ของพ่อคุณให้ฟังก็ได้นะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงของคฑาก็หมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องเก็บเอกสารไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นอายความกดดันที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ รินทร์นิ่งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเขาเป็นความลับสุดยอดที่ถูกฝังกลบเอาไว้ตั้งแต่เขายังเด็ก ทำไม... ทำไมคฑาถึงรู้เรื่องนี้ได้? เอเลน่ารีบก้าวเข้ามาแตะไหล่ของรินทร์เบาๆ แววตาคู่นั้นฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด "รินทร์... คุณอย่าไปเชื่อคำพูดของหมอนั่น มันอาจจะเป็นกับดักจิตวิทยาที่จะลากคุณเข้าไปสู่หลุมพรางก็ได้นะครับ" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ดวงตากลับมาคมกริบและมั่นคงดังเดิม นิ้วเรียวยาวกดเปิดไฟล์ข้อมูลบนหน้าจอสมาร์ทโฟน ปรากฏภาพถ่ายแผนผังห้องนิรภัยชั้นที่ 13 และข้อความสั้นๆ ที่เขียนทิ้งไว้ด้วยลายมืออันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด สายตาของรินทร์กวาดมองตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายบนหน้าจอ ซึ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก—เพราะลายมือนั้น... ไม่ใช่ของอดีตผู้อำนวยการ แต่เป็นลายมือของตัวเขาเองในวัยเด็กที่เขาจำได้แม่นยำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้และตื่นเต้นไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ!