แผนซ้อนแผน: วางเหยื่อล่อฆาตกร

"เป้าหมายไม่ได้กำลังจะมา... แต่เขาเดินเข้ามาอยู่ในกรงตั้งแต่สามนาทีแรกที่เราประกาศแถลงการณ์แล้วครับ คุณเอเลน่า" เสียงกระซิบที่ราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงใหญ่ อาคารสำนักงานใหญ่สถาบันวิจัยเทคโนโลยีไคโรส แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลถูกหรี่ลงเหลือเพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ขับเน้นให้บรรยากาศโดยรอบตึงเครียดราวกับสายกีตาร์ที่ถูกดึงจนถึงขีดสุด บนเวทีเบื้องหน้า รินทร์ในชุดสูทสากลเข้ารูปกำลังยืนกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองผู้สื่อข่าวและแขกผู้มีเกียรติกว่าสองร้อยชีวิตที่นั่งอัดแน่นอยู่เบื้องล่าง ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงกับข้อมูลหลักฐานดิจิทัลชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งถูกฉายขึ้นบนจอแอลอีดีขนาดยักษ์ เอเลน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่ด้านหลัง ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะกำลังประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณสายลับที่ถูกฝึกมาอย่างโชกโชน ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยเหลือบมองไปทางแถวที่สามด้านซ้าย ซึ่งชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทองกำลังยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งที่ภายในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศไว้จนเย็นเยียบ "นายมั่นใจเกินไปหรือเปล่า รินทร์" เอเลน่าส่งกระแสเสียงผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่ซ่อนไว้ที่ปกเสื้อ "ข้อมูลการยักยอกเงินทุนวิจัยและบันทึกการเข้าออกห้องทดลองใต้ดินเมื่อคืนก่อน... มันเปิดโปงแค่ระดับปฏิบัติการ ไม่ใช่ตัวการใหญ่ระดับบอร์ดบริหาร" รินทร์ไม่ได้หันไปมอง เธอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในสายตาของเขานั้น ระบบ 'Eye of Truth' กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ข้อมูลระดับอะตอมพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิด ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงโปร่งใสลอยละล่องอยู่เบื้องหน้า [ ตรวจพบชีพจรผิดปกติ: 114 ครั้ง/นาที ] [ ตรวจพบสารเคมีเจือปนในเหงื่อ: อะดรีนาลีนหลั่งเกินเกณฑ์มาตรฐาน 45% ] [ เป้าหมาย: ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมาย 'ดร.พงศธร' กำลังเตรียมกดปุ่มส่งสัญญาณทำลายเซิร์ฟเวอร์สำรอง ] "นั่นคือสิ่งที่เขา *อยาก* ให้เราคิดครับ" รินทร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "คดีนี้ไม่ได้ซับซ้อนตั้งแต่แรก แต่มันถูกออกแบบมาให้ซับซ้อนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากโครงสร้างอำนาจที่แท้จริง... และตอนนี้ เหยื่อชิ้นโตกำลังจะกลืนเบ็ดเข้าไปเต็มคำแล้ว" รินทร์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ไมโครโฟนหลัก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเวทีดังสะท้อนก้องกังวาน เรียกร้องความสนใจจากผู้คนทั้งห้องให้กลับมาหยุดอยู่ที่เขาอีกครั้ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว ราวกับทุกคนต่างกลั้นหายใจรอฟังคำพิพากษาจากปากชายหนุ่มผู้พลิกคดีอันเป็นปริศนามานานนับเดือน "ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษครับ" รินทร์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงกังวานและสุภาพ "ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมและทีมงานได้ทำการแกะรอยปริศนาการเสียชีวิตและการรั่วไหลของข้อมูลลับระดับชาติ จนกระทั่งเราพบจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้าย... ชิ้นที่เชื่อมโยงทุกคดีเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ" บนจอภาพด้านหลัง ปรากฏภาพกราฟิกโครงข่ายอาชญากรรมที่ซับซ้อน เส้นสีแดงโยงใยจากบริษัทลูกไปยังบัญชีลับในต่างประเทศ ก่อนจะมาบรรจบที่จุดกึ่งกลาง ซึ่งเป็นชื่อย่อของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าลงมือ ดร.พงศธรที่นั่งอยู่ด้านล่างหน้าซีดเผือก มือที่ถือกระเป๋าเอกสารสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขารีบก้มหน้าลงพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อพิมพ์คำสั่งบางอย่าง แต่ทว่า... แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากแถวหลังจากสุด ท่ามกลางความตกใจของทุกคน ชายวัยกลางคนรูปร่างส้วม ใส่สูทแบรนด์ดังระดับโลก ลุกขึ้นยืนพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างแก้มขวา ซึ่งไม่เคยปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลประวัติพนักงานคนใดของสถาบัน "ช่างเป็นการวิเคราะห์ที่ยอดเยี่ยมและน่าประทับใจจริงๆ ครับ คุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นสะท้อนไปทั่วห้องโถง "คุณใช้เวลาเพียงไม่นานในการถอดรหัสโครงสร้างที่พวกเราใช้เวลาสร้างมานานหลายปี... น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณรู้อะไรมากเกินไป" บรรยากาศในห้องพลพลิกผันจากความเงียบสงบกลายเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที ผู้สื่อข่าวต่างแตกตื่นและพยายามยกกล้องขึ้นบันทึกภาพ ขณะที่การ์ดรักษาความปลอดภัยชุดดำสี่คนเดินก้าวออกมาจากมุมมืด ล้อมรอบเวทีและทางออกเอาไว้ทั้งหมด เอเลน่าหรี่ตาลง มือเรียวบางเลื่อนไปแตะที่ข้อศอกซ้ายโดยอัตโนมัติ ซึ่งมีอาวุธลับขนาดจิ๋วซ่อนอยู่ "รินทร์... นั่นไม่ใช่คนของสถาบัน พวกมันคือหน่วยปฏิบัติการพิเศษนอกระบบ 'แบล็คการ์ด'" "ผมทราบครับ" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอยู่หน้าไมโครโฟน รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างใจเย็น "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ... ท่านรองประธานกรรมการบริหาร 'มานพ' หรือที่เราควรเรียกว่า ผู้บงการตัวจริงกันแน่?" มานพหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจมืด เขาเดินก้าวขึ้นมาบนเวทีทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน สายตาดุดันจ้องมองรินทร์ราวกับราชสีห์กำลังมองเหยื่อตัวน้อยในกรง "กับดักงั้นหรือ? คุณคิดว่าเด็กจบใหม่ที่อาศัยระบบวิเคราะห์ข้อมูลกระจอกๆ จะเอาชนะเครือข่ายระดับโลกอย่างพวกเราได้จริงๆ หรือครับ คุณรินทร์?" มานพหยุดยืนห่างจากรินทร์เพียงแค่เอื้อมมือถึง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "คุณประกาศความสำเร็จให้คนทั้งโลกรับรู้... เท่ากับคุณเปิดเผยตัวตนและรวบรวมพยานปากเอกทั้งหมดมาไว้ที่เดียวกันในที่โล่งแจ้ง... คุณไม่ได้สร้างกับดักเพื่อล่อผมหรอกครับ... แต่คุณกำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองต่างหาก" รินทร์เอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมสะท้อนแสงไฟบนเวทีเป็นประกายวาววับ เขาไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังหนี แต่กลับก้าวเข้าไปหามานพอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่ถึงฟุต "คุณพูดถูกครึ่งเดียวนะครับ คุณมานพ" รินทร์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "ผมรวบรวมทุกอย่างมาไว้ที่นี่... เพราะผมต้องการให้คุณมั่นใจว่า 'ปลาตัวใหญ่' อย่างคุณจะกล้าว่ายเข้ามาติดเบ็ดด้วยตัวเอง" ชั่วพริบตานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่รินทร์รอคอยก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอกสำเร็จ ] [ ภารกิจหลักบทที่ 20: 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' เสร็จสิ้นสมบูรณ์ ] [ ระบบ 'Eye of Truth' ทำการอัปเกรดระดับ SSS: ปลดล็อกฟังก์ชัน 'เจาะลึกจิตวิทยาและบันทึกความทรงจำแบบเรียลไทม์' ] [ คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบรหัสลับทำลายล้างระยะไกลกำลังถูกเปิดใช้งาน... ต้นทางมาจากห้องทำงานประธานกรรมการใหญ่ชั้นบนสุด ] รินทร์หุบยิ้มลงช้าๆ สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขั้นสุดยอด เขาไม่ได้มองมานพที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป แต่เงยหน้าขึ้นมองเพดานตึกสูงเบื้องบน มานพขมวดคิ้วด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ ชายหนุ่มคนนี้ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย "แกมองอะไรของแก?" "ผมกำลังมองคนที่กำลังจะส่งคุณเข้าคุกแทนผมต่างหากล่ะครับ" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหันไปสบตากับเอเลน่าที่ยืนรอจังหวะอยู่แล้ว และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าทางด้านหลังเวทีก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันหนักแน่นนับสิบของหน่วยสอบสวนพิเศษกลางที่กรูเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้ในกำมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้และตื่นเต้นไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ!