คำสารภาพของสายลับ

"เธอไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อช่วยงานสภานักเรียน ตั้งแต่ต้น... เธอได้รับคำสั่งให้มาจับตาดูผม ใช่ไหมครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดินที่รายล้อมไปด้วยจอโฮโลแกรมแสงสีฟ้าสลัว เขาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังกราฟิกการไหลเวียนของข้อมูลที่กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉานอยู่บนหน้าจอเบื้องหน้า เอเลน่าที่ยืนพิงผนังห้องนิ่งสงบขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่ฟังดูเชื่องช้าทว่าหนักแน่น เธอวางแก้วกาแฟอุ่นลงบนโต๊ะโลหะก่อนจะถอนหายใจยาว "คุณฉลาดเกินไป รินทร์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากแต่ซ่อนความสั่นไหวที่คนช่างสังเกตอย่างเขารู้สึกได้ "ระบบ 'Eye of Truth' ของคุณไม่ใช่แค่ของเล่นที่ไว้โกงข้อสอบ แต่มันคือภัยคุกคามต่อโครงสร้างอำนาจที่มองไม่เห็นในบริษัทนี้ ผมถูกส่งมาเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่เดินไปเหยียบกับระเบิดที่ตัวเองสร้างขึ้น... หรือไม่ก็ให้แน่ใจว่าคุณจะหายไปจากสมการนี้อย่างเงียบเชียบที่สุด" รินทร์หันกลับมา แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความเย็นชาแบบนักวิเคราะห์ที่กำลังประเมินความเป็นไปได้ในหัว ระบบ 'Eye of Truth' ของเขาเริ่มทำงานอัตโนมัติ ตัวเลขค่าความจริง (Truth Index) เหนือศีรษะของเอเลน่าพุ่งสูงขึ้นเป็นสีเขียวจัด หมายความว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดคือ 'ความจริงแท้' ที่ไร้การปรุงแต่ง "ทำไมถึงสารภาพตอนนี้?" รินทร์ถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เขาสามารถอ่านสีหน้าของเธอได้ทุกตารางนิ้ว "หรือว่าคำสั่งของคุณเปลี่ยนไปแล้ว?" เอเลน่าสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกเริ่มร้าวราน "เพราะภารกิจที่ผมได้รับมาล่าสุด ไม่ใช่การสังเกตการณ์... แต่เป็นการกำจัด" คำว่า 'กำจัด' ดังสะท้อนก้องในห้องแคบๆ รินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของอากาศรอบข้าง ก่อนที่หน้าจอระบบโฮโลแกรมจะเปลี่ยนรูปแบบไปอย่างรวดเร็ว ตัวเลขระดับพลังของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากการวิเคราะห์สถานการณ์ที่วิกฤตถึงขีดสุด "คุณช่วยชีวิตผมไว้หลายครั้งในคดีที่ผ่านมา" เอเลน่าก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอ "รินทร์ ความเก่งกาจของคุณมันดึงดูดศัตรูที่ร้ายกาจกว่าที่คุณคิดไว้มาก พวกนั้นไม่ได้ต้องการแค่ 'ข้อมูล' ของคุณ แต่มันต้องการ 'สมอง' ของคุณไปติดตั้งในระบบ AI ลับที่กำลังพัฒนาอยู่" รินทร์พยักหน้าช้าๆ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมค่าความเสี่ยงในระบบถึงเตือนระดับแดงเถื่อนมาตลอดทั้งสัปดาห์ เขาไม่ใช่แค่พนักงานบริษัทที่บังเอิญไปรู้ความลับ แต่เขาคือวัตถุดิบชิ้นสำคัญของแผนจารชนระดับโลก "แล้วคุณล่ะ เอเลน่า" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ท้าทาย "ถ้าคุณไม่กำจัดผม คุณจะกลายเป็นผู้ทรยศ และพวกนั้นจะตามล่าคุณด้วยเช่นกัน" "นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องบอกคุณ" เธอหยิบชิปข้อมูลขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วยื่นให้เขา "นี่คือรหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลชั้นในของเครือข่าย 'Shadow Syndicate' หากเราเปิดเผยมันพร้อมกันทั่วโลกในคืนนี้ เกมของพวกมันจะจบลง... แต่ชีวิตของเราสองคน ก็จะตกอยู่ในอันตรายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้" ทันใดนั้น เสียงเตือน 'Warning' ที่ดังลั่นสนั่นห้องลับก็ทำให้ทั้งสองต้องชะงัก รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นกราฟพลังบนจอแสดงค่าที่พุ่งทะลุขีดจำกัดไปสู่ระดับ [SSS] *ติ๊ง!* [ภารกิจระดับ SSS: 'จุดจบของจารชน' ถูกปลดล็อก] [เป้าหมาย: รักษาชีวิตของคุณและเอเลน่าจากการบุกรุกของหน่วยสังหารเงาภายใน 300 วินาที] [ผลตอบแทน: พลังวิเคราะห์ระดับพระเจ้า และการปลดล็อกพันธุกรรมขั้นที่ 2] ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าหนาหนักของห้องลับก็ถูกกระชากออกด้วยแรงระเบิดมหาศาล เสียงฝีเท้าของชายชุดดำนับสิบคนดังรัวเข้ามาพร้อมกับลำแสงเลเซอร์ที่กราดเข้ามาในความมืด รินทร์คว้าแขนเอเลน่าดึงลงไปหลบหลังโต๊ะเหล็กก่อนที่วิถีกระสุนจะเฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่นิ้ว "แฟ้มคดีนี้มันใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ" รินทร์กระซิบข้างหูเอเลน่า ในขณะที่นิ้วของเขาดีดรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนเพื่อเริ่มโต้กลับ "เตรียมตัวให้พร้อม เพราะหลังจากนี้... เราจะไม่มีคำว่า 'สายลับ' อีกต่อไป มีแต่ผู้รอดชีวิตเท่านั้น" แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจไม่ใช่กองทัพที่หน้าประตู... ทว่าคือเสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากเงามืดด้านหลังห้อง เสียงที่เขาคุ้นเคยดีกว่าใครในชีวิต เสียงของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 5 ปีก่อน... "เล่นสนุกกันพอหรือยัง รินทร์... ลูกชายของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้และตื่นเต้นไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ!