คำลวงของคนสนิท

เสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดในยามวิกาลไม่ได้บ่งบอกถึงความขยันขันแข็งอีกต่อไป แต่มันคือเสียงสะท้อนของความกังขาที่กำลังกัดกินจิตใจของรินทร์ทีละน้อย บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ข้อมูลการเบิกจ่ายงบประมาณของโครงการลับถูกเปิดคาไว้ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ตัวเลขหลักสิบล้านเหล่านั้น หากแต่เป็น "รอยประทับเวลา" และ "ไอพีแอดเดรส" ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลเข้ารหัสอันแน่นหนา รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาข้างขวาปรากฏแสงสีฟ้าจางวับขึ้นตามสัญชาตญาณการทำงานของระบบ 'Eye of Truth' ทักษะพิเศษที่ได้รับการยกระดับจนสามารถมองทะลุโค้ดปลอมแปลงระดับอะตอมได้ *[ตรวจพบความผิดปกติ: บันทึกการเข้าสู่ระบบถูกลบและเขียนทับด้วยชุดคำสั่งที่มีลายเซ็นดิจิทัลเฉพาะตัว]* *[ระดับความแม่นยำในการวิเคราะห์: 99.8%]* *[คำเตือน: รูปแบบการเขียนโค้ดนี้ตรงกับคีย์การเข้าถึงส่วนตัวของ ‘กรณ์’ เพื่อนสนิทผู้ร่วมก่อตั้งทีมวิเคราะห์ของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ]* ลมหายใจของรินทร์สะดุดไปชั่วขณะ เขานิ่งงันไปร่วมนาที ความรู้สึกหน็บหนาวแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง กรณ์... คนที่ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันวิกฤตการเมืองในบริษัทมาด้วยกัน คนที่เคยเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเขาในคืนฝนตกที่โกดังร้าง คนที่เขามอบความไว้วางใจให้เป็นผู้ดูแลระบบความปลอดภัยหลังบ้านทั้งหมด "เป็นไปได้ยังไง..." รินทร์พึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าและแห้งผาก แวบหนึ่ง ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว คำพูดให้กำลังใจ รอยยิ้มจริงใจในวันที่พวกเขาไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยเกมหมากรุกแห่งอำนาจ ความจริงข้อนี้กลับหนักอึ้งเสียจนยากจะรับไหว หากกรณ์คือคนที่ขายข้อมูลให้กับฝ่ายตรงข้าม นั่นหมายความว่าทุกย่างก้าวของเขาและเอเลน่า ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาถูกเปิดเผยให้ศัตรูรับรู้ทั้งหมด เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนลานประลองโดยที่มีคนคอยกระซิบจุดอ่อนของเขาให้คู่ต่อสู้ฟังอยู่ตลอดเวลา แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องทำงานเบาหวิวขัดจังหวะความคิด รินทร์รีบดีดตัวปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที พร้อมกับที่เอเลน่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นตามเคย รองประธานสภานักเรียนสาวในชุดไปรเวทสบายๆ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด เธอกวาดสายตามองบรรยากาศอึมครึมภายในห้องก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬของชายหนุ่ม "คุณดูแปลกไปนะ รินทร์" เอเลน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงความใส่ใจที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ภายใต้มาดเย็นชา "หรือว่าระบบ 'Eye of Truth' จะตรวจเจออะไรที่ทำให้คุณต้องลำบากใจอีกแล้ว?" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความระแวงที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจทำให้เขามองเอเลน่าเปลี่ยนไปชั่วขณะ... *ผู้หญิงคนนี้ถูกส่งมาตรวจสอบเราตั้งแต่แรก เธอก็มีความลับเช่นกัน แล้วเราจะเชื่อใจใครได้อีก?* "ไม่มีอะไรครับ... แค่เหนื่อยนิดหน่อยกับการตรวจสอบข้อมูลจำนวนมาก" รินทร์เลือกที่จะโกหก เขาซ่อนมือทั้งสองข้างที่กำลังสั่นเทาไว้ใต้โต๊ะทำงาน เอเลน่าหรี่ตามองเล็กน้อย เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวลอยมาแตะจมูก ทว่าในสถานการณ์นี้มันกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของรินทร์สงบลงเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นแฟ้มเอกสารกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "โกหกไม่เก่งเอาเสียเลยนะ สำหรับนักวิเคราะห์คดีมือฉมัง" เอเลน่ากล่าวพลันโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเขา "คุณกำลังสงสัยใครบางคน... คนที่คุณเคยคิดว่าไว้ใจได้มากที่สุดใช่ไหมล่ะ?" รินทร์ชะงัก เค้าโครงหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นทันที เขารู้ดีว่าไม่อาจปิดบังอะไรสายตาของอดีตสายลับคนนี้ได้สนิทหรอก แต่การถูกจี้ใจดำตรงๆ แบบนี้ทำให้เขาต้องระมัดระวังคำพูดให้มากยิ่งขึ้น "คุณรู้อะไรมา เอเลน่า?" รินทร์ถามกลับ เสียงต่ำลอดไรฟัน "ฉันไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับทีมของคุณมากไปกว่าที่คุณอนุญาตให้รู้หรอก" เอเลน่าผายมือออกเล็กน้อยอย่างยอมจำนน "แต่ฉันรู้จัก 'ความรู้สึก' ของคนที่ถูกหักหลัง... มันเป็นแววตาแบบเดียวกับที่คุณกำลังแสดงออกอยู่นี่ไงล่ะ" ก่อนที่รินทร์จะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัด หน้าจอสว่างวาบพร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ *(ข้อความจาก: กรณ์)* *– "รินทร์ นายอยู่ไหน? ฉันเจอเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับหนอนกระบองเพชรในองค์กรแล้ว รีบมาเจอฉันที่ดาดฟ้าตึก B ด่วนที่สุด อย่าบอกใครเด็ดขาด มันอันตรายเกินไป"* ดวงตาสองข้างของรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งวิเคราะห์ไปหมาดๆ กับข้อความนัดหมายตรงหน้ากำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว เป็นกับดัก? หรือเป็นการแก้ตัว? หรือนี่คือการล่อให้เขาเดินไปสู่จุดจบ? เอเลน่าก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากบางเฉียบของเธอจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่าเป็นความห่วงใยหรือความเย้ยหยันกันแน่ "น่าสนใจนี่..." เอเลน่ากระซิบเสียงแผ่วเบา "จะลองเดินไปหาคำตอบด้วยตัวเอง หรือจะรอให้ความลับนี้ฝังกลบพวกเราทั้งคู่ลงไปพร้อมกันล่ะ?" รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาจับด้ามปากกาโลหะในกระเป๋าเสื้อแน่น สติปัญญาและตรรกะทั้งหมดถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดันที่พุ่งสูงถึงขีดสุด ไม่ว่าเบื้องบนดาดฟ้าตึก B จะรอเขาด้วยมิตรภาพหรือคมมีด เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปเผชิญหน้า *[ระบบตรวจพบภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "ทางแยกแห่งความไว้วางใจ"]* *[เงื่อนไข: คลี่คลายปมการหักหลังและเอาชีวิตรอดจากการซุ่มโจมตีในพื้นที่ปิด]* *[เวลาที่เหลือ: 15:00 นาที]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นย้ำเตือนในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าที่กะพริบถี่รัวเตือนภัยอันตรายระดับสูงสุด รินทร์หันไปสบตาเอเลน่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างไร้ความลังเล โดยไม่รู้เลยว่า... เงานำทางที่รออยู่เบื้องล่างไม่ได้มีแค่กรณ์คนเดียวเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ!