ผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งคือใคร?

"โครงสร้างโปรตีนเคราตินถูกทำลายด้วยความร้อนระดับสูง... แต่รากผมเส้นนี้ยังคงความสมบูรณ์ของ DNA Mitochondrial เอาไว้ครบถ้วน" รินทร์พึมพำกับตัวเองภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลจากแว่นขยายออปติคอลที่ติดตั้งระบบวิเคราะห์ชีวภาพขั้นสูง ปลายเรียวของแหนบสเตนเลสสตีลคีบเส้นผมสีดำสนิทขนาดยาวประมาณสามเซนติเมตรเอาไว้ด้วยความระมัดระวังสูงสุด บนโต๊ะทำงานรกเรื้อไปด้วยเอกสารลับจากคดีการเสียชีวิตปริศนาของประธานกรรมการบริษัทเทคโครยอน รินทร์ขยับแว่นตาเล็กน้อยขณะที่ดวงตาสีเข้มฉายประกายแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา—ทักษะพิเศษจากระบบ 'Eye of Truth' กำลังทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อแยกแยะองค์ประกอบในระดับอะตอม เอเลน่ากอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานของรินทร์ สายตาคมกริบของรองประธานสภานักเรียนสาวผู้เยือกเย็นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันเคร่งเครียดของชายหนุ่ม เธอไม่ได้เอ่ยปากเร่งเร้า แต่ความเงียบที่เธอมอบให้นั้นทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศภายในห้องกดดันขึ้นอีกหลายเท่าตัว "คุณกำลังทำหน้าเหมือนเด็กชายที่กำลังไขปริศนาตัวต่อกล่องสุดท้าย... แต่ผมเดาว่าภาพบนกล่องนั้นคงไม่ได้มีแค่รูปเดียวใช่ไหมครับ รินทร์" เอเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเย้าแหย่เล็กน้อยเพื่อทำลายความตึงเครียด รินทร์ละสายตาจากจอภาพโฮโลแกรมตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเอเลน่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย "คุณตาแหลมคมสมเป็นรองประธานสภานักเรียนจริงๆ ครับ เอเลน่า เส้นผมเส้นนี้... หรือพูดให้ถูกคือ 'หลักฐาน' ที่เราเพิ่งได้มาจากการชันสูตรเชิงลึก มันกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจมาก" "เล่ามาสิคะ... อ่า หมายถึง เล่ามาสิครับ" เอเลน่าเกือบเผลอหลุดสำนวนคุ้นชิน แต่เธอก็ไหวตัวทันและปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการทันที รินทร์แอบอมยิ้มกับความผิดพลาดเล็กๆ นั้นแต่นิ่งไว้เพื่อรักษาบรรยากาศการสืบสวน "จากผลวิเคราะห์ของระบบ Eye of Truth เส้นผมเส้นนี้ไม่ได้มาจากผู้ต้องสงสัยหลักที่เรากำลังตามตัวเลยครับ" รินทร์เลื่อนจอภาพโฮโลแกรมไปตรงหน้าหญิงสาว ข้อมูลกราฟแท่งและโครงสร้างทางเคมีปรากฏขึ้นสามมิติ "ถ้าเราดูที่สารเคลือบผิวเส้นผม (Cuticle) มันบ่งบอกถึงรสนิยมการใช้แชมพูราคาแพงนำเข้าจากยุโรป ซึ่งขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมและสถานะทางสังคมของเหยื่ออย่างสิ้นเชิง แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ... สารเคมีตกค้าง" เอเลน่าก้มลงมองจอภาพ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "สารเคมี... สารอะไรกัน?" "สารละลายโพลีเมอร์ชนิดพิเศษที่ใช้ในห้องทดลองลับของกองกำลังทหารรับจ้างครับ" รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประมวลผลข้อมูลในหัว "เหยื่อไม่ได้ถูกฆ่าโดยคนใกล้ตัวที่มีความแค้นส่วนตัวอย่างที่เราสันนิษฐานไว้ในตอนแรก และก็ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตธรรมดาด้วย" "หมายความว่า..." เอเลน่าเว้นจังหวะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตระหนักรู้ "ฆาตกรไม่ได้มีแค่คนเดียว?" "ถูกต้องครับ" รินทร์พยักหน้ารับช้าๆ "เรากำลังเผชิญหน้ากับ 'ทีม' มืออาชีพ ทีมแรกทำหน้าที่วางแผนและอำพรางคดีให้แนบเนียนราวกับอุบัติเหตุ ส่วนอีกทีม... ทีมที่มีร่องพันธุศาสตร์ของทหารรับจ้างหลงเหลืออยู่ คือผู้ลงมือปฏิบัติการจริงในขั้นตอนสุดท้าย พวกเขาทำงานกันเป็นระบบ มีการแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนราวกับฟันเฟืองของนาฬิกาจักรกลชั้นดี" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกรองอากาศกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น เธอยื่นมือเรียวไปแตะที่ขอบโต๊ะ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้มองเห็นข้อมูลบนจอภาพได้ชัดเจนยิ่งขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวธรรมชาติจากตัวเธอโชยมาแตะจมูกรินทร์ ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ "ถ้าสมมติฐานของคุณถูกต้อง... แผนการทั้งหมดที่พวกมันทำลงไป ไม่ใช่แค่การฆาตกรอำพรางธรรมดา แต่มันคือการ 'จัดฉาก' เพื่อกลบเกลื่อนร่องบางอย่างที่มีมูลค่ามากกว่าชีวิตของประธานกรรมการคนนั้น" เอเลน่าวิเคราะห์ต่อยอดได้อย่างเฉียบคมสมกับเป็นคู่คิดที่รินทร์ไว้วางใจ "ชาญฉลาดมากครับเอเลน่า นั่นคือสิ่งที่ผมกังวลอยู่เช่นกัน" รินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทอประกายความคิดลึกซึ้ง "และเหยื่อรายต่อไป... อาจจะไม่ใช่คนในบริษัทเทคโครยอนอีกแล้ว แต่เป้าหมายอาจหมายถึงตัวเราเองที่กำลังเข้าไปใกล้ความจริงมากเกินไป" ในขณะที่ทั้งสองกำลังใช้ความคิดเพื่อเชื่อมโยงเบาะแสชิ้นสุดท้ายเข้ากับแผนผังองค์กรลับ อุณหภูมิภายในห้องทำงานก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่สามครั้งติดต่อกันจนเกิดเสียงช็อตเบาๆ ในอากาศ รินทร์ขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ระบบภายในร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือน เอเลน่าชักสีหน้าตื่นตัว มือเรียวแอบเลื่อนไปจับด้ามปากกาโลหะที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างสัญชาตญาณของสายลับ [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนโลหะกังวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มที่มีลวดลายซับซ้อนปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มควบคุม ทว่าครั้งนี้... สีของกรอบหน้าต่างไม่ใช่สีฟ้าใสเหมือนทุกที แต่มันกลับเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด พร้อมกับตัวอักษรเรืองแสงขนาดใหญ่ที่สลักคำเตือนเอาไว้ [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายความปลอดภัยระดับสูงสุดจากภายนอก] [เป้าหมาย: โปรแกรม 'Eye of Truth' กำลังถูกเจาะระบบโดยบุคคลนิรนาม] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแห่งเงา] [ภารกิจระดับ SSS: "เกมล่าชีวิตแห่งรัตติกาล" เริ่มต้นขึ้นแล้ว... จงมีชีวิตรอดจนกว่ารุ่งสาง] รินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่เริ่มดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องพัก ราวกับพวกมันกำลังเดินตรงมายังประตูห้องของเขาอย่างไร้ความลังเล... และไม่มีทีท่าว่าจะเคาะขออนุญาตเลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ!