ความจริงหลังม่านน้ำตา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงถ่านหินคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินเก่าแก่หลังตึกคณะวิทยาศาสตร์ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับลมหายใจรวยรินของผู้เป็นเจ้าของห้องคนก่อน บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่เต็มไปด้วยกองเอกสารวิจัยที่ถูกเผาทำลายไปครึ่งหนึ่ง รินทร์ก้มลงใช้แหนบโลหะคีบเศษกระดาษชิ้นสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในเตาผิงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาฉายประกายสีฟ้าจางๆ ผ่านทักษะ 'Eye of Truth' ที่ถูกยกระดับขึ้นจนสามารถวิเคราะห์โครงสร้างระดับโมเลกุลของหมึกพิมพ์บนกระดาษได้ "ระวังหน่อยครับรินทร์ ความร้อนอาจทำให้หลักฐานชิ้นสุดท้ายนี้สลายไปคามือคุณได้นะ" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงความห่วงใยของเอเลน่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองก้าวออกมาจากเงาสลัว มือเรียวถือแฟ้มข้อมูลดิจิทัลที่เพิ่งกู้มาจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของอาจารย์มาร์ค ผู้ล่วงลับ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบห้องเพื่อระวังภัย รินทร์ไม่ตอบทันที เขารอจนกระทั่งระบบในหัวส่งเสียงแจ้งเตือน [ ตรวจพบร่องรอยพลังงานชีวภาพที่เชื่อมโยงกับระบบ 'Eye of Truth' ] [ ระดับความเข้ากันได้: 98.4% ] [ คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมรุ่นเดียวกับระบบหลักของคุณ ] รอยยิ้มฝืดเฝื่อนปรากฏขึ้นบนมุมปากของรินทร์ เขาวางเศษกระดาษลงบนโต๊ะอย่างเบามือ "คุณคิดว่าเรื่องบังเอิญมีอยู่จริงไหมครับเอเลน่า? อาจารย์มาร์ค... ชายผู้สอนผมวิเคราะห์คดีและมองโลกด้วยเหตุผลมาตลอดชีวิต กลับเป็นคนสร้างโค้ดชุดแรกที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณของผม" เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวกระทบกับใบหน้างดงามที่ตอนนี้เคร่งเครียด เธอวางแท็บเล็ตลงข้างกองเอกสาร ภาพโฮโลแกรมสามมิติถูกฉายขึ้นมา มันคือผังโครงสร้างขององค์กรลับที่อาจารย์มาร์คเคยสังกัดก่อนจะมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย "ท่านไม่ได้แค่สอนคุณไขคดีหรอกรินทร์ครับ... แต่อาจารย์มาร์คกำลังเตรียมคุณให้เป็น 'ผู้สืบทอด' ตั้งแต่แรกแล้ว" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นความสั่นไหวในดวงตาของชายหนุ่ม "จำบันทึกหน้าสุดท้ายในห้องทำงานของเขาได้ไหมครับ? ที่บอกว่า *'ความจริงที่นายตามหา มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจของฉัน'* นั่นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำสารภาพ" รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองอันชาญฉลาดของเขากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาผ่านระบบ 'Eye of Truth' ทุกชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เริ่มต่อเข้าหากันอย่างน่ากลัว อาจารย์มาร์คไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุการทดลองระเบิดห้องแล็บตามที่สำนวนคดีตำรวจสรุปไว้ แต่ร่องรอยการเผาไหม้ระดับนาโนเมตรบนซากกระดาษบ่งบอกชัดเจนว่า มันคือการฆ่าปิดปากโดยฝีมือของมืออาชีพ "ถ้าอาจารย์คือผู้สร้างระบบนี้ และเขากำลังถูกไล่าล่า..." รินทร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แสดงว่าคนที่ฆ่าเขา ก็คือคนกลุ่มเดียวกับที่โยนความผิดคดีทุจริตให้ผมเมื่อปีก่อนสินะครับ" ก่อนที่เอเลน่าจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยความปลอดภัยระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องสลับกับความมืด ระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในห้องดับวูบลง ก่อนที่หน้าจอหลักจะปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมา [ ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก ] [ กำลังดาวน์โหลดข้อมูล 'โครงการคูบิเคิล' (Project Cubicle) ] [ เหลือเวลาอีก 60 วินาที ก่อนระบบทำลายตัวเองจะทำงาน ] "เวรเอ๊ย!" เอเลน่าสบถออกมาเบาๆ เธอชักปืนพกเก็บเสียงออกจากซองใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว "มีคนดักสัญญาณเราตั้งแต่ตอนที่กู้เซิร์ฟเวอร์ พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่!" รินทร์ไม่รอช้า เขากระโดดไปที่หน้าจอหลักทันที นิ้วมือเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามสกัดกั้นการดาวน์โหลดข้อมูล ขณะที่ระบบ 'Eye of Truth' ในหัวของเขาทำงานเกินร้อยเปอร์เซ็นต์เพื่อหาช่องโหว่ของไฟร์แวลล์ปริศนา [ คำเตือน: ตรวจพบตัวตนของบุคคลปริศนาในรัศมี 10 เมตร ] [ สถานะ: บอสลับระดับ S - ผู้ดูแลระบบเงา ] ประตูกลเหล็กหนาหนักด้านหลังห้องค่อยๆ เลื่อนเปิดออกท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ในมือขวาถือร่มพับสีดำคลาสสิกที่ปลายเหล็กหยดน้ำฝนลงบนพื้นคอนกรีตเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ *ติ๊ง... ติ๊ง...* ใบหน้าครึ่งซีกถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาของปีกหมวก แต่รินทร์จำดวงตาส่อแววเย็นชาคู่นั้นได้ทันที... มันคือดวงตาคู่เดียวกับที่เขาเห็นในกล้องวงจรปิดวันพิพากษาคดีของบริษัทเมื่ออดีต "ไม่นึกเลยว่าลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์มาร์ค จะอุตส่าห์ขุดคุ้ยความลับขึ้นมาได้ลึกขนาดนี้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะ "น่าเสียดายจริงๆ นะครับรินทร์ ที่ความจริงบางอย่าง... สมควรที่จะตายไปพร้อมกับหลุมศพ" ชายในชุดดำยกมือขึ้นกดปุ่มรีโมทในมือซ้าย ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่กระโดดข้ามจาก 60 วินาที เหลือเพียงแค่ 10 วินาทีเท่านั้น! เอเลน่าหันปากกระบอกปืนไปทางผู้มาเยือนทันที "รินทร์ ถอยหลังไป!" แต่รินทร์กลับยืนนิ่ง ดวงตาสกิดประกายสีฟ้าเข้มจนเกือบเป็นสีม่วง เขามองทะลุผ่านเสื้อผ้าและผิวหนังของชายแปลกหน้า จนกระทั่งเห็นรหัสพันธุกรรมและรอยสักรูปงูกินหางที่ต้นคอ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในระบบ 'Eye of Truth' ของเขาเอง [ ตรวจพบรหัสผ่านผู้ดูแลระบบขั้นสูงสุด ] [ เงื่อนไขปลดล็อก: ยอมรับข้อเสนอ หรือ... ดับสูญไปพร้อมกับความจริง ] ชายปริศนายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินทร์เย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ลูกชายของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้และตื่นเต้นไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ!